Categorie: Muziek

De Nederlandse zangeres Dee Dee te gast op het Yamaha-festival in Japan.

Dee Dee (echte naam Anna Dekkers) werd geboren in Amsterdam op 25 juli 1956. De enige droom dat ze had was zangeres worden.

In 1977 begint haar zangcarrière als zangeres in de groep Head Over Heels (New Wave). I

In 1977 brachten ze hun enige single uit met als titel Do That Thing.

In deze periode was ze ook achtergrondzangeres bij Johnny Kendall & The Heralds.

Enkele maanden later komt ze in contact met Jacques Zwart (had een grote hit in de jaren 60 met de hit “Ik heb geen zin om op te staan” en was ook zanger bij de minder succesvolle groepen Amsterdam en Think Tank.

Later werkte hij als producer, arrangeur en tekstschrijver.

Hij werkte onder meer met Ben Cramer, Corry Konings, Oscar Harris, Luv en Doris D & the Pins).

Dankzij Jacques begon ze een kortstondige solocarrière als discozangeres onder de artiestennaam Dee Dee.

Samen maakten ze het album Loving You en daaruit de disco single ‘I Put a Spell on You’, een nummer geschreven door Screamin’ Jay Hawkins.

Alan Price scoorde er toen een hit mee in 1966.

Hij had toen de groep Animals verlaten om verder te gaan als soloartiest.

In november 1978 vertegenwoordigde Dee Dee Nederland op het Japanse World Popular Song Festival (Yamaha-festival) in Tokyo met het nummer Hold Me.

Het nummer was een grote hit in Japan, maar helaas de daaropvolgende singles Give Me Something en Sweet Sweet Lovin’ waren minder succesvol.

Dus begon ze in 1979 als één van de Bombita’s van Herman Brood’s Wild Romance.

In 1980 zong ze ook bij Beau Boy

Dankzij haar vriendschap met Jacques Zwart leer ze ook Hans van Hemert kennen, die in 1980 een idee had om een nieuwe vocale groep op te richten.

Hans van Hemert kennen we als zanger, maar had meer succes als producer.

Zijn eerste grote succes als producer en componist was de hit Elephant Song van de zanger Kamahl (1975).

Hij werkte ook met Boudewijn de Groot, Q65, Mouth & MacNeal, Sandra & Andres, American Gypsy, Mac & Katie Kissoon en Luv.

De groep kreeg de naam Vulcano en de andere leden warenJos Groothuizen (broer van Angela Groothuizen, die we onder ander kennen van de Dolly Dots), Suzanne Venneker en René van der Wel.

Na hun eerste debuutsingle Shut Up and Boogie volgde nog een tweede hit met Superman.

Na een aantal Engelse nummers gemaakt te hebben besloten ze om mee te doen met het Nationale Songfestival in 1983 en ze werden daar tweede met het nummer: Een beetje van dit, een beetje van dat.

Dit nummer werd ondanks de tweede plaats een grote hit in Vlaanderen en Nederland.

Na dit succes volgde nog een hit met Als je haar maar goed zit en na nog twee bescheiden plaatjes viel de band uit elkaar in 1986.

Nadat Vulcano uit elkaar was gegaan nam ze haar solocarrière weer op.

Vanaf 1985 bracht ze een aantal singles uit, echter zonder noemenswaardig succes.

In 1986 nam ze als solist deel aan het Nationaal Songfestival met ‘(Ik speel) de clown’ en ‘Fata Morgana’

In 2006 vroeg Dee Dee aan de andere leden van de groep Vulcano om te komen kijken naar haar optreden van haar nieuwe groep en werden de leden op het podium geroepen door haar.

Toen de band werd ingezet van hun hit “Een beetje van dit en een beetje van dat” zongen ze uit volle borst mee.

Na dit spontane optreden is de vulkaan weer uitgebarsten en treden ze weer op door het hele land, platen maken doen ze niet meer.

Ook worden ze nog veel gevraagd bij straatfeesten (Joepie 17 december 1978).

De Amerikaanse zangeres Nancy LaMott maakte een jaar voor haar dood in 1994 de kerst-cd Just In Time For Christmas.

De productie was in handen van componist en producer David Friedman.

Zoals het publiek het wil, zingt Nancy op haar eigen manier de gekende kerstnummers zoals Santa Claus Is Coming To Town, Baby, It’s Cold Outside ( in duet met Michel Feinstein), I’ll Be Home For Christmas en The Christmas Song.

Maar het album bevat ook enkele nieuwe nummers, zoals het prachtige Just In Time For Christmas geschreven door David Friedman en David Zippel.

Op 17-jarige leeftijd werd bij haar de ziekte van Crohn vastgesteld, een ongeneeslijke medische aandoening die gepaard gaat met moeilijke darmproblemen en chronische pijn en artritis.

In maart 1995 werd bij LaMott baarmoederkanker vastgesteld, maar ze stelde een hysterectomie uit om Listen To My Heart op te nemen, een album dat slechts twee opmerkelijke dagen in beslag nam.

Bij de operatie bleek dat de kanker was uitgezaaid.

