Categorie: Beroemde mensen

De Franse actrice Bernadette Lafont (foto januari 1960)

Bernadette Lafont, geboren op 28 oktober 1938 in Nîmes als dochter van apotheker Charles Lafont en Jeanne-Julia Monnier.

Ze studeerde aanvankelijk dans aan de 28 oktober 1938 met de droom om balletdanseres te worden.

Haar acteercarrière begon in 1957 toen ze werd ontdekt door François Truffaut, die toen getrouwd was met haar jeugdvriendin Madeleine Morgenstern, en hij gaf haar een rol in de korte film Les Mistons.

Dit betekende haar doorbraak en lanceerde haar in de wereld van de Franse New Wave cinema, waar ze al snel een muze werd voor filmmakers als Truffaut, Claude Chabrol, en Louis Malle.

Ze speelde in films als Le Beau Serge, Les Bonnes Femmes, en Une Belle Fille Comme Moi.

Haar carrière omspande meer dan 120 film- en televisierollen, waarbij ze samenwerkte met een breed scala aan regisseurs en zich continu bleef ontwikkelen als actrice, ook in het theater.

In 1986 won ze een César Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol voor haar rol in L’Effrontée en in 2003 ontving ze een ere-César voor haar indrukwekkende oeuvre. Internationaal werd ze erkend voor onder andere haar rol in de controversiële, maar invloedrijke film La Maman et la Putain.

Lafont stond bekend om haar veelzijdigheid, humor, en uitstraling, en kon zowel komische als dramatische rollen met overtuiging neerzetten.

Ze trouwde eerst met acteur Gérard Blain, met wie ze een zoon kreeg die jong overleed.

Later trouwde ze met de Hongaarse beeldhouwer Diourka Medveczky, met wie ze drie kinderen kreeg: Élisabeth, David, en Pauline, die allen ook in de acteerwereld stapten.

Haar dochter Pauline overleed tragisch in 1988 tijdens een bergwandeling, een gebeurtenis die Bernadette natuurlijk diep raakte.

Ze scheidde later van Medveczky.

Naast haar acteerwerk stond ze bekend als een icoon van de Franse cinema en een symbool van vrouwelijke vrijheid en onafhankelijkheid.

Ze had een sterke persoonlijkheid met een uitgesproken gevoel voor humor, vaak omschreven als “ondeugend” en “vrijgevochten”.

In 1997 publiceerde ze haar autobiografie, “Le Roman de ma Vie,” en ze was een fervent fan van stierenvechten.

Op 14 juli 2009 werd ze geridderd tot Officier in het Franse Legioen van Eer.

Bernadette Lafont overleed op 25 juli 2013 in Nîmes op 74-jarige leeftijd aan een hartstilstand en werd begraven in Saint-André-de-Valborgne, naast haar dochter Pauline.

65 jaar geleden, Angie Dickinson met haar eerste rol in de film Rio Bravo en toen te zien in de Vlaamse bioscoop.

Dickinson was van 1952 tot 1960 getrouwd met Gene Dickinson.

Ze had een goede relatie met Frank Sinatra, die ze vaak “de belangrijkste man in haar leven” noemde.

Ze bleven goede vrienden tot aan zijn dood in 1998.

Van 1965 tot 1980 was Dickinson getrouwd met Burt Bacharach.

Samen kregen ze in 1966 een dochter (Lea Nikki Bacharach).

Ze werd drie maanden te vroeg geboren, wat leidde tot chronische gezondheidsproblemen.

Ook bleek ze het syndroom van Asperger te hebben. Dickinson sloeg veel rollen af om meer tijd met haar dochter door te kunnen brengen.

Uiteindelijk besloot ze haar onder te brengen in het Wilson Center.

Op 4 januari 2007 pleegde haar dochter zelfmoord in haar appartement in Los Angeles.

Op 18 januari 1990, vandaag dus 35 jaar geleden, verloor Mel Appleby de strijd tegen kanker. Ze werd slechts 24 jaar oud.

