John Howard Jones, geboren op 23 februari 1955 in het Britse Hythe, groeide uit tot een van de meest invloedrijke en kenmerkende figuren van de synth-pop en new wave uit de jaren tachtig.
Al op jonge leeftijd kreeg hij pianoles, wat de basis legde voor een muzikale carrière waarin melodie en geavanceerde synthesizers centraal zouden staan.
In het begin van de jaren tachtig timmerde Jones aan de weg als solomuzikant.
In zijn vroege optredens werd hij vaak vergezeld door danser en mime-artiest Jed Hoile, wat zijn optredens een unieke visuele dimensie gaf.
Zijn vroege optredens en cassetteopnamen trokken al snel de aandacht van platenlabels.
In 1983 debuteerde hij met de single ‘New Song’, waarmee hij in datzelfde jaar zijn tv-debuut maakte in het Britse programma Top of the Pops en definitief doorbrak.
Wat volgde was een reeks wereldwijde hits waarin optimistische, filosofische en positieve teksten werden gecombineerd met elektronische popmuziek.
Het jaar erop bracht hij zijn debuutalbum ‘Human’s Lib’ uit, met onder meer de hits ‘What Is Love?’, ‘Pearl in the Shell’ en zijn eerste single ‘New Song’.
Dit album was in zijn thuisland goed voor een verkoop van meer dan 600.000 exemplaren en vloog naar de eerste plaats in de Britse albumlijst.
In de zomer van 1984 bracht hij de single ‘Like to Get to Know You Well’ uit, die volgens hem was opgedragen aan de originele geest van de Olympische Spelen.
Ondanks dat de single niet het officiële anthem werd voor de in Los Angeles gehouden Olympische Spelen, groeide het nummer uit tot een wereldwijde hit.
In Vlaanderen was de single ‘What Is Love?’ goed voor een zestiende plaats in de hitparade.
In Nederland kwam de single vreemd genoeg niet verder dan de dertiende plaats in de Tipparade.
Ook de single ‘Things Can Only Get Better’ bereikte in Nederland niet de hitparade, terwijl het in Vlaanderen goed was voor een twaalfde plaats.
Het mooie ‘Hide & Seek’ was in Vlaanderen goed voor een achtendertigste plaats, terwijl in Nederland de single goed was voor een achtentwintigste plaats in de Top 40.
‘Life In One Day’ bereikte in 1985 de dertigste plaats in de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zevenentwintigste plaats in de Top 40.
Hierbij kunnen we dan ook besluiten dat zowel in Vlaanderen als in Nederland het succes in de hitparades beperkt was, en dat was toen best jammer.
Hoewel het succes in de Lage Landen dus bescheiden bleef, beleefde Howard Jones in andere delen van de wereld een enorme populariteit en scoorde hij ware wereldhits.
Zijn grootste commerciële bolwerk was zijn thuisland het Verenigd Koninkrijk, waar hij in de jaren tachtig een vaste waarde was in de hitlijsten.
Daarnaast brak hij ook door op de Noord-Amerikaanse markt, waar nummers als ‘No One Is to Blame’ hoge posities bereikten in de Billboard-hitlijsten, mede dankzij de populariteit op de Amerikaanse radio en MTV.
Ook in landen waar de synth-pop- en new-wave-stroming een groot publiek trok, zoals Canada, Duitsland en Australië, wist hij de hitlijsten te halen en volle zalen te trekken, waardoor zijn muziek wereldwijd grote weerklank vond.
In 1985 bracht Jones zijn tweede succesvolle album ‘Dream into Action’ uit, dat de tweede plek in het Verenigd Koninkrijk bereikte en vol stond met klassiekers als ‘Things Can Only Get Better’, ‘Life in One Day’, ‘Like to Get to Know You Well’ en de hartverwarmende ballad ‘No One Is to Blame’, waarvoor hij samenwerkte met drumlegende Phil Collins die meespeelde op drums en de achtergrondzang verzorgde.
Dit nummer werd een van zijn grootste hits in de Verenigde Staten. Tot zijn verdere succesalbums uit die periode behoorden ‘One to One’ uit 1986 en het met rockinvloeden verrijkte ‘Cross That Line’ uit 1989 met de single ‘Everlasting Love’.
Een absoluut hoogtepunt in zijn carrière vond plaats op 13 juli 1985, toen Jones optrad tijdens het historische benefietconcert Live Aid in Wembley Stadium.
Terwijl veel artiesten met grote bands en uitgebreide producties het podium betraden, koos hij ervoor om helemaal alleen op te treden en zong hij zijn uit 1984 daterende hit ‘Hide and Seek’ al spelende op een piano die ooit eigendom was van Freddie Mercury.
Ondanks de gespannen sfeer reageerde het massale publiek uitgelaten en zong luidkeels mee, wat dit optreden tot een onvergetelijke mijlpaal in de popgeschiedenis maakte.
Na zijn commerciële hoogtijdagen bleef Jones muzikaal zeer actief en toonde hij zich een vroege pionier op het gebied van onafhankelijk platenbeheer door de oprichting van zijn eigen label Dtox, waarmee hij volledige artistieke controle behield.
In de decennia die volgden, verbreedde hij zijn muzikale horizon aanzienlijk met introspectieve en alternatieve albums zoals ‘In the Running’ uit 1992, ‘Working in the Backroom’ uit 1993, het organische ‘People’ uit 1998 en de warme elektronische comeback ‘Revolution of the Heart’ uit 2005.
Vervolgens bracht hij thematische en multimediale projecten uit, waaronder ‘Ordinary Heroes’ uit 2009 en het ambitieuze ‘Engage’ uit 2015, dat de start vormde van een futuristische trilogie die werd voortgezet met de albums ‘Transform’ uit 2019 en ‘Dialogue’ uit 2022.
Als klassiek geschoolde pianist bleef Jones bovendien trouw aan zijn instrument door middel van diverse experimentele pianoprojects, variërend van geïmproviseerde solopianostukken op ‘Piano Solos (For Friends and Loved Ones)’ uit 2003 en het tweede deel uit 2006, tot het recente dubbelproject ‘Piano Composed Ivory’ en ‘Piano Composed Spirio’ uit 2025, waarin tien zorgvuldig gecomponeerde pianowerken werden uitgebracht met bijbehorende bladmuziek.
In 2025 en 2026 toerde hij rond het veertigjarig jubileum van zijn album ‘Dream into Action’ en trad hij op in onder meer Europa en de Verenigde Staten.
Voor het voorjaar van 2027 is hij aangekondigd als special guest tijdens de Final Encore-tournee van Sir Rod Stewart door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.
Howard Jones in de Joepie van 16 november 1986

Gisteren nog vandaag
