Categorie: Joepie

The Machines, zalig zijn de armen van geest, of niet soms (Joepie 6 november 1983)

The Machines was een Belgische newwaveband die in de vroege jaren 80 furore maakte met hun catchy popnummers.

De band ontstond in Gent, waar zanger/gitarist Paul Despiegelaere de leiding nam. Hij schreef de meeste songs en zorgde voor een herkenbare sound.

De band deed mee aan Humo’s Rock Rally in 1980, een prestigieuze muziekwedstrijd die veel talent voortbracht.

The Machines wonnen de finale, waar ze het opnamen tegen onder andere Red Zebra, The Employees, The Singles en De Brassers.

Dit leverde hen een platencontract op bij EMI, een van de grootste labels van die tijd.

Hun eerste album, ‘A World of Machines’, verscheen in 1982 en was meteen een schot in de roos.

Het album bevatte hits als ‘Don’t Be Cruel’, ‘Yellow Lights’ en ‘(I See) the Lies in Your Eyes’, die allemaal hoog scoorden in de Vlaamse hitlijsten.

De platenhoes werd ontworpen door Bob De Moor, een bekende striptekenaar die samenwerkte met Hergé, de geestelijke vader van Kuifje.

Het tweede album, ‘Dots & Dashes’, kwam uit in 1983 en borduurde voort op het succes van het eerste.

Met een meer eigentijdse productie en nummers als ‘Local Radio DJ’ en ‘Frozen Faces’ wist de band opnieuw het publiek te bekoren.

De band toerde intensief door België en Nederland en speelde ook in Frankrijk en Duitsland.

Helaas kwam er in 1984 een abrupt einde aan de samenwerking met EMI, die besloot om zich terug te trekken uit de Belpopmarkt.

Veel Belgische bands verloren hun contract en moesten op zoek naar een ander label.

The Machines vonden onderdak bij Antler Records, een kleiner en onafhankelijker label dat zich specialiseerde in new wave en alternatieve muziek.

Bij Antler brachten The Machines nog een paar singles uit, zoals ‘The Lion Sleeps Tonight’ en ‘Money in My Wallet’, maar het succes van de vorige albums bleef uit.

In 1989 verscheen hun laatste album, ‘Jungle!’, dat een meer experimentele kant van de band liet horen.

Het album kreeg weinig aandacht en werd slecht ontvangen door de pers en het publiek.

Na ‘Jungle!’ besloten The Machines om ermee te stoppen. Paul Despiegelaere ging verder als producer en werkte samen met artiesten als Soulsister, Clouseau en Raymond van het Groenewoud.

Joris Angenon richtte samen met Alain Tant (Luna Twist) het duo Onygo op, dat later evolueerde naar The Dinky Toys, een succesvolle popgroep in de jaren 90.

In 2006 kreeg The Machines nog een eerbetoon toen hun nummer ‘Take Me Away’ gebruikt werd in de film Windkracht 10: Koksijde Rescue, een actiethriller over reddingswerkers op zee.

In 2013 overleed Paul Despiegelaere na een lange strijd tegen kanker. Hij werd 54 jaar oud.

The Machines wordt beschouwd als een van de pioniers van de Belpop, een term die gebruikt wordt om de rijke en diverse muziekscene in België aan te duiden.

Michel Polnareff, na vijf jaar Amerikaanse ballingschap terug in Frankrijk.

Michel Polnareff werd geboren in 1944 in Nérac, Frankrijk, uit een Russische vader en een Franse moeder.

Zijn vader, Leib Polnareff, was een bekende componist die nummers schreef voor Edith Piaf, Mouloudji en andere beroemde artiesten.

Michel begon al op jonge leeftijd piano te spelen en ontwikkelde een passie voor muziek.

Hij verhuisde naar Parijs in de jaren zestig en brak door met zijn eerste hit “La poupée qui fait non” in 1966.

Sindsdien heeft hij meer dan 20 albums uitgebracht en talloze hits gescoord, zoals “Love me, please love me”, “L’amour avec toi”, “On ira tous au paradis” en “Goodbye Marylou”.

Hij staat ook bekend om zijn flamboyante persoonlijkheid en zijn controversiële imago dat vaak de aandacht trok van de media en het publiek.

Hij had verschillende relaties met beroemde vrouwen, zoals de actrice Annie Fargue (geboren in Etterbeek) en zangeres Afida Turner, die later relatie had met rapper Coolio en Mike Tyson. Afida Turner kwam verleden jaar te overlijden aan kanker.