Samen met haar zus Kim vormde ze het succesvolle popduo Mel & Kim, dat onder de vleugels van producers Stock, Aitken & Waterman in de late jaren 80 wereldwijd hits scoorde met nummers als “Showing Out,” “Respectable,” “F.L.M.” en “That’s The Way It Is.”

Mels strijd met kanker begon al in december 1985, nog voor het grote succes van het duo.

Een tumor in haar lever werd succesvol verwijderd.

Echter, halverwege 1987 werd een nieuw gezwel ontdekt, ditmaal in haar ruggengraat.

Op Mels verzoek werd haar ziekte tot 24 maart 1988 geheim gehouden.

Tijdens een persconferentie in het Londense Russell Hotel maakten Mel & Kim de diagnose bekend.

Hoewel artsen optimistisch waren over haar herstel, en een terugkeer in juni 1988 voor mogelijk hielden, onderging Mel de daaropvolgende maanden intensieve chemokuren.

Na het overlijden van haar zus bracht Kim Appleby in 1990 het soloalbum “Kim Appleby” uit, met daarop de aan Mel opgedragen single “Don’t Worry”.

De lijdensweg van Mel Appleby van Mel en Kim (Joepie 27 december 1987)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Mel en Kim, waarom Mel verplicht is zich zo te tonen (Joepie 10 april 1988)

Gisteren nog vandaag

De Amerikaanse actrice Jean Harlow (januari 1935).

Jean Harlow, geboren als Harlean Harlow Carpenter op 3 maart 1911 in Kansas City, Missouri.

Haar vader Mont Clair Carpenter, een tandarts en haar moeder Jean Poe Carpenter, scheidden toen ze nog jong was en ze groeide op bij haar moeder, die haar vaak verwaarloosde.

Haar moeder was een ambitieuze vrouw die haar eigen acteerdromen op haar dochter projecteerde.

Ze had een hechte band met haar vader, maar hij stierf toen ze nog een tiener was.

Harlow volgde onderwijs aan verschillende scholen, waaronder de Miss Barstow’s Finishing School for Girls in Kansas City, maar ze blonk niet uit in haar studie.

Harlow begon haar carrière als figurant in stomme films.

Haar doorbraak kwam met de film “Hell’s Angels” (1930) van Howard Hughes, waarin ze opviel door haar platinablonde haar en sensuele uitstraling.

Ze werd al snel een van de grootste sterren van Hollywood en speelde in succesvolle films als “Red Dust” (1932), “Dinner at Eight” (1933) en “Libeled Lady” (1936).

Harlow stond toen bekend als de “Platinum Blonde” en was een van de eerste sekssymbolen van de filmindustrie.

Harlow was drie keer getrouwd:

Charles McGrew (1927-1929): Ze trouwde op jonge leeftijd met een rijke zakenman, maar het huwelijk hield niet lang stand.

Paul Bern (1932): was een MGM-producer, die eindigde op tragisch wijze, want Bern is te komen overlijden, onder mysterieuze omstandigheden, twee maanden na hun huwelijk.

Harold Rosson (1933-1934), haar derde huwelijk met een cameraman, maar was ook van korte duur.

Harlow stierf op tragische wijze op 26-jarige leeftijd aan nierfalen.

Vandaag, 11 januari 2024, is het precies 65 jaar geleden dat Nicolas-Jacques Charrier werd geboren (11 januari 1960).

Hij is de enige zoon van de legendarische Franse actrice en sekssymbool Brigitte Bardot en acteur Jacques Charrier.

Zijn geboorte, midden in de stormachtige carrière van zijn moeder, was allesbehalve alledaags.

Brigitte Bardot, geboren op 28 september 1934 in Parijs, groeide op in een conservatief, welgesteld gezin.

Haar vader, Louis “Pilou” Bardot, was ingenieur en had samen met zijn vrouw, Anne-Marie “Toty” Mucel, hoge verwachtingen van Brigitte en haar jongere zusje Marie-Jeanne “Mijanou”.

De meisjes kregen een strenge, klassieke opleiding, inclusief balletlessen voor Brigitte vanaf haar zevende.

Op haar dertiende werd ze zelfs toegelaten tot het prestigieuze Conservatoire de Paris.

