Foto van Het Steen in Antwerpen voor de verbouwing

Het Steen, het oudste bewaarde gebouw van Antwerpen, kent een rijke geschiedenis die start tussen 1200 en 1225.

Oorspronkelijk diende het als poortgebouw van de imposante Antwerpse burcht. Wat we vandaag zien, is echter maar een fractie—minder dan 5%—van dat oorspronkelijke complex.

De burcht werd in de jaren 1880 grotendeels afgebroken om de Schelde te verbreden en de kades recht te trekken.

Enkel de cluster gebouwen rond het poortgebouw bleef bewaard en kreeg toen de naam “Het Steen”.

Vrijwel direct na die afbraak, tussen 1887 en 1890, werd er een nieuwe vleugel in neogotische en neotraditionele stijl aan toegevoegd en werden ook andere delen verbouwd.

Het gebouw is ook doordrenkt van Antwerpse folklore.

Volgens de verhalen woonden de reuzen Druon Antigoon en Lange Wapper er.

Van die laatste staat sinds 1963 een standbeeld van Albert Poels bij de ingang.

Nog opvallender is het wijdbeense beeldje in een nis boven de ingangsboog dat de vruchtbaarheidsgod Semini voorstelt.

Dit beeld had oorspronkelijk een lange fallus, die door velen werd vereerd bij vruchtbaarheidsproblemen.

In de 17e eeuw werd dit lichaamsdeel echter door jezuïeten afgehakt.

Deze gebeurtenis leefde voort in volksliedjes, en Semini’s naam is, mogelijk als restant van een voorchristelijke cultus, nog steeds te horen in typisch Antwerpse krachttermen als ‘Godsjumenas!’ en ‘Seminis kinderen!’.

Het Steen is niet alleen een historisch, maar ook een cultureel baken.

Het duikt veelvuldig op in de verhalen van Suske en Wiske, zoals in ‘De zwarte madam’ (1947) en ‘De 7 schaken’ (1995).

Ook in de muziek wordt ernaar verwezen: Bobbejaan Schoepen zong erover in zijn lied ‘k Zie zo gere m’n duivenkot (1949).

Zelfs de opera ‘Lohengrin’ van Wagner speelt zich af in en rond Het Steen.

Vandaag de dag heeft het gerenoveerde Steen een nieuwe, centrale rol in de stad.

Het fungeert als het toeristische onthaalcentrum, het Antwerp Visitor Center. Bezoekers kunnen er ‘The Antwerp Story’ ontdekken, een multimediaparcours door elf kamers dat de geschiedenis en identiteit van de stad belicht.

Deze geslaagde transformatie werd in oktober 2022 bekroond met de Onroerenderfgoedprijs.

Noor van Jordanië

Het leven van de Amerikaanse Lisa Najeeb Halaby, geboren op 23 augustus 1951 in Washington D.C., nam een sprookjesachtige wending toen ze in Jordanië aan het werk was.

Terwijl ze als architect meewerkte aan de luchthaven van Amman, leerde ze koning Hussein kennen.

De vonk sloeg over. Ze trouwden op 15 juni 1978, waarop Lisa zich bekeerde tot de islam en de naam aannam waaronder de wereld haar zou kennen: koningin Noor van Jordanië.

Het paar kreeg samen vier kinderen: prins Hamzah (1980), prins Hashim (1981), prinses Iman (1983) en prinses Raiyah (1986).

Aan hun huwelijk kwam abrupt een einde toen koning Hussein in 1999 op 64-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van lymfeklierkanker.

Na de dood van haar man veranderde de positie van Noor aan het hof.

Koning Hussein had al acht kinderen uit drie eerdere huwelijken, waaronder Abdullah, de huidige koning.

Omdat Noor zijn stiefmoeder is, kreeg zij niet de titel van koningin-moeder.

De band met de huidige koninklijke familie is sindsdien bekoeld.

De relatie raakte naar verluidt vertroebeld nadat Noors eigen zoon, prins Hamzah, in 2004 zijn positie als kroonprins verloor.

