Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Gisteren nog vandaag: Raymond Van Het Groenewoud interviewt Lou Reed (Joepie 28 maart 1982)
Gisteren nog vandaag: Het nieuwe leven van Lou Reed (Muziek Expres juli 1981)
Gisteren nog vandaag: Lou Reed duikt opnieuw in het volle leven (Joepie 29 juni 1986)
Gisteren nog vandaag: Lou Reed doorprikt de legende, mijn doodgedrogeerd Image was slechts camouflage (Joepie 7 juni 1981)
Lou Reed in de gevangenis (Joepie van 11 juni 1979)
Zijn eerste huwelijk, met Dorothy Barton, duurde twintig maanden.
Wat wil je, hij was veertien, zij zeventien.
”Ze was te oud voor mij”, stelde hij in een interview in 1978.
Drie weken voor zijn scheiding van Barton rond was, trouwde hij al met Jane Mitcham.
Dat huwelijk duurde vier jaar, van september 1953 tot oktober 1957, en leverde twee kinderen op.
In december 1957 trouwde Lewis met zijn achternichtje Mary Gale Brown, met wie hij ook twee kinderen kreeg.
Ze scheidden in december 1970.
Zijn vierde vrouw was Jaren Elizabeth Gunn Pate, die in 1983 verdronk in hun zwembad.
In 1962 had Jerry Lee op dezelfde manier een zoon verloren, Steven Allen Lewis, die toen drie was.
In 1973 verloor hij nog een zoon in een verkeersongeluk, de negentienjarige Jerry Lee Lewis Jr..
Zijn vijfde vrouw was Shawn Stephens.
Ze trouwden in juni 1984, drie maanden later overleed zij aan een overdosis methadon.
Zijn zesde huwelijk, met Kerrie McCarver, duurde twintig jaar en leverde hem één zoon op.
In 2012 trouwde hij voor de zevende keer en nu met Judith Brown, de vrouw die al jaren voor hem zorgt en de ex is van Lewis’ voormalige schoonbroer.
Lewis houdt het graag in de familie, maar de ceremonie was zo geheim dat zelfs de dochter van de rock-‘n’-rollpionier, Phoebe Lewis, die nochtans bij hem inwoont, niet op de hoogte was.
Acht jaar geleden verklaarde Lewis zijn toch wat turbulente tocht op het pad van de liefde als volgt: “Ik ben de koppigste kerel ter wereld.
Toen ik voor de eerste keer wilde trouwen, was mijn moeder in alle staten.
Mijn pa zei tegen ma ‘Laat hem met rust, mammy.
Je weet hoe koppig hij is. Zo hard als een steen’.
Ik was toen veertien. Dat was in Louisiana”.
Haar carrière begon in de jaren 50 en omvat meer dan 100 films, waaronder klassiekers als Belle de Jour, The Umbrellas of Cherbourg en Indochine.
Ze werkte samen met gerenommeerde regisseurs als Luis Buñuel, Roman Polanski en François Truffaut.
Gisteren nog vandaag, te gast bij de zusjes Dorléac (Françoise Dorléac en haar jongere zus Catherine Dorléac, die we nu kennen als Catherine Deneuve) en hun ouders in 1960
Ze werd vier keer genomineerd voor een César, de belangrijkste Franse filmprijs, en won er een in 1981 voor haar rol in The Last Metro.
Ze ontving ook een ere-César in 2008 voor haar bijdrage aan de Franse cinema.
Naast haar filmcarrière stond Deneuve ook bekend om haar relaties met beroemde mannen, zoals fotograaf David Bailey, regisseur Roger Vadim, Johnny Hallyday en acteur Marcello Mastroianni.
Reclame: N°5, the 1973 Film with Catherine Deneuve: Whispered – CHANEL Fragrance
Met deze laatste kreeg ze een dochter, Chiara Mastroianni, die ook actrice werd.
