Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Het nummer Mellow Lovin’ schreef ze zelf en dit samen met Ronald Lee Williams-Clarke en Anthony Monn.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een eenentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte de single niet de hitparade.
Judy Cheeks begon haar carrière als achtergrondzangeres voor onder andere Stevie Wonder, Ike en Tina Turner en Donna Summer.
Voor haar debuutsingle You Flu uit 1973, kreeg ze steun van Ike Turner.
Ondanks die steun was het geen hit en ook de opvolgers deden het niet goed.
Het betekende dan ook het einde van de samenwerking met haar platenfirma United Artists Records.
Zoals Donna Summer, verliet ze Amerika en ging ze aan de slag in Duitsland.
Daar werkte ze onder meer als achtergrondzangeres van Udo Jurgens.
In die periode waren er geruchten dat ondanks Udo Jurgens getrouwd was met het Duitse fotomodel Erika Meier. Er toch een liefdesrelatie is ontstaan tussen de Udo en Judy.
Feit is dankzij hem kreeg ze in 1977 een platencontract bij de Duitse platenfirma Ariola. De platenfirma waar ook Udo Jurgens onder contract staat.
Om haar te lanceren als zangeres in Europa besloot Udo Jurgens om van zijn nummer Einmal Wenn Du Gehst uit 1969 een duet te maken. Voor het Engelse gedeelte van het nummer schreef Judy Cheeks de tekst.
In Vlaanderen bereikte de single niet de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zestiende plaats in de Top 40.
De platenfirma bracht haar in contact met de Duitse producer Anthony Monn.
Anthony Monn kennen we ook als de producer van de eerste vier albums van Amanda Lear.
Samen met haar schreven ze bijna alle nummers voor haar enige album Please Give Me This Night bij Ariola.
Buiten de hit Mellow Lovin’ bevat het album ook een Disco cover van de klassieker Suspicious Minds.
Ook uitgebracht op de b-kant van de single The Little Girl In Me.
Deze opvolger van Mellow Lovin’ was zowel in Vlaanderen als in Nederland geen hit.
In de jaren tachtig verhuisde ze naar Engeland, waar ze meer succes had met dance- en soulmuziek.
Ze scoorde hits met onder andere I Still Love You, Reach, Respect en As Long As You’re Good To Me.
In de jaren negentig werkte ze samen met producers als Stock Aitken Waterman en Roger Sanchez.
Ze bracht ook een gospelalbum uit, getiteld True Spirit.
In de maand juni van 2023 bracht ze haar nieuwe single Let Your Soul Dance uit en eind augustus kregen we terug nieuw werk van haar met de single Hands Up In The Air.
We kennen natuurlijk allemaal Angela als één van de meisjes van de formatie de Dolly Dots. Maar deze Grand Dame uit Nederland is zoveel meer….
Angela Groothuizen wordt op 28 september 1959 in Alkmaar geboren als vijfde kind in het middenstandsgezin van Atie Overtoom en Theo Groothuizen.
Haar Vader en zijn twee broers hadden een zaak in schildersbenodigdheden.
Voor zijn huwelijk vertrekt vader Groothuizen in 1938 naar Algerije, destijds een Franse kolonie.
Waar hij uiteindelijk dan bij de koopvaardij is gegaan, maar toen brak de oorlog uit en lag hij een jaar lang dag en nacht onder vuur, ook midden op zee.
Toen de oorlog voorbij was kwam hij terug en tijdens een feestje leerde hij haar moeder kennen bij het dansen.
Hij kocht onmiddellijk een fiets voor d’r en voor ze het wist waren ze getrouwd.’
Het eerste kind sterft, wanneer moeder eenmaal zwanger is van Angela krijgt haar vader een bloeding in zijn rug, als gevolg van een verwaarloosde oorlogswond.
Hij raakt verlamd en ligt jarenlang in het ziekenhuis, tot ver na Angela’s geboorte.
Na de rooms-katholieke meisjesschool ging ze naar de havo, en volgde daarna ook nog een jaar onderwijs in de VS, aan een High School in Lake Orion in de staat Michigan.
