70 jaar geleden, reclame voor chicorée van het merk de Beukelaar.

De Nederlandse zangeres Dee Dee te gast op het Yamaha-festival in Japan.

Dee Dee (echte naam Anna Dekkers) werd geboren in Amsterdam op 25 juli 1956. De enige droom dat ze had was zangeres worden.

In 1977 begint haar zangcarrière als zangeres in de groep Head Over Heels (New Wave). I

In 1977 brachten ze hun enige single uit met als titel Do That Thing.

In deze periode was ze ook achtergrondzangeres bij Johnny Kendall & The Heralds.

Enkele maanden later komt ze in contact met Jacques Zwart (had een grote hit in de jaren 60 met de hit “Ik heb geen zin om op te staan” en was ook zanger bij de minder succesvolle groepen Amsterdam en Think Tank.

Later werkte hij als producer, arrangeur en tekstschrijver.

Hij werkte onder meer met Ben Cramer, Corry Konings, Oscar Harris, Luv en Doris D & the Pins).

Dankzij Jacques begon ze een kortstondige solocarrière als discozangeres onder de artiestennaam Dee Dee.

Samen maakten ze het album Loving You en daaruit de disco single ‘I Put a Spell on You’, een nummer geschreven door Screamin’ Jay Hawkins.

Alan Price scoorde er toen een hit mee in 1966.

Hij had toen de groep Animals verlaten om verder te gaan als soloartiest.

In november 1978 vertegenwoordigde Dee Dee Nederland op het Japanse World Popular Song Festival (Yamaha-festival) in Tokyo met het nummer Hold Me.

Het nummer was een grote hit in Japan, maar helaas de daaropvolgende singles Give Me Something en Sweet Sweet Lovin’ waren minder succesvol.

Dus begon ze in 1979 als één van de Bombita’s van Herman Brood’s Wild Romance.

In 1980 zong ze ook bij Beau Boy

Dankzij haar vriendschap met Jacques Zwart leer ze ook Hans van Hemert kennen, die in 1980 een idee had om een nieuwe vocale groep op te richten.

Hans van Hemert kennen we als zanger, maar had meer succes als producer.

Zijn eerste grote succes als producer en componist was de hit Elephant Song van de zanger Kamahl (1975).

Hij werkte ook met Boudewijn de Groot, Q65, Mouth & MacNeal, Sandra & Andres, American Gypsy, Mac & Katie Kissoon en Luv.

De groep kreeg de naam Vulcano en de andere leden warenJos Groothuizen (broer van Angela Groothuizen, die we onder ander kennen van de Dolly Dots), Suzanne Venneker en René van der Wel.

Na hun eerste debuutsingle Shut Up and Boogie volgde nog een tweede hit met Superman.

Na een aantal Engelse nummers gemaakt te hebben besloten ze om mee te doen met het Nationale Songfestival in 1983 en ze werden daar tweede met het nummer: Een beetje van dit, een beetje van dat.

Dit nummer werd ondanks de tweede plaats een grote hit in Vlaanderen en Nederland.

Na dit succes volgde nog een hit met Als je haar maar goed zit en na nog twee bescheiden plaatjes viel de band uit elkaar in 1986.

Nadat Vulcano uit elkaar was gegaan nam ze haar solocarrière weer op.

Vanaf 1985 bracht ze een aantal singles uit, echter zonder noemenswaardig succes.

In 1986 nam ze als solist deel aan het Nationaal Songfestival met ‘(Ik speel) de clown’ en ‘Fata Morgana’

In 2006 vroeg Dee Dee aan de andere leden van de groep Vulcano om te komen kijken naar haar optreden van haar nieuwe groep en werden de leden op het podium geroepen door haar.

Toen de band werd ingezet van hun hit “Een beetje van dit en een beetje van dat” zongen ze uit volle borst mee.

Na dit spontane optreden is de vulkaan weer uitgebarsten en treden ze weer op door het hele land, platen maken doen ze niet meer.

Ook worden ze nog veel gevraagd bij straatfeesten (Joepie 17 december 1978).

Vandaag is het precies 180 jaar geleden dat Charles Dickens zijn beroemde boek A Christmas Carol publiceerde.

Dit verhaal over de gierige Ebenezer Scrooge, die op kerstavond bezoek krijgt van drie geesten die hem zijn verleden, heden en toekomst laten zien, werd meteen een bestseller.

Binnen een week waren alle 6000 exemplaren van de eerste druk uitverkocht. Het boek was rijkelijk voorzien van illustraties door John Leech.

A Christmas Carol verscheen in een tijd waarin de traditionele kerstviering aan het verdwijnen was, en nieuwe gebruiken zoals kerstkaarten populair werden.

Dickens gaf met zijn boek een nieuwe impuls aan de kerstsfeer, en benadrukte de waarden van naastenliefde, vergeving en mededogen.

Hij liet ook zijn kritiek zien op de sociale misstanden en de armoede in het Victoriaanse Engeland, die hij in veel van zijn andere werken ook aan de kaak stelde.

Dickens maakte van zijn kerstverhalen een jaarlijkse traditie, en schreef tussen 1844 en 1848 nog vier andere verhalen met een kerstthema: The Chimes, The Cricket on the Hearth, The Battle of Life en The Haunted Man and The Ghost’s Bargain.

Hits de wereld rond (week van 16 december 1988)

Vandaag 75 jaar geleden, werd een gedenkplaat onthuld ter ere van de Gentse dichter Georges Rodenbach, die in 1898 overleed

De Gentse kunstenaar Geo Vindevogel ontwierp het bronzen gedenkplaat om de gebeurtenis te herdenken.