Haar laatste openbare optreden was op 4 december 1995 en dit voor een tv-optreden in The Charles Grodin Show van CNBC, waar ze Moon River zong op 4 december 1995.

Volgens David Friedman had LaMotts leven twee rode draden: haar ziekte en haar talent, en de “twee dingen bereikten precies tegelijkertijd een hoogtepunt”.

Op 13 december 1995 zegende pater Steven Harris de huwelijksverbintenis van Nancy met haar vriend Peter Zapp, iets meer dan een uur voordat ze stierf.

Ze stierf om 23:40 uur in het St. Luke’s-Roosevelt Hospital Center in Manhattan en dit op de leeftijd van 44 jaar.

Keith Richards mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen

In de jaren zestig leek het onwaarschijnlijk dat Keith Richards ooit de 80 zou halen.

Hij stond bekend als een rebelse en roekeloze rocker, die regelmatig in aanraking kwam met de wet en de dood.

Maar hij overleefde alles, van een val uit een palmboom tot een hersenbloeding.

Keith Richards is nog steeds actief als muzikant en schrijver.

Hij heeft meer dan 500 nummers geschreven, waarvan vele klassiekers zijn geworden.

Hij wordt beschouwd als een van de beste en invloedrijkste gitaristen aller tijden.

40 jaar geleden, Keith Richards, Patti redde me uit een verschrikkelijke hel (Joepie 27 november 1983)

kloof tussen Mick Jagger en Keith Richards onoverbrugbaar (Joepie 6 juli 1986)

Gisteren nog vandaag

Anita Pallenberg, toen vaste vriendin van Keith Richards voor de rechtbank betreft de zelfmoord van de 17 jarige Scott (Joepie 20 augustus 1979)

Vandaag is het ook al 15 jaar geleden dat Freddy Breck is overleden in zijn huis in Rottach-Egern in Beieren aan de gevolgen van longkanker.

Freddy Breck werd geboren als Gerhard Breker op 21 januari 1942 in Sonneberg.

Hij begon zijn muzikale carrière in 1965, toen hij met zijn gitaar optrad in een café.

Zijn doorbraak kwam in 1972, met het nummer Überall auf der Welt, dat gebaseerd was op een aria uit de opera Nabucco van Verdi.

Hij werkte samen met de succesvolle producer Heinz Gletz, die hem hits als Rote Rosen, Bianca, Der Groe Zampano en Die Sterne Steh’n Gut bezorgde.

In 1974 scoorde hij ook in het buitenland, met de Engelse versie van So In Love With You, die de Britse top 50 haalde.

Hij was populair in heel Europa, maar ook in Zuid-Afrika en Japan.

Freddy Breck ontving vele prijzen voor zijn schlagers, waaronder 35 gouden en vijf platina platen. In de jaren tachtig legde hij zich meer toe op het schrijven van liedjes voor andere artiesten.

Hij trad ook regelmatig op in Vlaanderen en Nederland, samen met Dennie Christian, Mieke en Micha Marah.

Hij zong dan ook in het Nederlands.

In 1985 leerde hij zijn vrouw Astrid kennen, met wie hij een eigen muziekbedrijf en platenlabel oprichtte in 1998.

Ze vormden samen het duo Astrid & Freddy Breck, dat hits had als Liebe ist das Feuer einer Nacht.

Ze leefden volgens hun motto: samen door het leven, samen door de show.

Freddy Breck werd 66 jaar oud.

Freddy Breck over zijn onverwachte platen-comback (Joepie 5 juli 1981)

Gisteren nog vandaag

Micha Marah en Freddy Breck horen bij elkaar (Joepie 26 april 1987)

Eddy Grant in de Joepie van 18 december 1983

‘Electric Avenue’ beschrijft de rellen van 11/12 april 1981 in de Londense Electric Avenue, bekend als “the Brixton riot”, waarbij 245 politieagenten en 45 burgers gewond raakten.

Meer dan 100 voertuigen werden in brand gestoken en 150 gebouwen beschadigd. Bij de rellen waren meer dan 5000 mensen betrokken. In Engeland staat dit bekend als ‘Bloody Saturday’.

Eddy Grant (°5 maart 1948) scoorde er in februari 1983 zijn 3de Vlaamse top 10-hit (n°3) als soloartiest mee. Het was de opvolger van de n°1-hit ‘I Don’t Wanna Dance’ en de 2de single uit het album ‘Killer On The Rampage’. De single kwam op 12 februari binnen in de Ultratop. Goed getimed, want die week verdween zijn vorige hit uit de lijst.

In de VS is het Grants grootste solohit. ‘Electric Avenue’ stond er 5 weken op n°2 en hield het 4 maanden vol in de top 40 van de Billboard Hot 100. Enkel ‘Flashdance’ van Irene Cara en ‘Every Breath You Take’ van The Police weerhielden hem van een n°1-hit.

Eddy Grant hield er tevens een Grammy-nominatie voor beste r&b-song aan over, maar was kansloos tegen Michael Jacksons ‘Billie Jean’.

