

Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson (Poster 8 januari 1981)

Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson (november 1988)

Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson in 1988
Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek


Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson (Poster 8 januari 1981)

Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson (november 1988)

Gisteren nog vandaag: La Toya Jackson in 1988
Richard is een van de bekendste zangers van Groot-Brittannië, maar zijn leven begon heel anders.
Hij werd geboren als Harry Webb in India, waar zijn vader werkte voor een spoorwegmaatschappij.
Toen hij acht jaar oud was, brak de Tweede Wereldoorlog uit en moest zijn familie India verlaten.
Ze wilden eigenlijk naar Australië gaan, maar uiteindelijk kozen ze voor Engeland, waar ze meer familie en vrienden hadden.
Ze kwamen aan in Tilbury na een lange bootreis en moesten eerst in een opvangcentrum wonen.
Daarna kregen ze een huis in Waltham Cross, waar Harry naar school ging.
Zijn vader vond een baan bij een radiobedrijf en zijn moeder werkte in een fabriek.
Harry ontwikkelde al snel een passie voor muziek en begon te zingen in een kerkkoor.
Later richtte hij een band op met zijn vrienden en veranderde zijn naam in Cliff Richard.
Hij werd al snel beroemd met zijn rock-‘n-roll-liedjes en groeide uit tot een popicoon.
Cliff Richard, heeft een week geleden, op 83-jarige leeftijd een nieuw album uitgebracht, met als titel Cliff with strings, My Kinda Life.
Op dit album geeft hij een nieuwe draai aan zijn eigen klassiekers, begeleid door een strijkorkest.
De eerste single van het album is The Young Ones, een van zijn grootste hits uit de jaren zestig, die nu een frisse en elegante klank krijgt.


De single Living In Sin werd geschreven door de leadzanger Jon Bon Jovi en werd uitgebracht als de vijfde single van hun vierde album New Jersey dat op 19 september 1988 werd uitgebracht door het label Mercury.
Het was de vijfde single van New Jersey die de top 10 haalde, waarmee Bon Jovi het record vestigde voor de meeste nummers van een glam metal album die de top 10 bereikten van de Billboard Hot 100 en de Cash Box Top 100, met een piek op nummer 9 op beide hitlijsten.
Het bereikte ook nummer 37 op de Mainstream rock charts.
In Vlaanderen en Nederland bereikte de single niet de hitparade. In Europa was het trouwens alleen maar een hit in Zwitserland waar de single de twintigste plaats bereikte.
De producer van het nummer was Bruce Fairbairn, die ook verantwoordelijk was voor de productie van het hele album New Jersey.
De Canadese Bruce Fairbairn kennen we ook als trompettist en werkte onder meer ook als producer voor Aerosmith, Van Halen, Blue Öyster Cult, Loverboy, The Cranberries en INXS.
Hij kwam te overlijden op 17 mei 1999 en dit op 50-jarige leeftijd in zijn huis in Canada.
Het was Jon Anderson en zijn manager die het lichaam ontdekte.
De videoclip voor het nummer werd gefilmd in zwart-wit, net als Born to Be My Baby.
De video toont vooral een fictief jong koppel en hun strijd om een relatie te onderhouden, ondanks de afkeuring van de strenge katholieke ouders van het meisje.

