Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Haar oom, de acteur Didier Pain, hoort haar bij Jacques Martin “Emilie jolie” zingen in “L’école des fans” en stelt haar in een platenstudio voor aan producer Frank Langolff die Sophie Marceau
onmogelijk “Berezina” kon doen zingen.
In 1981 won ze het Eurovisie-songfestival voor kinderen en “Joe le Taxi” (toen ze 14 was) deed de rest (al flopte haar eerste single “La magie des surprises-parties”).
Toen ze bij “Joe” op het Midem in Cannes gedurende het hele nummer werd uitgefloten en de opvolger “Manolo Manolette” ook ver beneden de verwachtingen bleef, dacht men dat het vlug uit zou zijn met Vanessa.
Maar haar borstgroei bleef gelukkig lang genoeg uit om haar Lolita-imago nog jarenlang uit te buiten.
Want dat ze vroegrijp was, staat buiten kijf.
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis is een natuurlijke schoonheid (Joepie 11 oktober 1987)
Ongetwijfeld had dit te maken met het feit dat ze op straat voortdurend lastig werd gevallen door jaloerse leeftijdsgenootjes en dat ze in een poll als één van de meeste gehate persoonlijkheden naar voren kwam.
Ze vertelt zelf aan journalisten dat ze reeds vóór haar 15de seksuele ervaring had opgedaan en op 16-jarige leeftijd trok ze het huis uit om te gaan samenhokken met zanger Florent Pagny, zowat de Franse Koen Wauters, als Patrick Bruel al niet bestond.
Louis Paul Boon zou alleszins sympathie hebben opgevat voor deze “Paradijsvogel” (zoals ze werd uitgebeeld door Jean-Paul Goude voor de reclamecampagne van Chanel).
Merkwaardig is dat Boon deze naam bedacht voor Marilyn Monroe, die inderdaad het grote voorbeeld is van Paradis.
Toch lijkt Vanessa méér in haar mars te hebben.
Gisteren nog vandaag
Op platengebied werd ze voor haar eerste elpee begeleid door Etienne Roda-Gil, daarna door Serge Gainsbourg (uiteraard!) voor “Variations sur le même t’aime” en na zijn dood wendde ze zich tot Lenny Kravitz, wat niet te verwonderen is want “Ardoise” van Gainsbourg klonk alsof het van Kravitz was.
Privé liep de verhouding snel spaak, maar op commercieel vlak legde het haar geen windeieren.
En met haar filmdebuut op 17-jarige leeftijd in “Noces blanches” sleepte ze al meteen een César en de Romy Schneiderprijs in de wacht.
Hierin speelt ze een junkie-hoertje dat een verhouding aangaat met haar vijftigjarige leraar (gespeeld door Bruno Cremer).
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis, nu ook op het witte doek (Joepie 21 februari 1988)
Ze was aan regisseur Jean-Claude Brisseau opgedrongen en tijdens het draaien verbeterde de verhouding er niet op.
Misschien daarom dat ze de rol met zoveel verbetenheid heeft vertolkt dat ze er die prijzen aan over heeft gehouden?
Ze kreeg prompt tal van andere sexy rollen aangeboden, maar weigerde, al is de videoclip voor “Tandem” (een nummer van Gainsbourg), gedraaid door Jean-Baptiste Mondino, zeker ook niet geschikt voor de preekstoel.
Ze hield er de bijnaam “La pulpeuse” aan over, wat dus blijkbaar niet betekent, wat ik altijd heb gedacht dat het betekende. (Ronny De Schepper)
Foto 1: Molen Van Malderen, zou volgens mijn gegevens van 1190 moeten zijn, huidige bronnen spreken van de eerste helft van de 14e eeuw en ontleent zijn huidige naam aan de plaats waar ze staat, de “Malderse Heide”.
In de loop van de geschiedenis is de molen meermaals geheel of gedeeltelijk vernield en opnieuw opgericht.
Deze molen bestaat nog, maar wegens technische gebreken aan de molenconstructie is de molen niet toegankelijk voor publiek.
Foto 2: Molen Ter Hengst aan de Ommegangstraat in Nukerke. Molen Ter Hengst staat op een van de hoogste punten in de Vlaamse Ardennen en is van heel ver in de omgeving te zien.
Al eeuwenlang staat er een molen, eerst in hout, nadien in steen. De huidige molenkuip werd rond 1830 gebouwd en bleef malen tot na de Tweede Wereldoorlog. Na het stopzetten van de maalactiviteiten begon het verval vlug in te treden.
In de jaren 60 werd de molen beschermd erfgoed. De toenmalige eigenaars, de familie Vandekerkhove gaven aan het molenhuis een nieuwe bestemming en jarenlang stond die bekend als de horecazaak The Ranch.
Een eerste restauratie volgde in de jaren zeventig. Na een tweede renovatie door molenbouwer-restaurateur Peter Thomas werd de molen opnieuw weer maalvaardig.
