Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Ze was toen 14 jaar oud en het nummer was geschreven door de Franse componist en zangeres Jacqueline Taieb en de productie was in handen van Bernard Estardy.
De single was in Frankrijk goed voor een Top 20 en in Vlaanderen was de single goed voor een drieëndertigste plaats in de Nationale Top 50.
In Nederland kwam het nummer niet in de hitparade.
Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum Paris New-York And Me en uitgebracht in 1991.
Dana Dawson had een veelzijdige muzikale carrière die verschillende genres omvatte, zoals pop, soul, jazz en gospel.
Ze werkte samen met artiesten als Patti LaBelle, Céline Dion, Lionel Richie en Kirk Franklin.
Ze speelde ook in musicals als Annie, Rent, The Lion King en Little Shop of Horrors.
Ze leed aan sikkelcelanemie, een erfelijke bloedziekte die haar gezondheid en energie beïnvloedde.
Ze overleed in 2010 op 36-jarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker (Joepie, 25 september 1988).
Yvonne De Carlo die vooral bekend werd door haar rol als Lily Munster in de komische horrorserie The Munsters.
Maar naast acteren had ze ook een passie voor zingen.
Gisteren nog vandaag
In 1957 bracht ze haar eerste en enige album uit, getiteld Yvonne De Carlo sings.
Het album bevatte twaalf nummers, variërend van pop tot jazz tot musical.
De Carlo zong met een warme en expressieve stem, die soms deed denken aan Marilyn Monroe of Doris Day.
Het album was geen groot commercieel succes, maar ze werd toen wel beschouwd als een van de mooiste vrouwen van Hollywood, met haar donkere haar, groene ogen en voluptueuze figuur.
Haar oom, de acteur Didier Pain, hoort haar bij Jacques Martin “Emilie jolie” zingen in “L’école des fans” en stelt haar in een platenstudio voor aan producer Frank Langolff die Sophie Marceau
onmogelijk “Berezina” kon doen zingen.
In 1981 won ze het Eurovisie-songfestival voor kinderen en “Joe le Taxi” (toen ze 14 was) deed de rest (al flopte haar eerste single “La magie des surprises-parties”).
Toen ze bij “Joe” op het Midem in Cannes gedurende het hele nummer werd uitgefloten en de opvolger “Manolo Manolette” ook ver beneden de verwachtingen bleef, dacht men dat het vlug uit zou zijn met Vanessa.
Maar haar borstgroei bleef gelukkig lang genoeg uit om haar Lolita-imago nog jarenlang uit te buiten.
Want dat ze vroegrijp was, staat buiten kijf.
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis is een natuurlijke schoonheid (Joepie 11 oktober 1987)
Ongetwijfeld had dit te maken met het feit dat ze op straat voortdurend lastig werd gevallen door jaloerse leeftijdsgenootjes en dat ze in een poll als één van de meeste gehate persoonlijkheden naar voren kwam.
Ze vertelt zelf aan journalisten dat ze reeds vóór haar 15de seksuele ervaring had opgedaan en op 16-jarige leeftijd trok ze het huis uit om te gaan samenhokken met zanger Florent Pagny, zowat de Franse Koen Wauters, als Patrick Bruel al niet bestond.
Louis Paul Boon zou alleszins sympathie hebben opgevat voor deze “Paradijsvogel” (zoals ze werd uitgebeeld door Jean-Paul Goude voor de reclamecampagne van Chanel).
Merkwaardig is dat Boon deze naam bedacht voor Marilyn Monroe, die inderdaad het grote voorbeeld is van Paradis.
Toch lijkt Vanessa méér in haar mars te hebben.
Gisteren nog vandaag
Op platengebied werd ze voor haar eerste elpee begeleid door Etienne Roda-Gil, daarna door Serge Gainsbourg (uiteraard!) voor “Variations sur le même t’aime” en na zijn dood wendde ze zich tot Lenny Kravitz, wat niet te verwonderen is want “Ardoise” van Gainsbourg klonk alsof het van Kravitz was.
Privé liep de verhouding snel spaak, maar op commercieel vlak legde het haar geen windeieren.