Mac Kissoon is vooral bekend als de helft van het populaire duo Mac & Katie Kissoon, dat hij samen met zijn zus Katie vormde in de jaren zeventig.
Zij zijn geboren op het eiland Trinidad en emigreerden in 1962 naar Engeland, waar ze hun muzikale carrière begonnen.
Eerst probeerden Mac en Katie het als soloartiesten, waarbij Mac onder de naam Mack Kissoon in 1970 een bescheiden hit scoorde in Vlaanderen en Nederland met de single “Get down with it satisfaction”.
In 1971 besloten ze hun krachten te bundelen en lanceerden ze de single “Chirpy chirpy cheep cheep”.
Helaas voor hen bracht de groep Middle of the Road rond dezelfde tijd hun eigen versie uit, die veel meer succes had in Europa.
Maar in Amerika was dat anders: daar werd de versie van Middle of the Road niet uitgebracht en dat gaf Mac & Katie Kissoon de kans om met het nummer de twintigste plaats te behalen in de Billboard Hot 100.
In Vlaanderen en Nederland braken ze door in 1972 met “Freedom”.
Dit nummer bereikte in Vlaanderen de tweede plaats in de Top 30 en de derde plaats in de Veronica Top Veertig.
Het volgende nummer “Sing Along” was in Vlaanderen goed voor een vijfde plaats in de Brt Top 30. In Nederland was de single goed voor een vierde plaats en haalde de eerste plaats in de De Daverende Dertig.
Ook “Sugar Candy Kisses” was in Vlaanderen en Nederland goed voor een tweede plaats in 1975 in de Brt Top en de Nederlandse Top 40.
Na hun album “Two Of Us” uit 1976, dat geen grote hits meer voortbracht, besloten Mac en Katie in 1977 om te stoppen als vast duo.
Mac Kissoon ging solo verder en zijn soloalbum ‘Mac Kissoon’ leverde hem drie hits op met Lavender Blue, We Are Family en Love And Understanding.
Dat laatste nummer zong hij samen met Katie en zijn vier kinderen onder de naam Mac Kissoon & Family.
Lavender Blue was in Vlaanderen en Nederland goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30 en de Top 40.
Zijn tweede soloalbum Emotions, 1980 was een flop en daarmee verdween hij dan ook uit het zicht.
In 1997 maakten zij nog één keer een gezamenlijk album met nieuw materiaal, getiteld ‘From Now On’.
Die helaas ook een flop was.
Het nummer Sweetest Thing was geschreven door zanger Bono (en de rest van de groep) als een verontschuldiging aan zijn vrouw Ali voor het vergeten van haar verjaardag.
De single werd geproduceerd door Steve Lillywhite en was oorspronkelijk een B-kantje van de hit Where the Streets Have No Name uit 1987 (toen productie in handen van Brian Eno en Daniel Lanois)
In 1998 werd het nummer opnieuw opgenomen en uitgebracht als een bonustrack op het verzamelalbum The Best of 1980-1990.
De videoclip van Sweetest Thing was geregisseerd door Kevin Godley en toonde Bono die zijn vrouw verraste met een romantische rit door Dublin in een paardenkoets.
Onderweg kwamen ze verschillende vrienden en bekenden van de band tegen, zoals Boyzone, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen Jr., Riverdance, Chippendales en een fanfare.
De single was een groot succes en bereikte de top tien in het Verenigd Koninkrijk, Scandinavische landen, Ierland en Australië.
In Vlaanderen goed voor een drieëntwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland goed voor en negende plaats in de Top 40.
De opbrengst van de single ging naar de liefdadigheidsorganisatie Chernobyl Children International.
Er was ook een luxe uitgave van deze verzamelaar album. Namelijk The Best Of 1980-1990 & B-Sides bevatte niet alleen de grootste hits van U2 uit de jaren tachtig, maar ook een tweede cd met minder bekende nummers.
Als fan koos ik natuurlijk voor dit verzamelalbum.

Gisteren nog vandaag



Tracey Ullman is een veelzijdige artieste die zich heeft bewezen als actrice, comédienne en zangeres.
Een van haar bekendste nummers is They Don’t Know, dat ze in 1983 uitbracht.
Dit nummer was oorspronkelijk van Kirsty MacColl, die het vier jaar eerder had geschreven en gezongen, maar zonder veel succes.
Tracey Ullman kreeg de toestemming van MacColl om het nummer te coveren, en MacColl werkte zelf mee aan de opname als achtergrondzangeres.
De single werd geproduceerd door Peter Collins en verscheen op het album You Broke My Heart in 17 Places.
They Don’t Know was een grote hit in verschillende landen.
In het Verenigd Koninkrijk haalde het de tweede plaats in de hitlijst, en in de Verenigde Staten de achtste plaats.
Ook in Vlaanderen en Nederland was het nummer populair. Het stond respectievelijk op de vijfde plaats in de Brt Top 30 en de achtste plaats in de Top 40.
De videoclip van het nummer bevatte een leuke verrassing: Paul McCartney speelde de rol van Ullmans vriendje.
Tracey Ullman is getrouwd geweest met Allan McKeown, een succesvolle televisieproducent, tot zijn dood in 2013.
Samen hebben ze twee kinderen, Mabel en Johnny, die ook actief zijn in de entertainmentindustrie.
Mabel is een actrice die onder meer bekend is van The Umbrella Academy, en Johnny is een muzikant die deel uitmaakt van de band Feverist.
Tracey Ullman woont al meer dan dertig jaar in de VS, maar heeft ook de Britse nationaliteit behouden.
Ze heeft veel erkenning gekregen voor haar werk, waaronder een ster op de Hollywood Walk of Fame en verschillende Emmy’s, Golden Globes en BAFTA’s.
Tracey Ullman is getrouwd met Allan McKeown, een gekende televisieproducent. Ze hebben samen twee kinderen: Mabel en Johnny. Mabel is ook actrice en heeft onder andere in de serie The Umbrella Academy gespeeld. Johnny is muzikant en heeft een band genaamd Feverist. Tracey Ullman woont al sinds de jaren 80 in de Verenigde Staten, maar heeft ook nog steeds de Britse nationaliteit. Ze heeft een ster op de Hollywood Walk of Fame en heeft meerdere prijzen gewonnen, waaronder Emmy’s, Golden Globes en BAFTA’s.
Allan McKeown kwam te overlijden op 24 december 2013 Joepie 30 oktober 1983;