Maar op haar vijftiende kwam er een abrupt einde aan het vooropgestelde, burgerlijke pad.

Haar opvallende verschijning, want de woeste blonde lokken, het pruillipje, de wespentaille en de volle boezem bleef niet lang onopgemerkt.

Hélène Lazareff, de toenmalige directrice van het magazine Elle en een vriendin van Bardots moeder, zag potentieel in de jonge Brigitte en regelde een fotoshoot.

Zo verscheen ze in 1949 voor het eerst op de cover van Elle, het begin van haar reis naar wereldfaam.

Op haar achttiende, in 1952, maakte ze haar filmdebuut in de komedie Le Trou Normand.

Tijdens de audities ontmoette ze regisseur Roger Vadim, toen nog een onbekende filmmaker.

Ze trouwden in december van datzelfde jaar, een huwelijk dat de nodige controverse veroorzaakte vanwege Bardots minderjarigheid (de wettelijke meerderjarigheidsgrens in Frankrijk lag toen op 21 jaar).

Haar ouders, fel tegen het huwelijk met de zes jaar oudere Vadim, gaven uiteindelijk schoorvoetend toestemming onder strikte voorwaarden.

Ze speelde in 1953 naast Kirk Douglas in de Amerikaanse productie Act of Love (Un acte d’amour).

Haar mix van onschuldige schoonheid en provocerende jeugdigheid liet niemand onberoerd, maar begon ook steeds meer te shockeren.

De absolute doorbraak kwam in 1956 met Et Dieu… créa la femme (En God schiep de vrouw), geregisseerd door haar toenmalige echtgenoot Roger Vadim.

De film, waarin Bardot de sensuele en ongetemde Juliette Hardy speelde, werd een enorm schandaal, veroordeeld door de Katholieke Kerk en in sommige landen zelfs verboden of gecensureerd.

De scène waarin Bardot schaars gekleed op een tafel danst, is inmiddels iconisch.

De film betekende haar definitieve doorbraak als internationaal sekssymbool en luidde volgens sommigen de seksuele revolutie in de Amerikaanse cinema in.

Een jaar later, in 1957, scheidde Bardot van Vadim.

De roem had een enorme impact op de 23-jarige Bardot, die worstelde met de intense publieke aandacht en de vaak negatieve kritiek.

Conservatief Frankrijk hekelde haar openlijke sensualiteit, terwijl jonge vrouwen haar stijl massaal kopieerden.

Mannen aanbaden haar en regisseurs stonden in de rij om met haar te werken.

De roddelpers zat haar constant op de hielen; elk detail, zoals het dragen van een sjaal, werd uitvergroot en voer voor speculatie, bijvoorbeeld over plastische chirurgie.

Onder de immense druk en het gevoel opgejaagd te zijn, zou Bardot naar verluidt drie zelfmoordpogingen ondernemen, waaronder een op haar 26e verjaardag.

Haar liefdesleven bleef de gemoederen bezighouden.

In 1959 trouwde ze met acteur Jacques Charrier.

Op 11 januari 1960 werd hun zoon, Nicolas-Jacques Charrier, geboren.

Bardot, totaal onvoorbereid op het moederschap en overweldigd door de verantwoordelijkheid, had een zeer moeizame relatie met haar zoon.

Ze gaf later toe dat ze zich totaal niet op haar gemak voelde bij het moederschap.

Haar beroemde uitspraak “Ik zou liever bevallen van een kleine hond” typeert haar worsteling.

Het huwelijk met Charrier hield geen stand en in 1962, slechts een jaar na de geboorte van Nicolas, liep het op de klippen.

Charrier kreeg de voogdij over hun zoon en Nicolas groeide dan ook op bij zijn vader en diens familie, ver weg van de schijnwerpers die zijn moeder omringden.

Hij had naar verluidt weinig contact met zijn moeder tijdens zijn jeugd en ontwikkelde een afstandelijke relatie met haar.

In zijn autobiografie uitte hij later kritiek op zijn moeder en beschreef hij de pijn en het onbegrip die hij voelde door haar afwezigheid.