En met haar filmdebuut op 17-jarige leeftijd in “Noces blanches” sleepte ze al meteen een César en de Romy Schneiderprijs in de wacht.
Hierin speelt ze een junkie-hoertje dat een verhouding aangaat met haar vijftigjarige leraar (gespeeld door Bruno Cremer).
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis, nu ook op het witte doek (Joepie 21 februari 1988)
Ze was aan regisseur Jean-Claude Brisseau opgedrongen en tijdens het draaien verbeterde de verhouding er niet op.
Misschien daarom dat ze de rol met zoveel verbetenheid heeft vertolkt dat ze er die prijzen aan over heeft gehouden?
Ze kreeg prompt tal van andere sexy rollen aangeboden, maar weigerde, al is de videoclip voor “Tandem” (een nummer van Gainsbourg), gedraaid door Jean-Baptiste Mondino, zeker ook niet geschikt voor de preekstoel.
Ze hield er de bijnaam “La pulpeuse” aan over, wat dus blijkbaar niet betekent, wat ik altijd heb gedacht dat het betekende. (Ronny De Schepper)
Julio Iglesias trouwde twee keer en heeft negen kinderen bij drie verschillende vrouwen.
Zijn eerste huwelijk was met de Spaanse journaliste Isabel Preysler, met wie hij drie kinderen kreeg, namelijk Chabeli Iglesias, Julio José Iglesias en Enrique Iglesias.
Ze leerde elkaar kennen in 1970 tijdens haar eerste interview voor het weekblad Hola.
Het interview ging over het einde van zijn voetbalcarrière en het begin van zijn muzikale carrière.
Ze trouwden op 29 januari 1971 en enkele maanden later, op 3 september 1971, kreeg het koppel hun eerste kind, namelijk María Isabel “Chábeli” Iglesias Preysler. Ze zou later, net als haar moeder, journalist worden en had in de jaren 90 een eigen tv-programma, El Show de Chábeli.
Het huwelijk eindigde na bijna acht jaar, maar tijdens dit huwelijk had hij een kortstondige relatie met de Portugese danseres (andere bronnen beweren stewardess) Maria Edite Santos.
Julio Iglesias ontkende jarenlang deze relatie.
Meer nog, volgens Maria Edite Santos, is Julio Iglesias de vader van haar zoon Javier.
Julio Iglesias, ontkende dit verhaal en weigerde steeds een DNA-test.
Het zou duren tot 2019, toen de rechtbank oordeelde dat Julio Iglesias wel de biologische vader is.
Isabel Preysler, trouwde op 23 maart 1980 met markies Carlos Falcó y Fernández de Córdoba. Het koppel kreeg een dochter, Tamara Isabel Falcó, die later ook een tv-beroemdheid is geworden. Na de dood van haar vader in 2020, gestorven door Covid, kreeg ze de titel van markiezin de Griñón.
Het huwelijk met markies Carlos Falcó eindigde in 1985.
Isabel Preysler trouwde daarna met Miguel Boyer, een Spaanse Socialistische politicus en ex-minister.
Samen kregen ze een dochter, Ana Isabel Boyer. Vandaag is Ana Isabel Boyer een media influencer en getrouwd met de beroemde tennisser Fernando Verdasco.
Verdasco won in zijn carrière 7 ATP-titels, speelde de halve finale op de Australian Open van 2009 en haalde dat jaar de 7e plaats op de ATP-ranking.
Het huwelijk duurde tot aan de dood van Miguel Boyer, ten gevolge van een longembolie op 29 september 2014.
Isabel Preysler had vanaf 2015 een relatie met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar voor literatuur Mario Vargas Llosa.
Deze relatie eindigde in 2022.
Terug nu naar Julio Iglesias en zijn tweede huwelijk met de 23 jaar jongere Nederlandse model Miranda Rijnsburger, met wie hij vijf kinderen kreeg: Miguel, Rodrigo, Cristina, Victoria en Guillermo.
Ze trouwden in 2010, na twintig jaar samen te zijn geweest.