Gisteren nog vandaag
Tijdens haar schooltijd maakte ze deel uit van diverse schoolbandjes.
Een oudere broer (Jos Groothuizen, later bij Vulcano) zat in die tijd in de Noord-Hollandse hardrockband Howling Hurricane en vroeg haar om zich bij de band te voegen.
In 1978 nam ze met die band de single “Dreamt up rock” op.
In datzelfde jaar werd Groothuizen gevraagd om in een nieuwe Nederlandse meidengroep te komen zingen.
In eerste instantie voelde ze daar nog niet zoveel voor, maar later liet ze zich toch overhalen. In 1979 werd deze meidengroep, met de naam Dolly Dots, officieel opgericht.
Naast haar muzikale werk presenteerde Groothuizen in 1981 voor de televisie het programma Popcorn.
Gisteren nog vandaag: Jos Groothuizen (Vulcano) en zus Angela Groothuizen (Dolly Dots) in de Joepie van 23 juni 1985
Verder ontdekte ze de band Roberto Jacketti & the Scooters, doordat onderweg in de Dolly Dots-limousine de vaste chauffeur Jaap Booy een democassette van het bandje van zijn zoon Jeroen Booy liet horen.
Groothuizen werd enthousiast en beloofde naar een optreden te gaan kijken.
Ze bleef de band uiteindelijk begeleiden en tekende in 1984 samen met Spargo-gitarist Ruud Mulder voor de productie van het eerste album van de band, Time.
Nadat de Dolly Dots in 1988 werden opgeheven, studeerde Groothuizen 3,5 jaar muziek en schreef ze liedjes voor onder andere Kinderen voor Kinderen en Carmen Gomes.
Op 25, 26 en 27 mei 2007 gaf Groothuizen, samen met de Dolly Dots, een reünieconcert in Ahoy.
Toen in juli 2009 collega-Dolly Dot Ria Brieffies overleed aan longkanker gaven Groothuizen en de Dolly Dots aan nu nooit meer op te zullen treden.
Gisteren nog vandaag
In 2016 kwamen ze toch weer eenmalig bij elkaar om op 13, 14 en 15 mei 2016 een gastoptreden te geven bij De Toppers in de Amsterdam Arena.
In maart 2008 werd Groothuizens Nederlandstalige cd ‘Melk en Honing’ gepresenteerd. De cd is geproduceerd door Nico Brandsen en ingespeeld door onder anderen Eric van de Bovenkamp, Jeroen Molenaar en Rob Hendriks.
In april 2013 won Groothuizen de Annie M.G. Schmidt-prijs 2012 voor het nummer ‘Vinkeveen’, samen met tekstschrijven Jan Beuving en componist Nico Brandsen.
In 2015 stak ze samen met Nico Brandsen 14 sinterklaasliedjes in een nieuw jasje. Van het Sinterklaas meezingboek werden meer dan 175.000 exemplaren verkocht, en het behaalde hiermee de status van viermaal Platina.
Groothuizen werkte jarenlang bij de AVRO. Een van haar bekendste programma’s was De Uitdaging, een van de eerste realityprogramma’s op de Nederlandse televisie.
Het jongerenprogramma Sex met Angela kreeg wereldwijde aandacht, onder meer met een uitnodiging in het praatprogramma van Phil Donahue in New York. Ook bereikte ze hiermee het programma Date Line.
Van 1999 tot en met 2005 presenteerde ze Wie is de Mol?. Daarnaast zette ze het Junior Eurovisiesongfestival op en presenteerde ze de voorrondes.
In 2008 was ze jurylid bij ons, in de derde reeks van het programma Steracteur Sterartiest op Eén.
Vanaf 2012 werkt ze voor RTL en was ze te zien in programma’s als Beat the Best, Koopziek, Obese en het Eiland.
Gisteren nog vandaag: Dolly Dots (augustus 1985)
Daarnaast werd ze coach-jurylid voor de RTL 4-programma’s X Factor, The voice of Holland, The Voice Kids, It Takes 2, Holland’s Got Talent en The Voice Senior.