Deneuve heeft ook een zoon, Christian Vadim, uit haar huwelijk met Roger Vadim. Hij is ook een acteur en in 1999 samen te zien met zijn moeder in de film Le Temps retrouvé.
Ze was nooit getrouwd met Mastroianni, maar bleef bevriend met hem tot zijn dood in 1996.
Deneuve heeft altijd haar privéleven afgeschermd van de media en zei ooit: “Ik ben niet geïnteresseerd in het delen van mijn gevoelens of mijn leven met het publiek.”
Ze is ook een voorvechtster van vrouwenrechten en heeft zich uitgesproken tegen seksueel misbruik en huiselijk geweld.
Gisteren nog vandaag: De Post 10 december 1961
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Robin Gibb werd geboren op 22 december 1949 op het eiland Man, samen met zijn tweelingbroer Maurice.
Hij trouwde twee keer en had zes kinderen.
Zijn eerste huwelijk was met Molly Hullis, een secretaresse bij de platenmaatschappij van de Bee Gees.
Ze trouwden in 1968 en kregen twee kinderen: Spencer (1972) en Melissa (1974).
Ze scheidden in 1980 na een lange periode van scheiding.
Zijn tweede huwelijk was met Dwina Murphy, een Ierse schrijfster en kunstenares.
Ze trouwden in 1985 en kregen één kind: Robin-John (1983).
Ze hadden een open relatie en stonden elkaar toe om andere partners te hebben.
In 2008 verwekte Robin Gibb een kind bij zijn huishoudster Claire Yang: Snow Evelyn Robin Juliet Gibb.
Dit veroorzaakte een breuk in zijn huwelijk, maar hij bleef bij Dwina wonen tot zijn dood.
Robin Gibb overleed op 20 mei 2012 aan de gevolgen van darm- en leverkanker. Hij was 62 jaar oud.
Ralph Macchio is vooral bekend is geworden door zijn rol als Daniel LaRusso in de Karate Kid-films.
Hij begon zijn carrière als tieneridool in de jaren tachtig en speelde in films als The Outsiders, Crossroads en My Cousin Vinny.
Hij bleef actief in de film- en televisiewereld, maar nam ook een pauze om zich te concentreren op zijn gezin.
Hij is al meer dan dertig jaar getrouwd met zijn vrouw Phyllis en heeft twee kinderen, Daniel en Julia.
Hij keerde terug in 2018 naar de schijnwerpers met zijn rol in de succesvolle serie Cobra Kai, een vervolg op de Karate Kid-films.
Johannes Paulus II was als paus betrekkelijk jong, 58, toen hij verkozen werd.
Zijn pontificaat werd het op twee na langste in de geschiedenis (na dat van Petrus en Pius IX).
Bij zijn aantreden was hij in een goede lichamelijke conditie en was een actieve sporter.
Hij wandelde, zwom en skiede. Na de eerste aanslag op zijn leven ging zijn gezondheid achteruit.
In 1989 schreef hij een brief waarin hij aangaf dat hij zou aftreden als zich bij hem een ongeneeslijke ziekte of een andere vergaande verslechtering van zijn gezondheid had gemanifesteerd die hem het werken onmogelijk zou maken.
In dat voorkomende geval zou hij het overlaten aan de deken van het College van Kardinalen, de Romeinse Curie en aan de vicaris van Rome wanneer zijn ontslag geaccepteerd zou worden.
In 1992 werd er bij Johannes Paulus II een tumor verwijderd.
In 1993 had hij een schouderoperatie, een jaar later brak hij een dijbeen en op hoge leeftijd, in 1996, kreeg hij een blindedarmontsteking en moest zijn blindedarm verwijderd worden.
In 2001 werd door een arts onthuld dat de paus aan de ziekte van Parkinson leed, wat in 2003 door het Vaticaan bevestigd werd.
Johannes Paulus II kreeg steeds meer moeite met zijn motoriek en spreken in het openbaar ging hem steeds slechter af.
