Vandaag bereiken The Motels met hun single Suddenly Last Summer de zeventiende plaats in de Brt Top 30.

Het nummer Suddenly Last Summer werd in 1983 als de eerste single van hun vierde album Little Robbers uitgebracht.

Het nummer werd geschreven door de zangeres van de groep, Martha Davis, en geproduceerd door Val Garay.

Het nummer bereikte de negende plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Billboard Rock Top Tracks chart.

In Canada kwam het nummer op de elfde plaats en eindigde het als de 98ste bestverkopende single van 1983.

In Vlaanderen was de single goed voor een In Vlaanderen was de single goed voor een zeventiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte ze de elfde plaats in de Top 40.

Martha Davis heeft in verschillende interviews gezegd dat het nummer gaat over thema’s als het verlies van onschuld en maagdelijkheid.

De videoclip werd ook geregisseerd door hun producer Val Garay met camerawerk van John Alonzo.

De video, gefilmd met zachte focus, toont Martha Davis die zich een romantische ontmoeting op het strand herinnert (met de geliefde gespeeld door Robert Carradine) nadat een ijskar door haar buurt rijdt; iedereen heeft een oordelende, strenge uitdrukking zowel in het verleden als in het heden.

Het boek dat Davis in de video leest is Jane Bierce’s roman Building Passion uit 1983.

De bandleden verschijnen ook en beelden losjes de houdingen van de “rovers” op de albumhoes van Little Robbers na aan het einde van de video.

Martha Davis verliet The Motels in 1987 en begon een solocarrière.

Ze bracht verschillende albums uit, waaronder Policy (1987), …So the Story Goes (2004) en Beautiful Life (2008).

Ze herenigde zich met The Motels in 1998 en toert nog steeds met hen.

Ze heeft ook samengewerkt met andere artiesten, zoals Sly Stone, Ivan Neville en Ryan Adams.

Ze is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse discozanger Sylvester is overleden.

Sylvester James werd geboren op 6 september 1947 in Watts, een arme wijk in Los Angeles, waar hij opgroeide in een religieuze familie.

Hij zong al van jongs af aan in het koor van zijn kerk, waar hij de invloed van gospel, blues en jazz onderging.

Hij worstelde echter met zijn seksuele identiteit en werd niet geaccepteerd door zijn gemeenschap.

Daarom besloot hij op 22-jarige leeftijd te verhuizen naar San Francisco, de stad van de hippies en de homobeweging.

Daar sloot hij zich aan bij de The Cockettes, een extravagante dragqueengroep die experimenteerde met theater, muziek en mode.

Sylvester ontwikkelde zijn eigen soloshows, waarin hij nummers vertolkte van zijn idolen Billie Holiday en Josephine Baker.

Hij combineerde zijn krachtige stem met een glamoureuze uitstraling en een gevoel voor humor.

In 1977 begon Sylvester zijn solocarrière als discozanger.

Zijn eerste album, Sylvester, bevatte de singles Down, Down, Down en Over And Over, die matig succesvol waren.

Zijn tweede album, Step II, bracht hem echter internationale roem.

De singles You Make Me Feel (Mighty Real) en Dance (Disco Heat) werden disco-klassiekers en bereikten de top van de hitlijsten.

Sylvester werd een icoon van de discoscene en de homocultuur.

Hij stond bekend om zijn energieke optredens, zijn extravagante outfits en zijn trotse houding.

Hij werkte samen met verschillende producers en muzikanten, waaronder Patrick Cowley, een pionier van de synthesizermuziek.

Samen maakten ze de single Do You Wanna Funk, die in 1982 een grote hit werd in Vlaanderen.

Sylvester was ook een activist die zich inzette voor de strijd tegen hiv en aids, de ziekte die hem uiteindelijk fataal werd.

Hij overleed op 16 december 1988 op 41-jarige leeftijd.

Hij werd begraven in zijn geboortestad Los Angeles.

In 2004 werd zijn nummer You Make Me Feel (Mighty Real) opgenomen in de Dance Music Hall of Fame.

In 2005 werd hij postuum geëerd in dezelfde Hall of Fame voor zijn prestaties als artiest.