Hij trouwde met het bekende model Danyellah in 2003 en kreeg een zoon, Louka, in 2010.

Michel Polnareff is nog steeds actief in de muziekwereld. Hij bracht verleden jaar een album uit met zijn grootste hits in een nieuwe bewerking.

Hij woont momenteel in Los Angeles, Verenigde Staten, waar de bijna 80-jarige zanger zou werken aan een nieuw album (Joepie 12 november 1978).

Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat Billy Joel met zijn album 52nd Street de nummer één positie bereikte op de Billboard-albumlijst.

Dit was zijn zesde studioalbum en de opvolger van het succesvolle The Stranger.

Het album is vernoemd naar de A&R studio’s in New York, waar het grotendeels is opgenomen.

De titel is ook een eerbetoon aan Abbey Road van The Beatles, een van de grote inspiratiebronnen van Joel.

Daarnaast heeft 52nd Street een rijke jazzgeschiedenis, want veel beroemde jazzmuzikanten hebben er gespeeld in de vele clubs. Daarom wordt 52nd Street ook wel Swing Street genoemd.

De producer van het album was Philip Ramone, die ook al met Joel had samengewerkt aan The Stranger.

Op 52nd Street zijn de jazzinvloeden duidelijk te horen, bijvoorbeeld in de titeltrack en in Zanzibar, waarop jazztrompetist Freddie Hubbard meespeelt.

Het album was nog succesvoller dan zijn voorganger en bleef acht weken lang bovenaan de Amerikaanse albumlijst staan.

Het was het bestverkochte album van Joel ooit. Het album bevatte drie hitsingles: het vrolijke My Life (met Chicago-zanger Peter Cetera als achtergrondzanger), het gevoelige Honesty en het rockende Big Shot.

Het nummer Rosalinda’s Eyes is een ode aan zijn moeder Rosalind.

Het nummer Until The Night (dat in Engeland een kleine hit werd) is een hommage aan The Righteous Brothers.

Billy Joel won twee Grammy’s voor 52nd Street: beste zanger en album van het jaar.

Geen stoere binken voor Siouxsie And The Banshees (Joepie 13 november 1983)

Siouxsie And The Banshees was een Britse rockband die in 1976 werd opgericht.

Hun single Dear Prudence is een cover van een nummer van The Beatles, dat verscheen op hun album The White Album uit 1968.

De cover werd geproduceerd door Mike Hedges en Siouxsie And The Banshees, en verscheen op het livealbum Nocturne uit 1983.

Het was een hit in het Verenigd Koninkrijk, waar het de derde plaats bereikte in het VK Singles Chart.

In Vlaanderen en Nederland kwam de single niet verder dan de Tipparade.

Het nummer gaat over Prudence Farrow, de zus van actrice Mia Farrow, die zich terugtrok in meditatie tijdens een retraite met The Beatles in India.

De tekst is een uitnodiging om uit haar kamer te komen en te genieten van het leven en de natuur.

Het is dit jaar 45 jaar geleden dat de Amerikaanse groep Foxy een grote hit scoorde in Europa met hun single Get Off.

De band werd opgericht door Ish “Angel” Ledesma, een Cubaanse zanger en gitarist die in 1952 naar de Verenigde Staten emigreerde.

De andere leden waren Carl Driggs, zang, Charlie Murciano op keyboard, Arnold Pasiero op basgitaar, Joe Galdo op drums en Richie Puente

Richie Puente, was de zoon van de legendarische Tito Puente.

Ze tekenden bij T.K. Productions, het label van George McCrea en K.C. & The Sunshine Band.

Hun eerste hit was Get Off Your Aahh And Dance was een disco-instrumental die in 1976 meteen een hit werd in Amerika.

Get Off was het eerste nummer van hun tweede album Get Off, dat in 1978 uitkwam.

Het nummer Get Off, dat gaat over een erotische ontmoeting in een lift, werd geschreven door Ish Ledesma en Carl Driggs die beide lid waren van de band was.

De producer was Cory Wade, die bekend stond om zijn discoproducties.

In hun thuisland bereikte ze de tweede plaats in de Billboard Hot 100.

In Nederland was de single goed zelfs goed voor een eerste plaats in de Top 40 en in Vlaanderen bereikte ze de derde plaats in de Brt Top 30.

Ze hadden in hun thuisland nog enkele kleine hits met nummers zoals Hot Number en Party Boys.

Maar geen hits meer in Europa, waardoor Foxy vaak gerekend tot de eendagsvliegen van de disco.