Er wordt gefluisterd dat de koninginnen Noor en Rania niet goed met elkaar overweg kunnen.

Dit leek pijnlijk duidelijk te worden toen Noor vorig jaar geen uitnodiging ontving voor de bruiloft van kroonprins Hussein en prinses Rajwa.

Tegenwoordig verdeelt koningin Noor haar tijd tussen haar woningen in Washington D.C. en Londen.

Ze is echter niet uit het koninklijke leven verdwenen. Ze staat internationaal bekend als een bemiddelaar tussen Arabische, islamitische en westerse landen.

Met haar eigen stichting zet ze zich vurig in voor onder meer vrouwenrechten, vluchtelingenwerk en ontwapening.

Ze ontving hiervoor een onderscheiding voor haar inzet voor vrede in het Midden-Oosten, waarbij ze vaak benadrukt dat vrouwen de sleutel tot vrede en veiligheid zijn.

Daarnaast onderhoudt ze warme banden met andere koningshuizen.

Zo zou Noor goed bevriend zijn met de voormalig Koningin der Nederlanden Beatrix.

Ze was ook aanwezig bij de uitvaart van de Griekse koning Constantijn en een jaar later bij diens herdenkingsdienst.

In 2018 was ze te gast op de tachtigste verjaardag van de Spaanse koningin Sofia.

Naast haar drukke agenda is de moeder van vier inmiddels ook de trotse grootmoeder van een groeiende schare kleinkinderen.

40 jaar geleden, Joan Collins wordt Maria Callas.

Joan Collins stond al op driejarige leeftijd op het podium, met de droom om toneelactrice te worden.

Ze begon een opleiding aan de Royal Academy of Dramatic Arts in Londen, maar ze maakte deze niet af. Want de verleiding van de filmindustrie was te sterk.

Op haar zeventiende tekende ze haar eerste contract bij een Britse filmstudio en drie jaar later maakte ze een wervelende entree in Hollywood.

Collins genoot intens van de feestjes en ontmoetingen met sterren als Marlon Brando, James Dean en Marilyn Monroe.

Ze werkte samen met grootheden als Bette Davis, Richard Burton en Paul Newman, en deed zo enorm veel ervaring op.

Ze maakte echter ook kennis met de omgangsregels van Hollywood, waarbij studiobazen haar grote rollen toezegden in ruil voor ‘wederdiensten’.

Collins wees deze allemaal af, waardoor de hoofdrol in ‘Cleopatra’ – de film die Liz Taylor haar grote doorbraak bezorgde – aan haar voorbijging.

Na een vroege, maar weinig opzienbarende carrière, kwam haar echte doorbraak pas veel later.

In de jaren 80 werd ze op latere leeftijd wereldberoemd door haar iconische rol als ‘superbitch’ Alexis Colby in de televisieserie Dynasty.

Hoewel dit haar bekendste rol is, heeft ze in totaal in meer dan 60 films meegespeeld en meerdere boeken geschreven.

Collins zag vier eerdere huwelijken stranden. Ze heeft twee kinderen uit haar tweede huwelijk met zanger Anthony Newley, en een dochter uit haar derde huwelijk met platenbaas Ron Kass.

Sinds 2002 is ze gelukkig getrouwd met Percy Gibson, de manager van een theatergezelschap, die 32 jaar jonger is dan zijzelf.

Haar jongere zus was de bekende schrijfster Jackie Collins

Op 31 december 2014 werd ze geridderd door koningin Elizabeth II en mag ze zichzelf Dame Joan noemen.

Ze woont doorgaans met haar man in Belgravia, een zeer exclusieve wijk in Londen, maar bezit ook huizen in New York en Los Angeles.

Daarnaast heeft ze een enorme villa in Saint-Tropez, Frankrijk, waar ze afgelopen zomer nog van een zonnige vakantie genoot.

In 2022 vatte de documentairefilm This is Joan Collins haar veelbewogen leven samen 

Vandaag is het precies 90 jaar geleden dat de Nederlandse film “Suikerfreule” in première ging in Nederlands-Indië

De regie was in handen van Haro van Peski, die het verhaal baseerde op het gelijknamige toneelstuk van Henri van Wermeskerken.