Sylvester over zijn nieuwe Album Living Proof (november 1979)

Gisteren nog vandaag

Sylvester in de Joepie van 13 augustus 1979

Gisteren nog vandaag

Sylvester met zijn hit You Make Me Feel (Joepie 23 oktober 1978)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, in 1983, speelde Sean Connery voor de zevende en laatste keer de rol van James Bond in de film “Never Say Never Again”

De film is gebaseerd op de James Bond-roman “Thunderball” uit 1961 van Ian Fleming.

De regie was in handen van Irvin Kershner. De film is vooral bekend omdat Sean Connery terugkeerde in de rol van James Bond, een rol die hij voor het laatst speelde in 1971.

De titel van de film verwijst naar Connery’s eerdere verklaring in 1971 dat hij “nooit meer” die rol zou spelen.

Ondanks dat Connery 52 was tijdens de opnames, maakt het script vaak referentie naar Bond als verouderd en voorbij zijn hoogtepunt. Ironisch genoeg was Connery drie jaar jonger dan de toenmalige Bond-acteur Roger Moore.

De film ging in première op 7 oktober 1983 en werd positief ontvangen, met name de acteerprestaties van Connery en Klaus Maria Brandauer.

De film bracht 160 miljoen dollar op aan de kassa, waardoor het een commercieel succes was (Joepie 27 november 1983)

Een eeuw geleden, op 16 december 1923, vond er een grote betoging plaats in Brugge van duivenliefhebbers die protesteerden tegen de belastingplannen van de regering.

De duivenmelkers voelden zich geviseerd door de regering, die hen wilde belasten voor hun hobby.

De regering had al eerder een poging gedaan om een taks van 10 procent te heffen op de inleggelden voor duivenwedstrijden en een belasting van één frank per verkochte pootring.

Dit stuitte op hevig verzet van de duivenliefhebbers, die ook een belangrijke kiesgroep vormden.

In 1921 werd het voorstel dan ook verworpen in het parlement.

Maar in 1923 kwam de regering met een nieuw voorstel dat gekoppeld werd aan de bescherming van de militaire duiven.

Wie duiven wilde houden, moest voortaan de toestemming hebben van de burgemeester en aangesloten zijn bij een erkende duivenmaatschappij.

Bovendien moesten de duiven geregistreerd worden bij de Koninklijke Belgische Duivenbond (KDBD).

De duivenliefhebbers lieten dit niet zomaar gebeuren en organiseerden een massale betoging in Brugge, waar meer dan 15000 mensen op afkwamen.

Ze eisten de afschaffing van de belastingen en de vrijheid om duiven te houden zonder inmenging van de overheid.

De duif heeft een lange en rijke geschiedenis.

Al in de Bijbel zien we de duif als symbool van vrede en hoop.

Later werd de duif gebruikt als een snelle en betrouwbare manier om berichten te versturen.

Veel oude beschavingen maakten gebruik van deze dienst.

Ook in oorlogstijd bewezen de duiven hun nut en moed.

Maar na de Tweede Wereldoorlog raakte de postduif in onbruik.

Sindsdien heeft het Belgische leger geen duiven meer in dienst.

Vandaag bereikt de Amerikaanse groep Exile met hun single Kiss You All Over de zesde plaats in de Brt Top 30.

Het nummer werd geschreven door Mike Chapman en Nicky Chinn en geproduceerd door Mike Chapman.

Het nummer bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100, de Australische en de Nieuw-Zeelandse hitlijsten.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een zesde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland kwam het nummer op de vierde plaats in de Top 40 en op de zevende plaats in de Nationale Hitparade.

De zang op het nummer werd gedeeld door leadzanger Jimmy Stokley en gitarist J.P. Pennington.

Na het succes van “Kiss You All Over” verliet Stokley de band en werd vervangen door Les Taylor.

De band veranderde ook van stijl en richtte zich meer op countrymuziek.

Kiss You All Over is geschreven door Nicky Chinn en Mike Chapman.

De single wordt geproduceerd door Mike Chapman. Kiss You All Over staat vanaf 30 september 1978 vier weken op de eerste plaats.

In Vlaanderen komt de single, maar op 4 november binnen in de BRT Top 30 en bereikt op 16 december 1978 zijn hoogste positie, namelijk de zesde plaats.

In Nederland haalt de single de vierde plaats in de Top 40.

Exile is begin 1963 opgericht als The Exiles.