Foto 3: Molen Hondzocht in Tubize is gebouwd in 1775. De molen, die dateert uit het eind van de 18e eeuw, bleef in gebruik tot het jaar 1979, toen de laatste molenaar stierf.
SIndsdien raakte de beschermde molen steeds meer in verval. Men zou in 2019 beginnen met de werken, maar men is pas begonnen met de werken in 2022. Op termijn komen in de molen een museum en een belevingscentrum rond oude molentechnieken.
Foto 4: Molen van den Berg Peteghem, zou één van de oudste molens moeten zijn die toen nog bestonden. Volgens mijn gegevens van 1092. Was gelegen in Eksaarde en is afgebroken in 1932.
Julio Iglesias trouwde twee keer en heeft negen kinderen bij drie verschillende vrouwen.
Zijn eerste huwelijk was met de Spaanse journaliste Isabel Preysler, met wie hij drie kinderen kreeg, namelijk Chabeli Iglesias, Julio José Iglesias en Enrique Iglesias.
Ze leerde elkaar kennen in 1970 tijdens haar eerste interview voor het weekblad Hola.
Het interview ging over het einde van zijn voetbalcarrière en het begin van zijn muzikale carrière.
Ze trouwden op 29 januari 1971 en enkele maanden later, op 3 september 1971, kreeg het koppel hun eerste kind, namelijk María Isabel “Chábeli” Iglesias Preysler. Ze zou later, net als haar moeder, journalist worden en had in de jaren 90 een eigen tv-programma, El Show de Chábeli.
Het huwelijk eindigde na bijna acht jaar, maar tijdens dit huwelijk had hij een kortstondige relatie met de Portugese danseres (andere bronnen beweren stewardess) Maria Edite Santos.
Julio Iglesias ontkende jarenlang deze relatie.
Meer nog, volgens Maria Edite Santos, is Julio Iglesias de vader van haar zoon Javier.
Julio Iglesias, ontkende dit verhaal en weigerde steeds een DNA-test.
Het zou duren tot 2019, toen de rechtbank oordeelde dat Julio Iglesias wel de biologische vader is.
Isabel Preysler, trouwde op 23 maart 1980 met markies Carlos Falcó y Fernández de Córdoba. Het koppel kreeg een dochter, Tamara Isabel Falcó, die later ook een tv-beroemdheid is geworden. Na de dood van haar vader in 2020, gestorven door Covid, kreeg ze de titel van markiezin de Griñón.
Het huwelijk met markies Carlos Falcó eindigde in 1985.
Isabel Preysler trouwde daarna met Miguel Boyer, een Spaanse Socialistische politicus en ex-minister.
Samen kregen ze een dochter, Ana Isabel Boyer. Vandaag is Ana Isabel Boyer een media influencer en getrouwd met de beroemde tennisser Fernando Verdasco.
Verdasco won in zijn carrière 7 ATP-titels, speelde de halve finale op de Australian Open van 2009 en haalde dat jaar de 7e plaats op de ATP-ranking.
Het huwelijk duurde tot aan de dood van Miguel Boyer, ten gevolge van een longembolie op 29 september 2014.
Isabel Preysler had vanaf 2015 een relatie met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar voor literatuur Mario Vargas Llosa.
Deze relatie eindigde in 2022.
Terug nu naar Julio Iglesias en zijn tweede huwelijk met de 23 jaar jongere Nederlandse model Miranda Rijnsburger, met wie hij vijf kinderen kreeg: Miguel, Rodrigo, Cristina, Victoria en Guillermo.
Ze trouwden in 2010, na twintig jaar samen te zijn geweest.
Julio beschouwt Miranda als de liefde van zijn leven en de moeder van zijn gezin.
Een week geleden, voor zijn tachtigste verjaardag, verscheen er een artikel in het Spaanse tijdschrift Hola. In dat artikel verklaarde Miranda Rijnsburger haar liefde voor haar man en dat ze tijdens hun relatie van 33 jaar een prachtige familie hebben gecreëerd met vijf lieve kinderen.
Volgens Rijnsburger is Iglesias ‘de reden van haar geluk’.
Het gezin woont tegenwoordig in de Dominicaanse Republiek.
De film La Chartreuse de Parme is een Franse historische film uit 1948, gebaseerd op de gelijknamige roman van Stendhal.
De regie was in handen van Christian-Jaque, die ook het scenario schreef samen met Jacques Sigurd en Jean Aurenche.
De hoofdrol van de hertogin van Sanseverina werd gespeeld door María Casares, een Spaanse actrice die vooral bekend was om haar samenwerking met Jean Cocteau.
De film volgt de avonturen van Fabrice del Dongo, een jonge edelman die verliefd wordt op de hertogin, zijn tante, en betrokken raakt bij de politieke intriges van het hof van Parma in de 19e eeuw.
De film werd geprezen om zijn visuele stijl, die de sfeer van het boek goed wist te vangen, en om de sterke vertolkingen van de hoofdrolspelers.
De film won de Grand Prix du Cinéma Français in 1949 en werd genomineerd voor de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië in 1948.
Toen gisteren nog vandaag was 