Categorie: Muziek jaren 80

Op 18 januari 1990, vandaag dus 35 jaar geleden, verloor Mel Appleby de strijd tegen kanker. Ze werd slechts 24 jaar oud.

Samen met haar zus Kim vormde ze het succesvolle popduo Mel & Kim, dat onder de vleugels van producers Stock, Aitken & Waterman in de late jaren 80 wereldwijd hits scoorde met nummers als “Showing Out,” “Respectable,” “F.L.M.” en “That’s The Way It Is.”

Mels strijd met kanker begon al in december 1985, nog voor het grote succes van het duo.

Een tumor in haar lever werd succesvol verwijderd.

Echter, halverwege 1987 werd een nieuw gezwel ontdekt, ditmaal in haar ruggengraat.

Op Mels verzoek werd haar ziekte tot 24 maart 1988 geheim gehouden.

Tijdens een persconferentie in het Londense Russell Hotel maakten Mel & Kim de diagnose bekend.

Hoewel artsen optimistisch waren over haar herstel, en een terugkeer in juni 1988 voor mogelijk hielden, onderging Mel de daaropvolgende maanden intensieve chemokuren.

Na het overlijden van haar zus bracht Kim Appleby in 1990 het soloalbum “Kim Appleby” uit, met daarop de aan Mel opgedragen single “Don’t Worry”.

De lijdensweg van Mel Appleby van Mel en Kim (Joepie 27 december 1987)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Mel en Kim, waarom Mel verplicht is zich zo te tonen (Joepie 10 april 1988)

Gisteren nog vandaag

De Schotse zangeres Maggie Bell (geboren als Margaret Bell) mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen (12 januari 2025)

Maggie Bell die vooral bekendheid verwierf als de leadzangeres van de bluesrockband Stone the Crows (1969-1972).

Bell’s krachtige, bluesy stem en podiumprésence trokken de aandacht, wat leidde tot de oprichting van Stone the Crows in 1969.

De band bracht drie albums uit en toerde uitgebreid, waarbij ze optrad met artiesten als Rod Stewart en The Faces.

Een tragisch incident tijdens een concert in 1972, waarbij gitarist Les Harvey geëlektrocuteerd werd op het podium, leidde tot het uiteenvallen van de band.

Na Stone the Crows begon Bell aan een solocarrière en bracht ze verschillende albums uit.

Ze werkte samen met verschillende muzikanten, waaronder Les Harvey, de gitarist van Stone the Crows en haar partner tot zijn dood.

Ook bleef ze samenwerken met de andere twee leden van Stone the Crows, namelijk Jimmy Dewar (Bassist van Stone the Crows) en Colin Allen (Drummer van Stone the Crows).

Met Jimmy Dewar vormde ze in 1980 de groep Midnight Flyer.

Ook werkte ze samen met B.A. Robertson (brachten samen brachten ze de single Hold Me uit in 1981).

Ze maakte ook deel uit van het The British Blues Quintet.

Ze werkte samen met de voormalige Deep Purple toetsenist John Lord aan zijn soloalbum “Gemini Suite” en toerde met The Jon Lord Blues Project.

Hoewel Maggie Bell nooit mainstream succes bereikte, wordt ze door critici en fans geprezen om haar uitzonderlijke vocale talent.

Haar werk met Stone the Crows wordt beschouwd als haar succesvolste periode, met albums als “Stone the Crows” (1970) en “Ode to John Law” (1970) die lovende kritieken kregen.

Maggie Bell treedt soms nog op en blijft muziek maken (Joepie 16 januari 1979)

Rod Stewart, vandaag 80 jaar jong, en de Herinnering aan een Gepassioneerde Nacht.

Ongelooflijk maar waar, rocklegende Rod Stewart mag vandaag maar liefst 80 kaarsjes uitblazen!

Terwijl de wereld zijn verjaardag viert, dwaal ik in gedachten af naar mijn eigen persoonlijke Rod Stewart-moment, een herinnering onlosmakelijk verbonden met één specifiek nummer: “Passion”.

Het nummer roept meteen beelden op van een vervlogen jeugdige verliefdheid.

In die tijd was mijn hart gestolen door een prachtige verschijning, een jonge vrouw die werkte in de lokale buurtwinkel in de Gentse Forestraat.

Elke boodschap werd een excuus om een glimp van haar op te vangen, haar glimlach te zien.

Uiteindelijk, na lang aarzelen, verzamelde ik al mijn moed en nodigde ik haar uit voor een avondje uit in het bruisende Gentse nachtleven.

Wat begon als een hoopvolle uitnodiging ontvouwde zich in een magische nacht.

Van het ene moment kwam het andere, en we verloren onszelf in elkaars gezelschap.

Het werd een nacht vol passie en tederheid, een herinnering die ik tot op de dag van vandaag koester.

En daar, in de vroege uurtjes, na de liefde bedreven te hebben, klonk “Passion” van Rod Stewart door de kamer.

Het nummer verankerde zich in mijn ziel, voor altijd verbonden met die bijzondere nacht.

De ochtend bracht echter een ontnuchterende onthulling.

Met een vanzelfsprekendheid vertelde ze me dat ze een vaste vriend had.

De klap kwam hard aan, een bittere pil in de nasleep van een zoete nacht. Het jonge hart, op de proef gesteld, kon niet anders dan de pijn voelen.

Nu, jaren later, kijk ik terug op die nacht met een mengeling van weemoed en dankbaarheid.

De pijn van toen heeft plaatsgemaakt voor waardering voor de intensiteit van de ervaring.

Het was een les in liefde, in de onvoorspelbaarheid van het leven, en in de kracht van muziek om herinneringen voor eeuwig vast te leggen.

Dankjewel, Rod, voor “Passion”, en voor de soundtrack bij een onvergetelijke nacht.

En proficiat met je 80ste verjaardag! Je muziek leeft voort, net als die mooie herinnering uit de Forestraat.