De plechtigheid vond plaats in de Orbanlaan nummer 9, in Gent, waar Rodenbach zijn jeugd doorbracht.

Onder de aanwezigen waren zijn zus Marie, die gehuwd was met de schilder Georges Le Brun, zijn zoon Constantin en zijn neef Andre, die ook dichter was.

Andre Rodenbach was de halfbroer van de Gentse dichteres Eliane (Ely) Rodenbach.

Hij groeide op in Lokeren, en toen hij 14 jaar was verhuisde het gezin naar Gent. Daar woonde ze in 1915 in de Meerstraat.

In 1919 trokken ze naar de Blankenbergestraat, in 1921 naar de Pelikaanstraat en in 1928 naar de Vrijheidslaan.

Hij was een gepassioneerde dichter, die poëzie beschouwde als een middel om de menselijke geest te verheffen boven het materialisme.

Hij had een grote bewondering voor Frankrijk en zijn cultuur, vooral voor de streek van de Midi.

Hij betreurde de achteruitgang van het Frans in Vlaanderen, die hij toeschreef aan de taalwetten en het verdwijnen van het Frans uit het onderwijs.

Hij voelde zich geroepen om de Franse cultuur levend te houden in België, vooral onder de toen 75000 Franssprekende Vlamingen ( gedenkplaat onthuld op 19 december 1948).

40 jaar geleden, reclame voor het album Kraaknet van Wim De Craene (Joepie 11 december 1983).

De Amerikaanse zangeres Nancy LaMott maakte een jaar voor haar dood in 1994 de kerst-cd Just In Time For Christmas.

De productie was in handen van componist en producer David Friedman.

Zoals het publiek het wil, zingt Nancy op haar eigen manier de gekende kerstnummers zoals Santa Claus Is Coming To Town, Baby, It’s Cold Outside ( in duet met Michel Feinstein), I’ll Be Home For Christmas en The Christmas Song.

Maar het album bevat ook enkele nieuwe nummers, zoals het prachtige Just In Time For Christmas geschreven door David Friedman en David Zippel.

Op 17-jarige leeftijd werd bij haar de ziekte van Crohn vastgesteld, een ongeneeslijke medische aandoening die gepaard gaat met moeilijke darmproblemen en chronische pijn en artritis.

In maart 1995 werd bij LaMott baarmoederkanker vastgesteld, maar ze stelde een hysterectomie uit om Listen To My Heart op te nemen, een album dat slechts twee opmerkelijke dagen in beslag nam.

Bij de operatie bleek dat de kanker was uitgezaaid.

Haar laatste openbare optreden was op 4 december 1995 en dit voor een tv-optreden in The Charles Grodin Show van CNBC, waar ze Moon River zong op 4 december 1995.

Volgens David Friedman had LaMotts leven twee rode draden: haar ziekte en haar talent, en de “twee dingen bereikten precies tegelijkertijd een hoogtepunt”.

Op 13 december 1995 zegende pater Steven Harris de huwelijksverbintenis van Nancy met haar vriend Peter Zapp, iets meer dan een uur voordat ze stierf.

Ze stierf om 23:40 uur in het St. Luke’s-Roosevelt Hospital Center in Manhattan en dit op de leeftijd van 44 jaar.

Bij Yes roest oude liefde niet (Joepie 11 december 1983)

Vandaag is het ook al 22 jaar geleden dat de Franse zanger Gilbert Bécaud is overleden.

Zijn muzikale carrière begon na de bevrijding toen hij naar Parijs ging en begon te werken als pianist in diverse nachtclubs.

Al vlug wordt hij opgemerkt en wordt de begeleider van de zanger Jacques Pills, de echtgenoot van Edith Piaf.

Gisteren nog vandaag

Zij moedigt hem aan zelf de microfoon ter hand te nemen en brengt hem in contact met tekstschrijvers Louis Amade en Pierre Delanoë.(schoonbroer van Frank Gérald).

Het succes laat niet lang op zich wachten.

Na enkele optredens in trendy Parijse nachtclubs is Gilbert Bécaud in 1954 de hoofdact in de Olympia.

Gisteren nog vandaag

De vonk slaat over en het publiek breekt zowat de zaal af, wat hem de bijnaam ‘monsieur 100.000 volts’ oplevert.

Bécaud zal nog een dertigtal keer terugkeren naar de Olympia en ontwikkelt er een speciale band mee.

In 1997 mag hij de zaal na renovatie heropenen.

Zijn hits aan het eind van de jaren vijftig waren onder andere “La corrida” (1956), “Le jour où la pluie viendra” (1957) en “C’est merveilleux l’amour” (1958).

Zijn eerste hit in de Engelstalige wereld was met Jane Morgans vertaling van “Le jour où la pluie viendra” (The Day the Rains Came).

Gisteren nog vandaag

Op het toppunt van zijn roem geeft Bécaud 250 optredens per jaar, binnen Frankrijk en ver daarbuiten.

In 1966 prijkt zijn naam drie weken op Broadway.

Zijn “Et Maintenant” scheert in een Engelse versie “What now my Love” hoge toppen aan de andere kant van de oceaan, in een vertolking van Jane Morgan, Shirley Bassey, Frank Sinatra en Johnny Mathis.

Hij ontving in 1974 de prestigieuze onderscheiding van het Legioen van Eer voor zijn bijdrage aan de Franse cultuur.