Johannes Paulus II begon door deze toenemende lichamelijke problemen een steeds fragielere indruk te geven bij openbare optredens.
In 2005 kreeg hij zware ademhalingsproblemen, waardoor hij op 24 februari een tracheotomie moest ondergaan.
Op 31 maart 2005 kreeg de paus “zeer hoge koorts die door een urinebuisinfectie werd veroorzaakt”, maar de paus werd op zijn uitdrukkelijk verzoek niet naar het ziekenhuis gebracht, waarschijnlijk overeenkomstig zijn wens in het Vaticaan te sterven als zijn tijd gekomen was.
Later die dag meldden bronnen in het Vaticaan dat de paus de laatste sacramenten had ontvangen.
Op 1 april verslechterde zijn toestand en kreeg hij orgaanuitval.
De paus werd gevoed door middel van een neussonde.
In een officieel communiqué werd gesproken van een “ernstige, maar stabiele toestand”. Rapporten uit het Vaticaan vroeg in de ochtend berichtten dat de paus een hartaanval had gekregen, maar bij kennis was gebleven.
Op 2 april om ongeveer half één in de ochtend bevestigde het Vaticaan dat de paus de laatste sacramenten had ontvangen.
De daaropvolgende ochtend was er om 11.30 uur een persconferentie waarin de woordvoerder van het Vaticaan, Joaquín Navarro-Valls, meldde dat de paus steeds minder bij bewustzijn was.
Navarro-Valls vertelde dat de paus de woorden “Ik denk aan jullie” had uitgesproken, volgens hem waarschijnlijk refererend aan de jongeren die op het Sint-Pietersplein verzameld waren.
Dezelfde dag schreef de paus een afscheidsbriefje aan zijn naaste Poolse medewerkers (drie nonnen en twee secretarissen) met de tekst: “Ik ben gelukkig, laten jullie ook gelukkig zijn.”
Uiteindelijk overleed paus Johannes Paulus II in zijn privéappartement op 2 april om 21.37 uur op de leeftijd van 84 jaar aan de gevolgen van een scepsis en bijbehorende infecties, waardoor zijn nieren en andere vitale organen, waaronder uiteindelijk zijn hart, het lieten afweten.
In zijn laatste bericht, aan de jongeren op het Sint-Pietersplein, zei hij: “Ik kwam voor u, nu bent u naar mij gekomen. Ik dank u.”
Volgens de officiële lezing van het Vaticaan waren zijn laatste woorden, uitgesproken in het Pools: “Laat mij gaan naar het huis van de Vader”.
Zes uur later kwam na 26 jaar, vijf maanden en zestien dagen een eind aan zijn pontificaat.
Op 1 mei 2011 werd hij door zijn opvolger, paus Benedictus XVI, zalig verklaard.
Op 27 april 2014 werd hij door paus Franciscus heilig verklaard.
De kerk gedenkt hem op 22 oktober, de dag waarop hij in 1978 als paus werd geïntroniseerd. (Diverse bronnen en Wikipedia, Foto 3 bezoek aan Ieper 17 mei 1985).
Hij begon al op jonge leeftijd te tekenen en te schilderen, en bleef dat zijn hele leven doen.
Hij liet zich inspireren door verschillende kunststromingen, zoals expressionisme, surrealisme en popart.
Hij schilderde vooral portretten, soms van zichzelf of van andere muzikanten, maar ook van fictieve personages of historische figuren. Hij gebruikte vaak felle kleuren en geometrische vormen om zijn visie uit te drukken.
Zijn schilderijen werden tentoongesteld in verschillende galerijen en musea over de hele wereld, en werden zeer gewaardeerd door critici en publiek.
Nico wordt geboren op 16 oktober 1938 in Keulen als Christa Päffgen, maar het kan evengoed 15 oktober 1943 in Boedapest zijn.