In 2013 nam Groothuizen deel aan het programma De beste zangers van Nederland.
Op 24 januari 2019 werd bekend gemaakt dat Groothuizen een van de vijftig internationale experts is in het nieuwe programma The World’s Best op de Amerikaanse televisiezender CBS.
Dit programma beoordeelt deelnemers die komen uit de hele wereld en kunnen net als in de Got Talent-shows hun talent op een bepaald gebied laten zien.
Op haar album De Lage Landen komen de thema’s van nu in stemmige singer-songwritermelodieën voorbij: van vliegschaamte tot bankencrisis en van gluten tot de online schandpaalcultuur.
In 2020 ging Groothuizen samen met Natasja Froger en Caroline Tensen het RTL-4-programma Five Days Inside presenteren.
In januari 2020 werd bekendgemaakt dat de Dots opnieuw bij elkaar zouden komen voor een tournee.
De tournee, Sisters on Tour geheten, zou beginnen in het najaar van 2020 en zou lopen tot februari 2021 met een slotconcert in het Amsterdamse Koninklijk Theater Carré, maar door de COVID-19-pandemie werden de concertdata verplaatst.
Najaar 2021 ging de tournee dan van start en brachten de Dots een nieuwe single uit (Are You With Me)
Het slotconcert werd gehouden op 14 december 2022.
Het vond echter niet plaats in het Koninklijk Theater Carré, maar in de Ziggo Dome onder de titel Symphonica in Rosso.
Angela Groothuizen heeft al dertig jaar een open relatie met regisseur Rob Mooij (1959).
Gisteren nog vandaag
Samen hebben ze twee dochters: Lola van 24 en Nona Tijger van 21.(Diverse bronnen, Eva Hoeke, foto met haar broer Jos Groothuizen (Vulcano) en Wikipedia)
In 1070 vestigden zich Italiaanse monniken in het graafschap Chiny in België. De bouw van een kerk en een klein dorpje was kort daarvoor begonnen. Tien jaar later hervormden de oorspronkelijke monniken hun gemeenschap naar de regel van de kartuizers.
In 1132 kwamen de kartuizers om verschillende redenen in problemen. Graaf Albert van Chiny vroeg aan Bernardus van Clairvaux om de stichting over te nemen. Deze stuurde zeven monniken, afkomstig van de abdij van Trois-Fontaines. De reeds aanwezige kanunniken vervoegden de nieuwkomers in de orde van de cisterciënzers.
Rond 1252 werd het klooster vernield door een brand. De heropbouw nam ongeveer 100 jaar in beslag.
Tijdens de 15e en de 16e eeuw vonden verscheidene oorlogen tussen Frankrijk en naburige regio’s plaats (Bourgondië, Spanje), wat voor Orval gevolgen had.
In 1637 werd de abdij verwoest, maar ze werd terug opgebouwd.
In 1793 werd de abdij definitief verwoest door de Franse revolutionaire troepen.
De site werd verkocht als nationaal goed en diende een eeuw lang als steengroeve.
In 1926 schonken de toenmalige eigenaars de site aan de nieuwe vzw l’abbaye de Notre Dame d’Orval, met de bedoeling er een nieuw trappistenklooster op te richten als dochterafdeling van La Grande Trappe.
De eerste monniken waren echter niet afkomstig van La Grande Trappe, maar van de Abdij van Sept-Fons.
Zij keerden terug naar Europa van een mislukte poging tot kloosterstichting in Brazilië.
Gedurende 22 jaar, van 1926 tot 1948, werd een geheel nieuwe abdij opgebouwd naar ontwerp van architect Henri Vaes.
Dit was vooral het werk van de Gentenaar dom Albert-Marie Van der Cruyssen, die in 1936 de eerste abt werd.
Om de grote bouwwerken te kunnen bekostigen werden verschillende inzamelingsactiviteiten opgezet.
Er werden bijvoorbeeld speciale postzegels met toeslag uitgegeven.
De kaasmakerij (1931) en de brouwerij (1932) werden opgericht om de nodige financiële middelen te genereren, en stelden vanaf het begin leken te werk.
