Tag: januari 1935

90 jaar geleden, reclame voor het radiotoestel serie 35 van het Belgisch merk SBR (februari 1935).

SBR, afkorting voor Société Belge Radio-électrique, werd opgericht in 1922 in Brussel.

Het was een initiatief van de Compagnie Générale de Télégraphie Sans Fil (CSF), een Franse pionier in radiotechnologie.

SBR was een van de eerste bedrijven in België die zich bezighielden met de productie en verkoop van radio-ontvangsttoestellen.

In de beginjaren produceerde SBR vooral radiotoestellen op basis van licenties van CSF.

Ze bouwden onderdelen en assembleerden toestellen in hun fabriek in Brussel.

In de jaren 30 begon SBR steeds meer eigen toestellen te ontwikkelen en produceren.

Ze investeerden in onderzoek en ontwikkeling en brachten innovatieve radiomodellen op de markt.

Naast radio’s begon SBR ook met de productie van andere elektronische apparaten, zoals versterkers en luidsprekers.

In de jaren 50 stapte SBR in de opkomende televisiemarkt.

Ze waren een van de eerste Belgische producenten van televisietoestellen.

SBR groeide uit tot een toonaangevend merk in de Belgische elektronicasector.

Ze hadden een goede reputatie op het gebied van kwaliteit en betrouwbaarheid.

Vanaf de jaren 60 kreeg SBR steeds meer concurrentie van buitenlandse merken, vooral uit Japan en later uit andere Aziatische landen.

Deze merken boden vaak goedkopere producten aan.

De snelle technologische ontwikkelingen, zoals de opkomst van de transistor en geïntegreerde schakelingen, maakten het moeilijk voor SBR om bij te blijven.

SBR werd in de loop der jaren overgenomen door verschillende bedrijven, waaronder Philips in 1963, die er een onderzoekscentrum vestigde.

In 1973 verkocht Philips SBR aan het Amerikaanse General Telephone & Electronics (GTE).

Ondanks pogingen om het bedrijf te herstructureren, bleef SBR verlieslatend.

In 1987 besloot GTE, dat ondertussen de naam veranderd had in Sylvania, om de productie in de fabriek in Brugge te stoppen.

Dit betekende het definitieve einde van het merk SBR.

Op het terrein van de fabriek in Brugge, huisvestend nu Barco.

Foto van een Nijlpaard in de poelen van de Kongo rivier en foto’s en postkaarten van mijn oude bomma.

Vanaf deze week neem ik jullie mee naar het prachtige Congo, het land waar mijn overgrootmoeder, de grootmoeder van mijn stiefvader, samen met haar toenmalige Amerikaanse echtgenoot, enkele jaren heeft gewoond.

Wij, haar achterkleinkinderen, noemden haar “oude bomma”. Via oude foto’s en ansichtkaarten van mijn “oude bomma” en haar man ontdekken we dit fascinerende land.

De Congo-rivier is de waterrijkste rivier van Afrika en, na de Nijl, de langste.

De rivier, die deel uitmaakt van het Congobekken, stroomt door het op één na grootste regenwoud ter wereld en vormt een belangrijke scheepvaartverbinding voor Centraal-Afrika.

In de foto zien we een nijlpaard in de wateren van de Congo. De foto is afkomstig uit het tijdschrift “De Stad” van 25 januari 1935.

Deze week, 90 jaar geleden, de Franse film Sapho te zien in de Vlaamse bioscoop.

Sapho uit 1934 werd geregisseerd door Léonce Perret en de hoofdrollen werden gespeeld door Mary Marquet als Fanny Legrand (Sapho), Jean-Max als Jean Gaussin en Marcelle Praince als Divonne.

Het verhaal is gebaseerd op de roman Sapho van Alphonse Daudet uit 1884 en gaat over Fanny Legrand, een courtisane die bekend staat onder de naam Sapho.

Ze wordt verliefd op de jonge Jean Gaussin, maar hun relatie wordt geteisterd door Sapho’s verleden en de sociale conventies van die tijd.

Uiteindelijk offert Sapho haar eigen geluk op om Jean een kans te geven op een betere toekomst.

Sommige critici prezen het acteerwerk van Mary Marquet, anderen vonden de film te melodramatisch en gedateerd.

Het verhaal van Sapho is meerdere keren verfilmd en dit zowel in Frankrijk als in de Verenigde Staten.

De bekendste versie is wellicht de Amerikaanse stomme film uit 1917 met Pauline Frederick in de hoofdrol (De Stad 25 januari 1935, diverse bronnen en Wikipedia)

90 jaar geleden, mode, model met een hoed van ontwerper Erik Braagaard (januari 1935)

Erik Braagaard werd geboren op 24 augustus 1912 in Kopenhagen, in Denemarken.

Hij emigreerde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten.

Erik Braagaard vestigde zich in New York City en werd daar een gerenommeerd hoedenontwerper.

Hij werkte onder zijn eigen naam, Erik Braagaard, en had zijn atelier in Manhattan.

Erik Braagaard stond bekend om zijn elegante en innovatieve dameshoeden.

Zijn ontwerpen waren vaak gedurfd en artistiek, met een focus op vorm, textuur en versiering.

Hij werkte met een verscheidenheid aan materialen, waaronder vilt, stro, zijde, veren, en fluweel.

Braagaard had een trouwe klantenkring van welgestelde dames uit de New Yorkse society en de entertainmentindustrie en stond bekend als de “Mad Hatter” of the “Mad Hatter of Madison Avenue” vanwege zijn extravagante en speelse ontwerpen, die soms een theatrale flair hadden.

Hij werd dan ook gezien als een kunstenaar die hoeden transformeerde tot draagbare sculpturen.

Hij maakte ook hoeden voor Broadway-producties en films.

Hij wordt beschouwd als een van de toonaangevende hoedenontwerpers van het midden van de 20e eeuw in New York.

Hoeden van Erik Braagaard zijn tegenwoordig zeldzaam en gewild bij verzamelaars van vintage mode.