Van Peski was begin jaren dertig actief in de Duitse filmwereld.

In 1931 richtte hij zijn eigen filmmaatschappij Majestic op en bracht een jaar later zijn eerste film “Rivalen” uit. Opmerkelijk was de hoofdrol voor de beroemde Duitse autocoureur Manfred von Brauchitsch, die destijds voor Mercedes-Benz reed in hun legendarische “Silver Arrows”.

Hoewel “Suikerfreule” zich grotendeels afspeelt in Nederlands-Indië, werd de film voornamelijk in Nederland opgenomen.

Om de juiste sfeer te scheppen, werden er speciale decors gebouwd in de Cinétone-studio’s.

De buitenopnamen vonden deels plaats in Java, maar ook op Schiphol en in IJmuiden.

De hoofdrollen werden vertolkt door onder anderen Johan Elsensohn, Louis de Bree, Annie van Duyn en Aaf Bouber.

Een dag na de Indische première was de film ook in de Nederlandse bioscopen te zien.

Ondanks plannen voor een grote Nederlandse operettefilm met Johannes Heesters en Annie van Duyn kwam het niet tot verdere producties.

Het project kwam nooit van de grond en het zou voor Van Peski bij deze ene Nederlandse film blijven.

Hij overleed op 2 augustus 1948 op 52-jarige leeftijd.

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Nederlandse zanger Nico Haak kwam te overlijden.

Voordat Haak bekend werd bij een groter publiek, runde hij met zijn broer Dik een autospuiterij in Delfgauw (nabij Delft).

Op een dag in december 1970 werd hij, volgens een interview met het huis-aan-huisblad “Delftse Post”, tijdens het werken ontdekt door Delftenaar Martin Stoelinga, toentertijd de manager van twee andere bandjes.

Deze adviseerde Haak om wat eigen repertoire te gaan schrijven. Het advies werd door Haak opgevolgd en samen met zijn benedenbuurman Polle Eduard (destijds lid van Tee Set en After Tea) verzon Haak een aantal liedjes.

Door de contacten van Stoelinga kwam Haak in contact met Cor Aaftink en maakte hij een plaatje met de titel Ik zou zo graag in mijn leven (wel ’s wat willen beleven).

Op de B-kant van deze single staat het nummer De Vlieger dat geschreven werd door Haak en Han Grevelt en later bekend geworden is door de vertolking van André Hazes.

Het plaatje werd gedraaid op enkele nationale radiozenders.

Haak begon met enkele optredens en er werd een bandje geformeerd met de naam De Paniekzaaiers, een project van Haak, Peter Koelewijn en Eduard.

De Paniekzaaiers bestond uit Jan en Aad Eland, Karel Schouten en Hennie Asman.

Het eerste televisieoptreden van Nico Haak en de Paniekzaaiers vond plaats in een show van Ted de Braak met het nummer ‘Daar zie ik glazen staan’.

De feestmuziek bleek aan te slaan en uiteindelijk brak Haak in 1973 definitief door met het lied Joekelille.

In 1974 werd het succes gecontinueerd met Honkie-Tonkie Pianissie en Sokkies Stoppen.

Nadat de samenwerking met Eduard was beëindigd, scoorde Haak in 1975 zijn grootste hit: Foxie Foxtrot.

Met dat lied werd onder de titel Schmidtchen Schleicher ook de Duitse markt veroverd.

Hij ontving op 24 maart 1977 een toonaangevende onderscheiding met de naam Goldene Labeltrofee voor de verkoop van meer dan 500.000 exemplaren in Duitsland.

Een doorbraak bij de oosterburen bleef verder uit, omdat Haak als grapje in de billen kneep van de presentatrice van het keurige muziekprogramma.

In 1978 werkte Haak weer samen met Eduard en scoorde hij zijn laatste grote hit: Is je moeder niet thuis.

Haak bleef gedurende de jaren tachtig een graag geziene gast in het schnabbelcircuit, maar wist zijn successen van de jaren zeventig niet meer te evenaren.