Na het einde van de bouwwerken werden deze inkomsten gebruikt voor sociale en liefdadige doeleinden.
Aan de abdij van Orval is de legende verbonden van gravin Mathilde van Toscane.
Deze zou omstreeks 1076 gerust hebben bij de bron in het dal. Terwijl zij met haar handen door het water gleed, verloor ze haar ring (niet trouwring!), en ze smeekte en bad tot God om hulp.
Na haar gebeden keerde ze terug naar de bron. Een forel kwam boven met haar ring in de bek. Daarop riep ze uit: “Dit is werkelijk een gouden dal!” (Latijn: aurea vallis, vandaar Orval).
Uit dankbaarheid besloot ze op deze gezegende plaats een klooster te stichten.
De bron heet tegenwoordig de Mathildebron. De plaatselijke traditie wil dat elk jong meisje dat een geldstuk in de bron werpt binnen het jaar zal trouwen. Ondanks dat het geen trouwring betrof die ze in de bron verloor.
De forel met de ring in de bek staat afgebeeld op het etiket van de flesjes, de glazen en reclamepanelen van het Orval-Trappistenbier.
De abdij bestaat uit vier gedeelten: het eigenlijke klooster dat grenst aan de centraal gelegen basiliek en dat alleen voor monniken toegankelijk is; de brouwerij die grotendeels draait met extern personeel; de binnenplaats met het gastenverblijf, en het gedeelte dat toegankelijk is voor toeristen zoals de ruïnes van de oude kerk, de fontein, de kruidentuin, de filmzaal en de abdijwinkel.
Achter de abdijgebouwen liggen grote vijvers, landbouw- en tuingronden en een bos.
Vanwege zijn uitzonderlijke schoonheid en bijzondere architectuur wordt het klooster van Orval ook wel het ‘Versailles onder de kloosters’ genoemd. (diverse bronnen en Wikipedia, Foto’s Le Soir 16 september 1948)
Brigitte Bardot, een van de meest iconische filmsterren en sekssymbolen van de 20e eeuw, viert vandaag haar 89e verjaardag.
Haar leven is een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten, zowel op het gebied van film, muziek als privé.
In dit artikel blikken we terug op haar carrière en haar persoonlijke worstelingen.
Bardot begon haar loopbaan als model op 15-jarige leeftijd, toen ze werd ontdekt door een modefotograaf.
Al snel maakte ze de overstap naar de filmwereld, waar ze haar debuut maakte in 1952 met de komedie Le Trou Normand.
Haar grote doorbraak kwam in 1956 met de film Et Dieu… créa la femme, waarin ze een sensuele en rebelse tiener speelde die de hoofden van drie mannen op hol brengt.
De film veroorzaakte een schandaal vanwege de expliciete erotiek, maar maakte Bardot ook wereldberoemd.
Ze werd het boegbeeld van de Franse nouvelle vague, een stroming van vernieuwende en experimentele films.
Bardot werkte samen met enkele van de grootste regisseurs uit die tijd, zoals Jean-Luc Godard, Louis Malle en Roger Vadim, met wie ze ook getrouwd was.
Ze speelde in meer dan 45 films, waarvan sommige klassiekers zijn geworden, zoals Le Mépris, Viva Maria! en Les Femmes.
Naast acteren waagde Bardot zich ook aan zingen. Ze nam verschillende liedjes op, soms samen met andere artiesten zoals Serge Gainsbourg en Sacha Distel.
Haar bekendste nummer is waarschijnlijk Je t’aime… moi non plus, dat ze in 1967 opnam met Gainsbourg, maar dat pas in 1969 werd uitgebracht nadat Bardot haar echtgenoot had gevraagd om het niet te publiceren.
Bardot’s privéleven was echter niet zo rooskleurig als haar professionele succes.
Ze had te kampen met depressie, zelfmoordpogingen en verslavingen.
Ze trouwde vier keer: Roger Vadim, Jacques Charrier, Gunther Sachs en haar huidige man en politicus Bernard d’Ormale.
