Tag: januari 1979

De Schotse zangeres Maggie Bell (geboren als Margaret Bell) mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen (12 januari 2025)

Maggie Bell die vooral bekendheid verwierf als de leadzangeres van de bluesrockband Stone the Crows (1969-1972).

Bell’s krachtige, bluesy stem en podiumprésence trokken de aandacht, wat leidde tot de oprichting van Stone the Crows in 1969.

De band bracht drie albums uit en toerde uitgebreid, waarbij ze optrad met artiesten als Rod Stewart en The Faces.

Een tragisch incident tijdens een concert in 1972, waarbij gitarist Les Harvey geëlektrocuteerd werd op het podium, leidde tot het uiteenvallen van de band.

Na Stone the Crows begon Bell aan een solocarrière en bracht ze verschillende albums uit.

Ze werkte samen met verschillende muzikanten, waaronder Les Harvey, de gitarist van Stone the Crows en haar partner tot zijn dood.

Ook bleef ze samenwerken met de andere twee leden van Stone the Crows, namelijk Jimmy Dewar (Bassist van Stone the Crows) en Colin Allen (Drummer van Stone the Crows).

Met Jimmy Dewar vormde ze in 1980 de groep Midnight Flyer.

Ook werkte ze samen met B.A. Robertson (brachten samen brachten ze de single Hold Me uit in 1981).

Ze maakte ook deel uit van het The British Blues Quintet.

Ze werkte samen met de voormalige Deep Purple toetsenist John Lord aan zijn soloalbum “Gemini Suite” en toerde met The Jon Lord Blues Project.

Hoewel Maggie Bell nooit mainstream succes bereikte, wordt ze door critici en fans geprezen om haar uitzonderlijke vocale talent.

Haar werk met Stone the Crows wordt beschouwd als haar succesvolste periode, met albums als “Stone the Crows” (1970) en “Ode to John Law” (1970) die lovende kritieken kregen.

Maggie Bell treedt soms nog op en blijft muziek maken (Joepie 16 januari 1979)

J.R (Larry Hagman) begon zijn carrière als charmeur.

Larry Hagman werd geboren op 21 september 1931 in Fort Worth, Texas.

Zijn mama, Mary Martin, was een bekende actrice en Broadway-ster en zijn vader, Benjamin Jackson Hagman, was een advocaat en officier van justitie.

Zijn ouders scheidden toen hij vijf jaar oud was.

Hij ging naar de Weatherford High School in Texas en hij studeerde kort aan Bard College in New York, maar stopte om een acteercarrière na te streven.

Hagman begon zijn acteercarrière in het theater in de jaren 50.

Hij speelde in verschillende Broadway-producties, waaronder “The Taming of the Shrew” en “God and Kate Murphy”.

Hij kreeg kleine rollen in tv-series en films in de jaren 50 en begin jaren 60.

Zijn doorbraak kwam in 1965 met de hoofdrol in de sitcom “I Dream of Jeannie”, waarin hij astronaut Tony Nelson speelde.

Toch voor het grote succes was het wachten tot 1978, toen kreeg Hagman de rol van J.R. Ewing in de soapserie “Dallas”.

De rol van de meedogenloze oliemagnaat maakte hem wereldberoemd.

“Dallas” werd een van de populairste tv-series ter wereld en liep tot 1991.

De cliffhanger “Who shot J.R.?” aan het einde van seizoen 3 is een van de meest iconische momenten in de tv-geschiedenis.

Hoewel Hagman na “Dallas” in andere films en series speelde, kon hij het succes van zijn rol als J.R. Ewing nooit evenaren.

Hij speelde gastrollen in series als “Nip/Tuck” en de reboot van “Dallas” in 2012.

Hij bleef vooral bekend als J.R. Ewing en omarmde die rol ook.

Hij was een fervent voorstander van zonne-energie en had zonnepanelen op zijn huis en hij was een uitgesproken criticus van de oorlog in Irak.

Hij had een levertransplantatie in 1995 na jaren van zwaar alcoholgebruik.

Hij was een verzamelaar van antieke hoeden.

Hij schreef een autobiografie, “Hello Darlin’: Tall (and Absolutely True) Tales About My Life”.

Hagman was van 1954 tot aan zijn dood getrouwd met de Zweedse Maj Axelsson.

Ze kregen twee kinderen: een dochter, Kristina, en een zoon, Preston.

Larry Hagman overleed op 23 november 2012 in Dallas, Texas en hij stierf aan de gevolgen van acute myeloïde leukemie, een vorm van bloedkanker.

Hij was op dat moment bezig met de opnames van het tweede seizoen van de “Dallas” reboot (Joepie 30 december 1979).

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon en tekst

Bericht opnieuw plannen

Nu plaatsen

45 jaar geleden brak Claudja Barry door met haar hit Boogie Woogie Dancing Shoes.

Het nummer werd geschreven door Mats Björklund, Jörg Evers, Keith Forsey en Jürgen S. Korduletsch, die ook de producer was.

Het nummer verscheen op het album I Wanna Be Loved By You, dat in 1978 werd uitgebracht.

Dancing Shoes was haar grootste hit, die in verschillende landen de top 10 bereikte.

In Vlaanderen bereikte het nummer de elfde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland kwam het nummer niet verder dan de Tipparade.

Gisteren nog vandaag

Deze week, 45 jaar geleden, is de hoogste nieuwkomer in de Brt Top 30 het nummer Music Box Dancer van Frank Mills.

De Canadees Frank Mills (°27 juni 1942), die vooral muziek voor de Canadese tv maakte, nam deze oorwurm al in 1974 op, maar het nummer flopte toen.

In 1978 werd het opnieuw uitgebracht als B-kant van een andere single.

Een dj van een Canadees radiostation draaide echter per vergissing steeds ‘Music Box Dancer’.

Er kwam toen zoveel positieve respons op het nummer dat de platenmaatschappij het wereldwijd opnieuw als A-kant uitbracht.

‘Music Box Dancer’ werd een Amerikaanse top 3-hit en ook in Europa deed de single het erg goed in januari 1979.

Zo was het nummer in Vlaanderen en Nederland goed voor een elfde plaats in de Brt Top 30 en de Nederlandse Top 40.

Sindsdien werd het ook gebruikt in talloze films, series en commercials, o.a. in The Simpsons en Kill Bill (Met dank aan Denis Michiels)

45 jaar geleden, Third World met hun cover Now That We Found Love.

Het nummer Now that we found love is een soulklassieker die oorspronkelijk is geschreven door het Amerikaanse duo Gamble & Huff.

Zij produceerden ook de eerste versie van het nummer, die in 1973 werd gezongen door de R&B-groep The O’Jays.

De cover van Third World was in Vlaanderen goed voor een zeventiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland deed de single het veel beter en bereikte daar de derde plaats in de Top 40.