Nicolas-Jacques Charrier studeerde economie en woont tegenwoordig in Noorwegen met zijn vrouw, het Noorse model Anne-Line Bjerkan, met wie hij twee dochters heeft: Anna-Camilla en Thea-Josephine.

Zij zijn dus de kleindochters van Brigitte Bardot.

Hij werkt naar verluidt in de IT-sector.

In tegenstelling tot zijn moeder, die zich na haar filmcarrière volledig op dierenrechtenactivisme stortte en de Brigitte Bardot Foundation oprichtte, leidt Nicolas een teruggetrokken bestaan, ver weg van de roem en controverses die het leven van zijn moeder kenmerkten.

De relatie tussen moeder en zoon bleef complex en pas op latere leeftijd, toen Nicolas zelf volwassen was, kwam er toenadering.

Rod Stewart, vandaag 80 jaar jong, en de Herinnering aan een Gepassioneerde Nacht.

Ongelooflijk maar waar, rocklegende Rod Stewart mag vandaag maar liefst 80 kaarsjes uitblazen!

Terwijl de wereld zijn verjaardag viert, dwaal ik in gedachten af naar mijn eigen persoonlijke Rod Stewart-moment, een herinnering onlosmakelijk verbonden met één specifiek nummer: “Passion”.

Het nummer roept meteen beelden op van een vervlogen jeugdige verliefdheid.

In die tijd was mijn hart gestolen door een prachtige verschijning, een jonge vrouw die werkte in de lokale buurtwinkel in de Gentse Forestraat.

Elke boodschap werd een excuus om een glimp van haar op te vangen, haar glimlach te zien.

Uiteindelijk, na lang aarzelen, verzamelde ik al mijn moed en nodigde ik haar uit voor een avondje uit in het bruisende Gentse nachtleven.

Wat begon als een hoopvolle uitnodiging ontvouwde zich in een magische nacht.

Van het ene moment kwam het andere, en we verloren onszelf in elkaars gezelschap.

Het werd een nacht vol passie en tederheid, een herinnering die ik tot op de dag van vandaag koester.

En daar, in de vroege uurtjes, na de liefde bedreven te hebben, klonk “Passion” van Rod Stewart door de kamer.

Het nummer verankerde zich in mijn ziel, voor altijd verbonden met die bijzondere nacht.

De ochtend bracht echter een ontnuchterende onthulling.

Met een vanzelfsprekendheid vertelde ze me dat ze een vaste vriend had.

De klap kwam hard aan, een bittere pil in de nasleep van een zoete nacht. Het jonge hart, op de proef gesteld, kon niet anders dan de pijn voelen.

Nu, jaren later, kijk ik terug op die nacht met een mengeling van weemoed en dankbaarheid.

De pijn van toen heeft plaatsgemaakt voor waardering voor de intensiteit van de ervaring.

Het was een les in liefde, in de onvoorspelbaarheid van het leven, en in de kracht van muziek om herinneringen voor eeuwig vast te leggen.

Dankjewel, Rod, voor “Passion”, en voor de soundtrack bij een onvergetelijke nacht.

En proficiat met je 80ste verjaardag! Je muziek leeft voort, net als die mooie herinnering uit de Forestraat.

De Amerikaanse actrice Paulette Goddard (januari 1935)

Goddard werd geboren als Marion Levy in Whitestone Landing, Queens, New York.

Haar ouders, Joseph Russell Levy en Alta Mae Goddard, hadden een instabiel huwelijk.

Na de scheiding van haar ouders bracht ze een groot deel van haar jeugd door met haar moeder, die haar achternaam Goddard gaf.

Ze ging naar verschillende scholen in New York City, maar verliet de school vroeg om een carrière in de showbusiness na te streven.

Ze begon haar carrière als model en Ziegfeld Girl.

Ze maakte haar filmdebuut in 1929 in een kleine rol.

Haar doorbraak kwam met de film “Modern Times” (1936) van Charlie Chaplin, met wie ze destijds ook getrouwd was.