Ze had ook talloze affaires, onder andere met zangers Gilbert Bécaud, Sacha Distel, Serge Gainsbourg, acteur Warren Beatty.
In 1973 besloot Bardot om op 39-jarige leeftijd te stoppen met acteren. Ze wijdde zich sindsdien aan de dierenrechtenbeweging, waarvoor ze haar eigen stichting oprichtte.
Bardot is echter ook controversieel geworden door haar politieke standpunten en uitspraken.
Ze heeft zich herhaaldelijk uitgesproken tegen immigratie, islam en homoseksualiteit.
Ze is meerdere keren veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat en discriminatie. Ze heeft ook kritiek gekregen voor haar steun aan het extreemrechtse Front National en haar bewondering voor Marine Le Pen.
Brigitte Bardot is een vrouw die zowel bewonderd als verguisd wordt.
Ze heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de Franse cultuur en de internationale cinema.
In Nederland deed de single het minder en bereikte daar de zeventiende plaats in de Top 40.
Het nummer werd geschreven door David Parker, die ook de producer was van haar debuutalbum Disco Darling.
Zanger en producer David Parker zal later ook nummers schrijven voor onder meer Goombay Dance Band en Taco).
Luisa Fernandez werd geboren in Vigo, Galicië, in 1961 en begon al op jonge leeftijd te zingen.
Begin jaren 70, verhuisde het gezin naar Hamburg, Duitsland.
Daar studeerde ze voor kapster, maar ze nam ook deel aan verschillende talentenjachten en werd daar op haar zestiende ontdekt, en ze kreeg meteen een platencontract.
Haar debuutalbum, Disco-Darlin, kwam uit in 1978 en haar debuutsingle Lay Love on Me, was meteen goed voor een top 10 in verschillende Europese landen.
In Vlaanderen goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland was het nummer goed voor een derde plaats in de Top 40.
In 1982 trouwde ze met de Duitse zanger en producer Peter Kent (echte naam Peter Hedrich en die we kennen van de hits It’s A Real Good Feeling en Stop’n go en ontdekker van de groep Spider Murphy Gang), met wie ze verschillende duetten opnam, zoals Solo por ti, Con esperanza en Quizás, quizás, quizás.
Samen hebben ze twee kinderen, een zoon en een dochter.
Ze bleef muziek maken, maar met minder commercieel succes en treedt af en toe op in nostalgische shows of tv-programma’s. (reclame voor het debuutalbum Disco-Darling van Luisa Fernandez (Diverse bronnen, Wikipedia, Joepie en reclame oktober 1978)
Het nummer werd in 1962 geschreven door Gerry Goffin en Carole King.
Het nummer werd toen een grote hit voor Little Eva (geboren als Eva Narcissus Boyd en helaas ook al overleden op 10 april 2003).
Little Eva bereikte met dit nummer de eerste plaats in de Verenigde Staten en de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk.
De versie van Kylie Minogue uit 1988 bereikte de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30.
In Nederland bereikte de single de zesde plaats in de Top 40.
Het nummer stond ook op haar debuutalbum Kylie dat in Vlaanderen en Nederland werd uitgebracht onder de titel Kylie Minogue.
De productie was in handen van Stock, Aitken & Waterman en het album bevatte nog andere succesvolle singles, zoals I Should Be So Lucky, Got to Be Certain en Je ne sais pas pourquoi.
Maria Ilva Biolcati, beter bekend als Milva, was een van de grootste Italiaanse zangeressen van haar generatie.
Ze had verschillende bijnamen, zoals “La rossa”, de roodharige, of “La pantera di Goro”, de panter van Goro, het dorp waar ze geboren was.
Ze genoot niet alleen faam in Italië, maar ook in andere landen, vooral in Spanje, Latijns-Amerika en Duitsland.
Ze nam meer dan 170 albums op en verkocht er meer dan 80 miljoen van.
In de jaren 60 en 70 nam Milva vaak deel aan het beroemde liedjesfestival van Sanremo, maar ze won nooit.
Ze zong ook liederen van Jacques Brel, Mikis Theodorakis, Vangelis, Ennio Morricone en werkte samen met bandoneonspeler en componist Astor Piazzolla.