Hun debuutalbum Exile is van 1973

In 1976 begon de groep samen te werken met het duo Nicky Chinn en Mike Chapman en brachten ze de single Try It On uit.

Voor het succes is het wachten tot 1978 en dit met hun album Mixed Emotions.

De opvolger Never Gonna Stop en You Thrill Me waren in Vlaanderen en Nederland niet succesvol.

Het is wachten tot 1979 met de single How Could This Go Wrong dat ze terug in de hitparade staan.

In Vlaanderen goed voor een negentiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een zevenendertigste plaats in de Top 40.

Vanaf het begin van de jaren 80 gaat Exile door het leven als een Country band.

Dit jaar brachten ze terug een nieuw album uit met als titel A Million Miles Later (2023)

Demis Roussos (Poster Joepie 1973).

Demis Roussos was een succesvolle zanger die in veel Europese landen hits scoorde met zijn Engelstalige nummers, maar ook met versies in andere talen, zoals Duits, Frans, Spaans en Japans.

In 1995 nam hij een nieuwe single op met Rob De Nijs, getiteld On My Own, maar het nummer haalde de hitlijsten niet.

Zijn laatste album verscheen in 2009, na een lange periode van stilte. “Ik was niet gestopt, maar ik had niet veel te vertellen”, zei hij tegen Le Figaro.

In september 2013 trad hij voor het laatst op in het openbaar.

Hij ontving een onderscheiding van de Franse ambassadeur in Athene, maar toen was al duidelijk dat hij ernstige gezondheidsproblemen had.

Hij had kanker in zijn lever en zijn keel.

Hij bleef echter actief als artiest, met nieuwe plannen, nieuwe nummers en nieuwe verzamelalbums.

Roussos stierf op 25 januari 2015 in een ziekenhuis in Athene aan de gevolgen van uitgezaaide alvleesklierkanker.

Hij is een van de weinige popartiesten die een eigen museum heeft gekregen.

Het museum was eerst gelegen in Nijkerk in Gelderland en was mede opgericht door platenbaas Bert van Breda.

De Demis Roussos-collectie verhuisde half september 2018 naar Athene.

Demis heeft meer dan 60 miljoen albums verkocht over de hele wereld.

Presentatrice en zangeres Jo Leemans in de Panorama 10 december 1963

Jo Leemans werd geboren als Josephine Leemans-Verbustel in 1927 en had een moeilijke jeugd door haar zwakke gezondheid.

Ze kreeg kinderverlamming toen ze drie jaar oud was en moest later haar muziekopleiding stopzetten door een nieuwe aanval van polio.

Ze trouwde met acteur Marc Leemans.

Dankzij de contacten van haar man, kon ze aan de slag gaan als zangeres bij de radio,, waar ze werkte met bekende orkestleiders als Francis Bay en Fernand Terby.

Ze zong zowel in het Nederlands als in het Frans en het Engels en had hits met nummers als Que Sera, Sera, Heel Mijn Hart, Diep in mijn hart en Lazarella.

Ze werd ook wel de Vlaamse Doris Day genoemd.

In 1970 ging ze scheiden van haar man Marc Leemans, met wie ze sinds 1953 getrouwd was.

Door de scheiding kreeg ze steeds meer last van astma en stress.

Op advies van haar dokter verhuisde ze naar Spanje, waar ze een nieuw leven begon met haar nieuwe vriend Ivan.

Ze woonde in Benidorm en werkte er als gerante van een nachtclub, The Brussels, waar ze twee keer per week ook een optreden deed voor haar fans.

Ze bleef in Benidorm tot 1990 en kwam toen terug naar Vlaanderen.

In 1998 bracht ze haar biografie uit in boekvorm met als titel de vlucht terug.

In 2001 werd ze samen met Will Ferdy opgenomen in de Radio 2 eregalerij voor een leven vol muziek.

Verleden jaar, toen ze 95 jaar oud was, gaf ze een interview in het Dag Allemaal, waar ze verklaarde dat ze dagelijks geniet van een glaasje Cave.

Ook vertelde ze dat één van de medebewoners uit het rusthuis waar ze verblijf, de weduwe is van haar ex-man.

Over haar ex-man zei ze toen trouwens dat Marc Leemans haar nooit had bedrogen. Maar dat zij het was die een scheve schaats reed.

Gisteren nog vandaag