Ze speelde vervolgens in vele succesvolle films, waaronder “The Women” (1939), “The Great Dictator” (1940), samen met Fred Astaire in de film “”I Ain’t Hep To That Step But I’ll Dig It” (1940), “Hold Back the Dawn” (1941) (waarvoor ze een Academy Award-nominatie ontving voor Beste Actrice), en “Kitty” (1945).

Goddard was vier keer getrouwd:

Edgar James (1927-1932)

Charlie Chaplin (1936-1942)

Burgess Meredith (1944-1949)

Erich Maria Remarque (1958-1970)

Goddard was een fervent verzamelaar van kunst en juwelen.

Ze was een goede vriendin van Marlene Dietrich en Greta Garbo.

Na haar filmcarrière bracht Goddard veel tijd door in Europa, waar ze een meer teruggetrokken leven leidde.

Goddard overleed op 23 april 1990, op 79-jarige leeftijd, in Ronco sopra Ascona, Zwitserland, aan hartfalen.

Vandaag 65 jaar geleden onderweg naar Nederland, komt de Franse filosoof en schrijver Albert Camus om het leven door een auto-ongeluk.

De Nobelprijswinnaar, bekend van literaire klassiekers als De Pest en De Vreemdeling, stierf op slechts 46-jarige leeftijd toen de imposante Facel Vega FV3B, bestuurd door zijn vriend en uitgever Michel Gallimard, met hoge snelheid tegen een boom reed.

Het ongeluk vond plaats in het Franse dorpje Villeblevin.

In de wrakstukken van de auto werd het onafgemaakte manuscript van Camus’ autobiografische roman Le Premier Homme (De Eerste Mens) teruggevonden, dat pas in 1994 door zijn dochter werd gepubliceerd.

De Facel Vega FV3B was een luxueuze en krachtige Franse auto, een zeldzaam model dat bekend stond om zijn snelheid.

De auto was eigendom van Michel Gallimard, de neef van de beroemde uitgever Gaston Gallimard, en hijzelf en zijn vrouw Janine kwamen eveneens om in het ongeluk, net als hun dochter Anne.

Tien jaar geleden lanceerde de Italiaanse academicus en dichter Giovanni Catelli een controversiële theorie: het auto-ongeluk zou geen ongeluk zijn geweest, maar een moordaanslag georkestreerd door de KGB.

Volgens Catelli zou de Sovjet-Russische geheime dienst, op bevel van Sovjet-minister van Buitenlandse Zaken Dmitri Sjepilov, de banden van Camus’ auto hebben gesaboteerd, zodat deze bij hoge snelheid zouden klappen.

Catelli baseerde zijn bewering onder andere op passages uit het dagboek van de Tsjechische dichter Jan Zábrana, die zou hebben gehoord van een “betrouwbare bron” dat de KGB achter het ongeluk zat.

De vermeende reden voor deze aanslag zou Camus’ uitgesproken kritiek op de Sovjet-Unie zijn geweest.

Hij veroordeelde de Sovjet-invasie van Hongarije in 1956 fel en sprak openlijk zijn steun uit voor Boris Pasternak, de auteur van het in de Sovjet-Unie verboden meesterwerk Dokter Zjivago.

Albert Camus ontving in 1957 de Nobelprijs voor de Literatuur, onder andere voor zijn “belangrijke literaire productie, die met scherpzinnig oprechte ernst de problemen van het menselijk geweten in onze tijd belicht.”

Pasternak zou het jaar daarop de Nobelprijs winnen, maar werd gedwongen deze te weigeren door de Sovjet-autoriteiten.

Camus was een fervent voorstander van een “Verenigd Europa” en geloofde in de kracht van dialoog en verzoening.

Hoewel experts erkennen dat de KGB destijds tot gruwelijke daden in staat was, is er tot op heden geen overtuigend bewijs gevonden voor Catelli’s moordtheorie.

De officiële lezing blijft dat het een tragisch auto-ongeluk betrof, veroorzaakt door een klapband.

De dood van Albert Camus, de beroemde grondlegger van het absurdisme, blijft dus tot vandaag omgeven door een zweem van mysterie en speculatie.

Zijn invloedrijke werken en zijn pleidooi voor menselijkheid en vrijheid blijven echter voortleven.