Na haar carrière in de populaire muziek werd Milva actief als operazangeres in de voornaamste Europese operahuizen.
Ze werkte dikwijls samen met opera- en theaterregisseur Giorgio Strehler voor enkele producties op basis van teksten van Bertolt Brecht en muziek van Kurt Weill, zoals de “Driestuiversopera”, of met avantgardecomponist Luciano Berio.
Milva speelde in 1987 ook een kleine rol in de film “Der Himmel über Berlin” van Wim Wenders.
Ze viel op door haar vuurrode haar en flamboyante persoonlijkheid.
Rood was ook de kleur van haar politieke overtuiging, waar ze vaak uiting aan gaf.
Het socialistische lied “Bella Ciao” maakte altijd deel uit van haar repertoire.
De media schilderden haar vaak af als een rivale van Mina, een andere Italiaanse zangeres en tijdgenote.
Maar dat ontkende ze zelf.
Milva is gestorven op 23 april 2021 op 81-jarige leeftijd in Milaan.
Ignace Baert komt uit een muzikale Kortrijkse familie en zit al op zijn negende op een muziekschool in Kortrijk waar hij o.a. pianoles krijgt van François Glorieux en accordeonles krijgt hij privé in Heule van Hugo Hoste.
Vanaf 1967, Ignace is dan 16 jaar oud, speelt hij op het orgel en zingt bij het dansorkest “The Top Players”, waar ook zijn vader als saxofonist-klarinettist in meespeelt.
In 1968 gaat Ignace doorstuderen aan het Koninklijk Conservatorium in Gent. In 1968 komt zanger en journalist Erik Marijsse bij het orkest.
Hij wordt er gastzanger.
Ignace gaat intensief samenwerken met Marijsse als manager, hetgeen uiteindelijk eindigt in 1976 als Ignace zijn legerdienst gaat doen.
Marijsse neemt “Liefde” (melodie door Ignace en eerste compositie die op een plaat verschijnt) op, dat de B-kant wordt van zijn eerste grote hit “Leven, leven, laten leven”. De door Ignace geschreven opvolger “Kijk naar omhoog” met als B-kant “Beter geven dan krijgen”; wordt voor Erik Marijsse het grootste succes uit zijn carrière en komt op nummer 1 van de Vlaamse hitparade, waar hij moest opboksen tegen Will Tura met “Het kan niet zijn”.
Marijsse investeert een deel van zijn kapitaal in het orkest en Ignace verandert de naam in 1970 in Lilac Street Band. In eigen beheer wordt de single “Lilac” opgenomen.
De volgende single “Annelise” (een cover van een Duitstalig nummer) wordt een hit in Vlaanderen en verschijnt op het platenlabel RKM (Roland Klüger).
Al in 1971, wanneer de single “Bestseller” scoort en Radio 2 Zomerhit wordt, valt de Lilac Street Band uiteen vanwege onterechte jaloersheid.
Een groep van drie rondom Ignace gaat verder onder dezelfde naam terwijl Erik Marijsse manager wordt. In 1972 verkiest hij op de solotoer te gaan, met nog steeds Erik Marijsse als manager.
Daarnaast componeert hij in samenwerking met Erik Marijsse voor zichzelf en anderen. Hun eerste compositie voor anderen is “Baby baby” voor het duo Nicole & Hugo die er voor België mee naar het Eurovisiesongfestival trekken.
Anderen voor wie ze liedteksten schrijven zijn onder anderen Rita Deneve en Micha Marah.
Zijn eerste solohit in België scoort Ignace in 1973 met “More than sympathy”, dat ook de Nederlandse hitparades bereikt (Veronica top 40).
Het is een productie van Roland Kluger. Het jaar erop komt zijn album uit, “With more than sympathy”. In samenwerking met Claude François maakt hij in 1974 onder de naam “Jérémy” de plaat “Michèle” (vertaling van “Jo-Ann”, de single die volgde op “More than sympathy”).