Hij had met zijn vrouw Jeanne drie kinderen, Nico jr, Kees en Eric (overleed als kind al).

Nico Haak is 51 jaar geworden en ligt begraven bij zijn zoon Eric in een familiegraf op de Algemene begraafplaats Jaffa in Delft.

Zijn zoon Kees treedt vanaf de jaren 2010 op in hetzelfde genre en met dezelfde liedjes als zijn vader en ook met hetzelfde motto: Haak gevraagd, feest geslaagd.

45 jaar geleden, feeks Sue Ellen uit de tv-reeks Dallas is een brave huismoeder.

Begin jaren 60 leerde Linda Ann Gray kunstredacteur en fotograaf Ed Thrasher kennen tijdens een fotoshoot.

Ze werden verliefd en trouwden in 1962; Linda was 21 en Ed 28.

Het huwelijk bleek echter al snel een vergissing. Linda besefte tijdens hun huwelijksreis in Mexico dat ze een vreselijke fout had gemaakt: “Ik wist vanaf de eerste avond dat mijn huwelijk geen liefdesrelatie was.”

Desondanks kregen ze twee kinderen: zoon Jeff in 1964 en dochter Kehly in 1966.

Ed was een creatieve man die droomde van een leven als cowboy op een paardenranch.

Het gezin verhuisde daarom naar “Oak Tree Ranch”, in Santa Clarita, Californië toen de kinderen klein waren.

Linda zelf bleef echter dromen van een acteercarrière.

Haar man was hierop tegen en vond dat dit moest wachten tot de kinderen groot waren. “In die tijd bleven vrouwen thuis en voedden hun kinderen op, zo ging dat nu eenmaal,” lichtte ze later in een interview toe.

Pas toen haar kinderen wat ouder waren, vond Linda de kracht om toch haar droom na te jagen.

Linda Ann Gray was al 38 toen ze wereldberoemd werd als de femme fatale Sue Ellen in ‘Dallas’.

Opvallend genoeg speelde ze in het eerste seizoen, dat slechts vijf afleveringen telde, wel mee, maar haar naam verscheen pas vanaf seizoen 2 op de begingeneriek.

Het succes had ook impact op haar privéleven: in 1983 scheidde ze van Ed Thrasher.

Na deze breuk gaf Linda aan geen man meer in huis te willen.

Ze bleef een vast castlid van ‘Dallas’ tot 1989 en keerde nog kort terug in 1991.

Later speelde ze ook mee in de reüniefilms ‘J.R. Returns’ (1996) en ‘The War of the Ewings’ (1998).

Toen ‘Dallas 2.0’ in 2012 succesvol van start ging, kroop ze opnieuw in de huid van Sue Ellen.

Tijdens het tweede seizoen van deze reboot overleed haar tegenspeler en goede vriend Larry Hagman.

De kijkcijfers kelderden na een derde seizoen, en TNT stopte de serie in 2014, na 40 afleveringen.

Na haar oorspronkelijke vertrek uit Dallas speelde Gray in diverse films en televisieseries, waaronder gastrollen in Melrose Place en een hoofdrol in de spin-off Models Inc..

Ze trad ook op in theaterproducties, onder andere als Mrs. Robinson in een West End-productie van The Graduate in Londen.

In 2023 was ze nog te zien in de televisiefilm Ladies of the ’80s: A Divas Christmas.

In december 2020 kreeg Linda een zware persoonlijke klap te verwerken toen haar zoon Jeff op 56-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van leukemie.

65 jaar geleden, reclame voor het automodel Karmann Ghia van Volkswagen.

De Karmann Ghia is een stijlvolle sportwagen van Volkswagen, die tussen 1955 en 1974 werd geproduceerd.

De naam is een combinatie van de Duitse carrosseriebouwer Karmann en het Italiaanse designbureau Ghia, die de auto ontwierp en bouwde op het mechanische onderstel van de Volkswagen Kever.

De Karmann Ghia was verkrijgbaar als coupé en cabriolet en stond bekend om zijn elegante, sportieve uiterlijk.