
40 jaar geleden, Golden Earring verzeilt in vreemd avontuur (Joepie 6 januari 1985)

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek







De Nederlandse groep ontstond in 1970 uit een fusie van de groepen All Beat Generation en South River Village Band en waren afkomstig uit Assen.
Aanvankelijk speelde Hydra een mix van hardrock en underground, maar verschoof later richting de Nederlandstalige feestmuziek.
In 1974 brak Hydra door met het nummer “’t Geeft allemaal niks”, dat de 25e plaats behaalde in de Veronica Top 40.
Het echte succes kwam in januari 1975 met “Marietje (Want in het bos daar zijn de jagers)”.
Deze single stond drie weken op nummer één in de Nationale Hitparade en groeide uit tot een carnavalsklassieker.
In Vlaanderen was de single goed voor een negende plaats in de Brt Top 30.
Het jaar daarop scoorde de band opnieuw een hit met “Als het gras twee kontjes hoog is”, dat de vierde plaats bereikte.
De opvolgende singles “Hela Gij Bloemke” en “M’n Zwager” wisten de hitlijsten echter niet te halen.
Ten tijde van de grootste successen bestond Hydra uit zanger Frens Drijfhout, Fokko Kunstman, Gert Immerzeel, Anne Doedens en Richard Hartung.
Dan Hartman, was niet alleen de schrijver, maar ook de producer van deze discohit die hij samen zong met de krachtige stem van Loleatta Holloway, een Amerikaanse zangeres die we kennen van onder meer de nummers “Love Sensation”, “Hit and Run”, “Love Sensation” en de prachtige ballade “Cry To Me” uit haar debuutalbum met dezelfde titel en dit jaar ook al 45 jaar geleden uitgebracht in 1975.
Weet je trouwens dat “Love Sensation” later gesampled werd voor het nummer “Ride on Time” van Black Box en “Good Vibrations” van Marky Mark and the Funky Bunch?
Om dan nog maar te zwijgen, over de cover van Relight My Fire door de jongens van Take That met zangeres Lulu, waardoor het nummer terug hoog scoorde in de hitparade.
Eind verleden jaar, oktober 2024 bracht Cascada (geboren als Natalie Horler, Bonn, 23 september 1981) haar cover uit van deze dance klassieker.
Het nummer leverde Hartman en Holloway in België een zevende plaats op in de BRT Top 30, en in Nederland zelfs een indrukwekkende derde plaats in de Top 40.
Maar voordat hij de discowereld veroverde, liet Hartman in 1976 al van zich horen met zijn debuutsingle “High Sign”, die een veel ruiger geluid had.
Misschien verrassend, maar Hartman speelde in die beginjaren zelfs basgitaar in de band van Johnny Winter en was later gitarist en zanger bij de Edgar Winter Group!
De wereld leerde Hartman pas echt goed kennen in de hoogtijdagen van de disco, met name door zijn hit “Instant Replay” uit 1978.
Dit nummer bereikte in verschillende landen de top van de hitlijsten en wordt nog steeds gezien als een absolute discoklassieker.
Wist je dat de baslijn van “Instant Replay” geïnspireerd was door “Philadelphia Freedom” van Elton John?
In 1984 was het weer raak met “I Can Dream About You”, een nummer dat niet alleen hoog in de hitlijsten belandde, maar ook te horen was in de actiefilm “Streets of Fire” uit datzelfde jaar.
Hij schreef “I Can Dream About You” oorspronkelijk voor Hall & Oates, maar besloot het uiteindelijk zelf op te nemen!
Een jaar later, had hij terug een hit met het nummer We Are The Young.
In 1986, had hij een bescheiden hit met het nummer Waiting To See You.
Zowel “We Are The Young” als “Waiting To See You” kon in Nederland reken op radio steun, want beide waren toen goed als de Alarmschijven van de week.
Maar ondanks die steun, bleef het succes dus beperkt.
Helaas kwam er in 1994 een einde aan het leven en de carrière van Dan Hartman. Hij overleed namelijk op slechts 43-jarige leeftijd in Westport, Connecticut aan de gevolgen van een hersentumor (Joepie 9 december 1979).

Vandaag zou Elvis Presley 90 jaar zijn geworden en deel 2 te lezen via opmerking


Gisteren nog vandaag
40 jaar geleden, reclame voor albums van Elvis Presley (januari 1985)



Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag
Lauren Tewes, geboren als Cynthia Lauren Tewes op 26 oktober 1953, groeide op in een arbeidersgezin en ontdekte al vroeg haar passie voor acteren.
Na haar verhuizing naar Californië, blonk ze uit in drama op de middelbare school en won ze driemaal de prijs voor Beste Actrice.
Haar talent en doorzettingsvermogen leidden haar naar de Pacific Conservatory Theatre, waar ze haar podiumdebuut maakte.
Tewes’ grote doorbraak kwam met haar rol als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat’, waarmee ze internationale bekendheid verwierf.
Ondanks haar succes, kende Tewes ook persoonlijke uitdagingen, waaronder een strijd tegen verslaving die haar carrière tijdelijk ontspoorde.
Ze verloor haar huis, haar eerste echtgenoot en haar baan door haar cocaïneverslaving en leed het tragische verlies van haar pasgeboren baby enkele jaren later.
Tewes herpakte zich echter en vond, hernieuwde voldoening in het regionale theater, waar ze zichzelf opnieuw uitvond als acteur en regisseur.
Tegenwoordig blijft ze actief in de theatergemeenschap van Seattle.(diverse bronnen en Joepie 16 december 1979)



Deze actrice was geboren op 23 januari 1940 in Den Haag.
In 1960 speelde ze in de film Der liebe Augustin in de regie van Rolf Thiele.
Een jaar later was ze te zien in de film Man nennt es Amore, in 1963 speelde ze in de film Venusberg.
Haar laatste film is Der Tod eines Doppelgängers in 1967.
Net als bij haar eerste film, waren al deze films in regie van Rolf Thiele.
Voor de rest kan ik niets terugvinden van deze actrice. Weet iemand iets meer over haar?