Het lied “A sad sad song” wordt in het Frans “Pauvre chanson d’amour”, maar dit komt niet meer uit bij Claude François.
De samenwerking wordt stopgezet doordat de deals tussen de twee platenmaatschappijen niet overeenstemmen.
In 1975 vormt hij een gelegenheidstrio met Micha Marah en Raymond van het Groenewoud dat op Yes-Festival in Oostende de tweede plaats behaalt.
Hetzelfde jaar doet het trio ook mee aan het Nordringfestival in Oslo als vertegenwoordigers van de BRT-radio. Het jaar daarna lijft het Belgisch leger hem in voor het vervullen van zijn dienstplicht.
Vanwege zijn bekendheid in Vlaanderen wordt hij in Wallonië gelegerd.
Omdat het met zijn zang-, tekstschrijver en componeercarrière niet echt vlot, besluit Ignace in 1977 muziekles te gaan geven aan diverse scholen rondom Roeselare en verlaat, tijdelijk blijkt later, de showbusiness; hij gaf muziekles aan het VISO in Roeselare en is sedert 1 november 2015 met pensioen.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en vanaf 1984 neemt Ignace de muzikale pen weerom in de hand om voor artiesten als Jimmy Frey (“Mon amour (Voor ons allebei)”), Niels William, Liliane Saint-Pierre, Marjolein en Gunther Levi liederen in elkaar te sleutelen en hun platen te produceren.
Het zet hem er vier jaar later toe aan weer op te gaan treden; hij gaat van start met een heropname van “More than sympathy”.
Vanaf 2002 treedt hij op als pianist-zanger met Bart Kaëll en het kwartet van Claire Berthorelly; gaandeweg wordt hij meer en meer begeleider van hen.
Zoon Yuri Baert is ook musicus, en ook bij hem neemt Ignace de rol van tekstschrijver en achtergrondzanger op zich. Ignace is getrouwd met schoonheidsspecialiste Hilde Manderveld.
Zij hebben samen twee kinderen, Anouk en Yuri. Het gezin woont in Deerlijk.(Diverse bronnen, Joepie, Wikipedia en poster Joepie 19 september 1973)
Tino Rossi was de zoon van Laurent en Eugenie Rossi, en groeide op in een gezin met 8 kinderen.
Zijn vader was kleermaker en zijn moeder verdeelde haar aandacht over het familiebedrijf en het huishouden.
Constantin kreeg de naam, een eerder geboren kind dat eind 1906 al jong was overleden.
Zijn geboortehuis stond aan de Rue Cardinal Fesch 43 in Ajaccio
Als kind zong hij al graag en veel. Iedereen in zijn omgeving merkte dat hij een heel zuivere stem had.
Gisteren nog vandaag
Hoewel hij goed kon leren, ging hij liever spijbelen. Zijn stem had een lichte, vloeiende en wat omfloerste klank: een fluwelen stem met een bereik van bijna drie octaven.
Tino Rossi’s populariteit als zanger begon pas echt na zijn verhuizing naar Parijs in 1934.
Toen het Casino de Paris hem enkele maanden later contracteerde, betekende dat zijn doorbraak.
Het publiek stroomde al gauw toe. Vooral vrouwen stonden soms urenlang massaal voor de deur, alleen maar om een glimp van hem op te vangen.
Gisteren nog vandaag
Hij gold als een charmezanger bij uitstek en werd voor wat betreft zijn uiterlijke aantrekkingskracht wel vergeleken met Rudolf Valentino.
Marcel Pagnol, de schrijver en regisseur met wie Rossi later enkele films maakte, zei toen al van hem: Al zingt Tino uit het telefoonboek voor, de vrouwen beginnen te janken of te juichen, al naargelang zijn stemgebruik.
Tijdens een optreden in 1941 leerde hij Lilia Vetti kennen. Na drie kortere huwelijken werd ze de echtgenote met wie hij zijn leven verder zou delen.
Tino Rossi zong hits als Vieni… vieni…, Ave Maria en J’attendrai, maar bijvoorbeeld ook Yesterday van The Beatles.