Om het nummer te promoten, maakte men toen misschien wel de meest iconische videoclips uit de jaren 80.
In deze video zien we Billy Joel, waarin hij een verliefde automonteur speelt die zijn oog laat vallen op een rijke en elegante dame, gespeeld door zijn toenmalige vriendin en later echtgenote Christie Brinkley.
Maar wist u dat Brinkley niet de enige muze was voor dit nummer? En dat Joel eigenlijk eerst een date had met een ander fotomodel, Elle Macpherson?
Het begon allemaal in 1982, toen Joel op vakantie was in de Caraïben.
In hetzelfde hotel waar hij verbleef, logeerden ook drie jonge en mooie vrouwen: Elle Macpherson, Christie Brinkley en Whitney Houston.
Joel was meteen onder de indruk van hun schoonheid en charme, en nodigde Macpherson uit voor een etentje.
Zij stemde toe, en de twee hadden een gezellige avond. Maar er was geen echte vonk tussen hen, en Joel voelde zich meer aangetrokken tot Brinkley, die toen nog een relatie had met een andere man.
Joel besloot om zijn gevoelens voor Brinkley te uiten in een lied dat hij “Uptown girl” noemde.
Hij liet zich inspireren door de muziek van Frankie Valli and the Four Seasons, die hij bewonderde om hun harmonieuze zang en romantische teksten.
Hij schreef het nummer als een ode aan de vrouwen die hij had ontmoet in het hotel, die hij beschouwde als “uptown girls”, oftewel meisjes uit de hogere klasse.
Hij zong over hoe hij, als een “downtown man”, of een man uit de lagere klasse, verlangde naar zo’n uptown girl, die hem misschien wel zou zien staan.
Het nummer was dus oorspronkelijk bedoeld voor meerdere uptown girls, maar toen Joel en Brinkley later een koppel werden, veranderde hij de tekst om het meer persoonlijk te maken.
Hij richtte zich nu tot één uptown girl, die hij liefkozend “my uptown girl” noemde.
Hij maakte ook een videoclip voor het nummer, waarin hij en Brinkley de hoofdrollen speelden.
De clip was een groot succes op MTV, en toonde de chemie tussen de twee sterren. Het nummer werd ook een hit, en bereikte de eerste plaats in verschillende landen.
In Vlaanderen was de single goed voor een twaalfde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland behaalde het nummer een achtste plaats in de Top 40.
“Uptown girl” is dus niet alleen een vrolijk en aanstekelijk lied, maar ook een getuigenis van de liefde tussen Billy Joel en Christie Brinkley.
Hoewel hun huwelijk uiteindelijk niet standhield, blijft hun muzikale samenwerking een van de hoogtepunten uit hun carrière.
En wie weet, misschien heeft Elle Macpherson ook nog ergens een glimlach overgehouden aan haar date met Joel.

Het nummer is geschreven door de leden van Genesis, namelijk Tony Banks, Phil Collins en Mike Rutherford en geproduceerd door Genesis en Hugh Padgham.
Het is de succesvolste single van de band in het Verenigd Koninkrijk, waar het de vierde plaats bereikte op de UK Singles Chart.
Het nummer haalde ook de top 10 in Zwitserland, Oostenrijk, Noorwegen en Ierland.
In de VS was het minder populair en bereikte het slechts de 73e plaats op de Billboard Hot 100.
In Vlaanderen was de single goed voor een vijfentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland was het nummer goed voor een zevende plaats in de Top 40.
In een interview uit 1983 zei Collins dat het nummer niet over abortus ging, zoals hun manager eerst dacht, maar over een jonge tiener met een moederfixatie voor een oudere prostituee die hij toevallig had ontmoet en die niet geïnteresseerd was in hem.
Het nummer verscheen op het album Genesis, dat ook wel bekendstaat als The Mama Album vanwege het succes van de single.
De tournee die volgde op het album heette ook The Mama Tour.