Eddy Grant was samen met Prince een van de eerste zwarte artiesten die konden profiteren van Jacksons succes, dat het pad opende op MTV.

‘Electric Avenue’ stond nadien nog 2 keer in de charts: In 1997 als onderdeel van ‘Avenues’ van de Refugee Camp All-Stars en in 2001 in de Ringbang Remix, die in de Britse top 40 een top 5-hit werd.

In 2017 werd het 15de album ‘Plaisance’ van Eddy Grant uitgebracht, zijn eerste sinds 2006. De titel is de naam van Eddy’s geboorteplaats in Guyana.(Met dank aan Denis Michiels en Joepie 18 december 1983)

Vandaag bereiken The Motels met hun single Suddenly Last Summer de zeventiende plaats in de Brt Top 30.

Het nummer Suddenly Last Summer werd in 1983 als de eerste single van hun vierde album Little Robbers uitgebracht.

Het nummer werd geschreven door de zangeres van de groep, Martha Davis, en geproduceerd door Val Garay.

Het nummer bereikte de negende plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Billboard Rock Top Tracks chart.

In Canada kwam het nummer op de elfde plaats en eindigde het als de 98ste bestverkopende single van 1983.

In Vlaanderen was de single goed voor een In Vlaanderen was de single goed voor een zeventiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte ze de elfde plaats in de Top 40.

Martha Davis heeft in verschillende interviews gezegd dat het nummer gaat over thema’s als het verlies van onschuld en maagdelijkheid.

De videoclip werd ook geregisseerd door hun producer Val Garay met camerawerk van John Alonzo.

De video, gefilmd met zachte focus, toont Martha Davis die zich een romantische ontmoeting op het strand herinnert (met de geliefde gespeeld door Robert Carradine) nadat een ijskar door haar buurt rijdt; iedereen heeft een oordelende, strenge uitdrukking zowel in het verleden als in het heden.

Het boek dat Davis in de video leest is Jane Bierce’s roman Building Passion uit 1983.

De bandleden verschijnen ook en beelden losjes de houdingen van de “rovers” op de albumhoes van Little Robbers na aan het einde van de video.

Martha Davis verliet The Motels in 1987 en begon een solocarrière.

Ze bracht verschillende albums uit, waaronder Policy (1987), …So the Story Goes (2004) en Beautiful Life (2008).

Ze herenigde zich met The Motels in 1998 en toert nog steeds met hen.

Ze heeft ook samengewerkt met andere artiesten, zoals Sly Stone, Ivan Neville en Ryan Adams.

Ze is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse discozanger Sylvester is overleden.

Sylvester James werd geboren op 6 september 1947 in Watts, een arme wijk in Los Angeles, waar hij opgroeide in een religieuze familie.

Hij zong al van jongs af aan in het koor van zijn kerk, waar hij de invloed van gospel, blues en jazz onderging.

Hij worstelde echter met zijn seksuele identiteit en werd niet geaccepteerd door zijn gemeenschap.

Daarom besloot hij op 22-jarige leeftijd te verhuizen naar San Francisco, de stad van de hippies en de homobeweging.

Daar sloot hij zich aan bij de The Cockettes, een extravagante dragqueengroep die experimenteerde met theater, muziek en mode.

Sylvester ontwikkelde zijn eigen soloshows, waarin hij nummers vertolkte van zijn idolen Billie Holiday en Josephine Baker.

Hij combineerde zijn krachtige stem met een glamoureuze uitstraling en een gevoel voor humor.

In 1977 begon Sylvester zijn solocarrière als discozanger.

Zijn eerste album, Sylvester, bevatte de singles Down, Down, Down en Over And Over, die matig succesvol waren.

Zijn tweede album, Step II, bracht hem echter internationale roem.

De singles You Make Me Feel (Mighty Real) en Dance (Disco Heat) werden disco-klassiekers en bereikten de top van de hitlijsten.

Sylvester werd een icoon van de discoscene en de homocultuur.

Hij stond bekend om zijn energieke optredens, zijn extravagante outfits en zijn trotse houding.

Hij werkte samen met verschillende producers en muzikanten, waaronder Patrick Cowley, een pionier van de synthesizermuziek.

Samen maakten ze de single Do You Wanna Funk, die in 1982 een grote hit werd in Vlaanderen.

Sylvester was ook een activist die zich inzette voor de strijd tegen hiv en aids, de ziekte die hem uiteindelijk fataal werd.

Hij overleed op 16 december 1988 op 41-jarige leeftijd.

Hij werd begraven in zijn geboortestad Los Angeles.

In 2004 werd zijn nummer You Make Me Feel (Mighty Real) opgenomen in de Dance Music Hall of Fame.

In 2005 werd hij postuum geëerd in dezelfde Hall of Fame voor zijn prestaties als artiest.

Sylvester over zijn nieuwe Album Living Proof (november 1979)

Gisteren nog vandaag

Sylvester in de Joepie van 13 augustus 1979

Gisteren nog vandaag

Sylvester met zijn hit You Make Me Feel (Joepie 23 oktober 1978)

Gisteren nog vandaag