Zijn meest verkochte nummer is Petit Papa Noël, het meest geliefde Franstalige kerstliedje.
Gisteren nog vandaag
Hij was de eerste artiest die wereldwijd miljoenen platen verkochte en kreeg een speciale massief gouden langspeelplaat uitgereikt voor de afzet van minstens 250 miljoen grammofoonplaten. Totdat Elvis Presley op het toneel verscheen, was er geen artiest die deze aantallen zelfs maar benaderde.
Tino Rossi trad ook op als acteur speelfilms en operettes. Hij maakte bij elkaar 25 films, waarvan Candide’ in 1960 de laatste was.
In deze films speelde hij meestal de rol van de jonge held. In een interview zei hij daarover: Te veel en te lang. Ik liet me leiden door mijn ijdelheid. Die ijdelheid illustreerde hij ook met de pakken die hij droeg: Ik laat mijn kostuums altijd iets te groot maken, dan zeggen de mensen: “Goh, Tino, je bent magerder geworden” in plaats van “Goh, je wordt steeds dikker”.
Nadat zijn loopbaan leek afgelopen, beleefde hij in 1969 een verrassende terugkeer met de musical De Zonnekoopman.
Hij trad op in veelbekeken tv-shows.
Zijn laatste optreden als zanger was in 1982, in het Casino de Paris, waar het ooit ook was begonnen.
Gisteren nog vandaag
In een interview na het optreden toen zei hij het volgende: Ik miste er mijn oude vrienden Gabin, Fernandel, Maurice Chevalier en Mistinguett te zeer. Ik voelde me er een eenzame oude man, die tevergeefs zocht naar de gezellige jaren van weleer.
Desondanks had hij nog toekomstplannen die hij niet kon uitvoeren nadat hij begin 1983 in het ziekenhuis werd opgenomen en kanker aan de alvleesklier bleek te hebben.
Tegenover de buitenstaander deed hij alsof hij weer de oude was.
Bij de viering van het 42-jarig huwelijksjubileum met Lilia Vetti, had hij het nog over een terugkeer op het podium, net als in 1969:
Ik werk hard aan een nieuw repertoire, want ik wil nog meer schitteren dan vorig jaar. Ik zit alleen met een probleem, ik ben veel sneller moe.
Toch wil ik mijn plannen doorzetten, want ik denk dat ik me zonder de muziek zal vervelen en snel oud zal worden.
Hij overleed echter op 27 september 1983 in het l’Hópital Américain in Neuilly, 76 jaar oud. (diverse bronnen en Wikipedia)
Robert Palmer wordt als Alan Palmer op 19 januari 1949 in Balley in Yorkshire geboren, zijn jeugd brengt hij door op het eiland Malta.
Terug in Yorkshire leert Palmer gitaar spelen en richt hij zijn eerste bandje op. Hij doet professionele ervaring op in de Alan Brown Set.
In 1970 versterkt hij de uit twaalf man bestaande jazzrockband Dada.
Later werd Dada omgedoopt tot Vinegar Joe.
Vinegar Joe bestaat naast Robert Palmer uit Elkie Brooks, Mike Deacon, Pete Gage, Pete Gavin en Steve York. Ondanks een ijzersterk repertoire en een aantal prima platen breekt Vinegar Joe niet door, en begin 1974 stopt Vinegar Joe er dan ook mee.
Vanaf 1974 is Robert Palmer actief als soloartiest en scoort zijn eerste hit met Sneakin’ Sally Through The Alley.
In Vlaanderen en Nederland heeft Robert Palmer in 1978 zijn eerste hit met Best Of Both Worlds.
In de jaren tachtig heeft Palmer diverse hits, waaronder: Johnny And Mary, Looking For Clues, Addicted To Love en Bad Case Of Loving You.
1985 richt Robert Palmer, samen met John en Andy Taylor van Duran Duran, de gelegenheidsband The Power Station op, en heeft daarmee internationale erkenning met de hits Some Like It Hot en de T.Rex cover Get It On.
Robert Palmer woonde de laatste jaren in Zwitserland en is 54 jaar geworden. (diverse bronnen en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 