Nico heeft er altijd geheimzinnig over gedaan. Zeker is dat ze opgroeit zonder vader, die tijdens de oorlog soldaat is in de Wehrmacht en waarschijnlijk is gesneuveld, al zou Nico zelf later het verhaal in de wereld brengen dat hij is vermoord door de nazi’s.
Nico’s moeder, Margaret Päffgen vertrekt na de oorlog met haar dochter naar Berlijn.
Nico werkt op 15-jarige leeftijd tijdelijk op een basis van Amerikaanse luchtmacht, waar ze slachtoffer wordt van een verkrachting door een Amerikaanse sergeant die vervolgens ter dood wordt veroordeeld door de krijgsraad.
De rest van haar leven blijft Nico getraumatiseerd door de verkrachting en voelt zich tegelijkertijd schuldig voor de dood van de sergeant.
Op 16-jarige leeftijd wordt ze in Berlijn ontdekt als fotomodel en mannequin. Via haar werkgever krijgt ze in 1960 een kleine rol in Federico Fellini’s film La Dolce Vita.
Inmiddels is Nico naar Parijs verhuisd, waar ze haar artiestennaam Nico aanneemt.
Dankzij het vele werk voor tijdschriften en bekende firma’s als Coco Chanel wordt ze het eerste supermodel en de lieveling van de jet set.
Ze raakt bevriend met artiesten als Bob Dylan en Brian Jones en krijgt een verhouding met acteur Alain Delon, die de vader van haar zoon Ari (Christian Aaron Boulogne) is, iets wat Delon altijd ontkend heeft.
Vreemd want Delons moeder Edith heeft Boulogne opgevoed en uiteindelijk geadopteerd in 1977 met haar tweede man Paul Boulogne, die de jongen ook zijn familienaam gaf.
In 1964 maakte ze kennis met Andy Warhol, die haar adopteert als zijn protege.
In 1965 verschijnt haar eerste single I’m Not Saying en in 1967 speelt ze in Warhol’s film Chelsea Girls.
Datzelfde jaar wordt ze als ‘chanteuse’ toegevoegd aan de band The Velvet Underground, waar ze eerst de avances van Lou Reed afslaat om vervolgens een verhouding met John Cale te beginnen.
Het eerste album van de band bevat een aantal nummers die door Nico worden gezongen.
Met name door de jaloerse en door Nico afgewezen Lou Reed wordt haar een grotere rol in de band geweigerd.
Een aantal nummers die ze al heeft ingezongen worden door Lou Reed uit wraak opnieuw ingezongen, en verschijnen in die versie uiteindelijk op het album.
Nico is levenslang verslaafd aan heroïne en overlijdt uiteindelijk aan een hersenbloeding op 18 juli 1988 als gevolg van een val van haar fiets tijdens een afkicksessie op het eiland Ibiza. Nico is 49 jaar geworden.
Toen zijn moeder was gestorven, zei haar zoon Ari het volgende over zijn moeder: “Voor mij was ze een heel goede moeder. Ze gaf me alles. Zelfs drugs, ik heb het met haar ten volle ervaren zonder dat het een probleem was. Vanaf mijn zestiende tot het einde deelden we medicijnen, dezelfde spuit. Het was een manier van samenzijn.
Ook na haar dood blijft Nico tot de verbeelding spreken.
James Young schrijft in 1992 de biografie Songs They Never Play On The Radio.
In 1995 verschijnt Nico Icon, een documentaire van de Duitse televisie over haar leven. Onder de titel Nico wordt in 1997 een ballet opgevoerd van choreograaf Ed Wubbe, waarvoor John Cale de muziek schrijft.
In 2014 liet Wubbe zich opnieuw inspireren door Nico en de Velvet Underground voor zijn choreografie “ICON/NICO”.
Haar zoon, Ari Boulogne werd in de nacht van 19 op 20 mei 2023 dood aangetroffen in zijn appartement.
Zijn lichaam werd in een vergevorderde staat van ontbinding ontdekt door zijn partner Yasmina, die met haar zoon Fadhil, 21 jaar oud, was teruggekeerd van een verblijf in de provincies.
Vreemd om haar partner alleen te laten wetende dat hij door een hersenbloeding verlamd was en gebruikmaakte van een rolstoel.
Op 22 mei 2023 werd Yasmina dan ook aangeklaagd wegens niet helpen van een persoon in gevaar, onvrijwillige doodslag en overdracht van verdovende middelen.
Ari Boulogne werd op 18 juli 2023 begraven, bijna twee maanden na zijn dood, vanwege vertragingen bij het onderzoek naar de oorzaken van zijn dood door deskundigen. (diverse bronnen en Wikipedia)
Een van de bekendste nummers van Ike en Tina Turner is Nutbush City Limits, een rock- en soulnummer dat gaat over het geboortedorp van Tina Turner in Tennessee.
Het nummer werd geschreven door Tina zelf en geproduceerd door Ike, die ook de gitaarpartij speelde.
Nutbush City Limits was een grote hit in 1973, toen het de tweede plaats bereikte in de Billboard R&B chart en de elfde plaats in de Billboard Hot 100.
In 1978 werd het nummer opnieuw uitgebracht als een discoversie, die opnieuw de hitlijsten haalde in verschillende landen.
In Vlaanderen was de single toen goed voor een twintigste plaats in de Brt Top 30 en in Nederland een twaalfde plaats in de Top 40.
In 1991 verfriste Tina het nummer, zou ze volgens mij niet moeten gedaan hebben, maar de single bereikte wel terug de hitparade.
Meer nog, de single bereikte zelfs in Vlaanderen de tiende plaats in de Brt Top 30.
In Nederland was het nummer goed voor een elfde plaats in de Top 40.
Het nummer is gecoverd door andere artiesten, zoals Bob Seger, Alvin Lee, Sam Brown en Glee Cast.
Johnny Hallyday en Sylvie Vartan ontmoetten elkaar in 1961 op een concert.
Ze verloofden zich in oktober 1963 en trouwden in 1965.
Ze kregen een zoon, David, in 1966.
Hun relatie was echter niet altijd rooskleurig.
Johnny Hallyday had affaires met andere vrouwen, waaronder Catherine Deneuve, met wie hij een geheime romance had die meer dan 50 jaar duurde.
Sylvie Vartan leed onder de jaloezie en het onbegrip van haar man, die haar carrière niet altijd steunde.
Ze probeerden hun huwelijk te redden met een tweede ceremonie in 1974, maar dat mocht niet baten.
Ze gingen definitief uit elkaar in 1980.
Ze bleven wel vrienden en respecteerden elkaars nieuwe partners.
Sylvie Vartan hertrouwde op 2 juni 1984 in Los Angeles met de Amerikaanse producer Tony Scotti.
Het stel adopteerde een uit Bulgarije afkomstig meisje Darina.
In 1998 verwoestte een brand haar huis in Los Angeles.
Tegenwoordig verdelen Sylvie Vartan, haar man en hun dochter hun tijd nog steeds tussen Los Angeles en Parijs.
Johnny Hallyday hertrouwde vier keer, de laatste keer met Laeticia Boudou, die bij hem bleef tot zijn dood in 2017.(Diverse bronnen, Biografie Lady Lucille van Gilles Lhote, diverse bronnen en verloving week van 15 oktober 1963)
Eddie Murphy heeft drie studioalbums uitgebracht: How Could It Be (1985), So Happy (1989) en Love’s Alright (1993).
Hij scoorde een hit met het nummer “Party All the Time” in 1985.
Hij werkte samen met verschillende muzikanten en producers, zoals Rick James, Crystal Blake, Michael Jackson, Narada Michael Walden, Larry Blackmon, Stevie Wonder, Julio Iglesias, Paul McCartney, Nile Rodgers en Teddy Riley.
Gisteren nog vandaag
Toen gisteren nog vandaag was 