Julio beschouwt Miranda als de liefde van zijn leven en de moeder van zijn gezin.
Een week geleden, voor zijn tachtigste verjaardag, verscheen er een artikel in het Spaanse tijdschrift Hola. In dat artikel verklaarde Miranda Rijnsburger haar liefde voor haar man en dat ze tijdens hun relatie van 33 jaar een prachtige familie hebben gecreëerd met vijf lieve kinderen.
Volgens Rijnsburger is Iglesias ‘de reden van haar geluk’.
Het gezin woont tegenwoordig in de Dominicaanse Republiek.
Het nummer Mellow Lovin’ schreef ze zelf en dit samen met Ronald Lee Williams-Clarke en Anthony Monn.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een eenentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte de single niet de hitparade.
Judy Cheeks begon haar carrière als achtergrondzangeres voor onder andere Stevie Wonder, Ike en Tina Turner en Donna Summer.
Voor haar debuutsingle You Flu uit 1973, kreeg ze steun van Ike Turner.
Ondanks die steun was het geen hit en ook de opvolgers deden het niet goed.
Het betekende dan ook het einde van de samenwerking met haar platenfirma United Artists Records.
Zoals Donna Summer, verliet ze Amerika en ging ze aan de slag in Duitsland.
Daar werkte ze onder meer als achtergrondzangeres van Udo Jurgens.
In die periode waren er geruchten dat ondanks Udo Jurgens getrouwd was met het Duitse fotomodel Erika Meier. Er toch een liefdesrelatie is ontstaan tussen de Udo en Judy.
Feit is dankzij hem kreeg ze in 1977 een platencontract bij de Duitse platenfirma Ariola. De platenfirma waar ook Udo Jurgens onder contract staat.
Om haar te lanceren als zangeres in Europa besloot Udo Jurgens om van zijn nummer Einmal Wenn Du Gehst uit 1969 een duet te maken. Voor het Engelse gedeelte van het nummer schreef Judy Cheeks de tekst.
In Vlaanderen bereikte de single niet de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zestiende plaats in de Top 40.
De platenfirma bracht haar in contact met de Duitse producer Anthony Monn.
Anthony Monn kennen we ook als de producer van de eerste vier albums van Amanda Lear.
Samen met haar schreven ze bijna alle nummers voor haar enige album Please Give Me This Night bij Ariola.
Buiten de hit Mellow Lovin’ bevat het album ook een Disco cover van de klassieker Suspicious Minds.
Ook uitgebracht op de b-kant van de single The Little Girl In Me.
Deze opvolger van Mellow Lovin’ was zowel in Vlaanderen als in Nederland geen hit.
In de jaren tachtig verhuisde ze naar Engeland, waar ze meer succes had met dance- en soulmuziek.
Ze scoorde hits met onder andere I Still Love You, Reach, Respect en As Long As You’re Good To Me.
In de jaren negentig werkte ze samen met producers als Stock Aitken Waterman en Roger Sanchez.
Ze bracht ook een gospelalbum uit, getiteld True Spirit.
In de maand juni van 2023 bracht ze haar nieuwe single Let Your Soul Dance uit en eind augustus kregen we terug nieuw werk van haar met de single Hands Up In The Air.
In Nederland deed de single het minder en bereikte daar de zeventiende plaats in de Top 40.
Het nummer werd geschreven door David Parker, die ook de producer was van haar debuutalbum Disco Darling.
Zanger en producer David Parker zal later ook nummers schrijven voor onder meer Goombay Dance Band en Taco).
Luisa Fernandez werd geboren in Vigo, Galicië, in 1961 en begon al op jonge leeftijd te zingen.
Begin jaren 70, verhuisde het gezin naar Hamburg, Duitsland.
Daar studeerde ze voor kapster, maar ze nam ook deel aan verschillende talentenjachten en werd daar op haar zestiende ontdekt, en ze kreeg meteen een platencontract.
Haar debuutalbum, Disco-Darlin, kwam uit in 1978 en haar debuutsingle Lay Love on Me, was meteen goed voor een top 10 in verschillende Europese landen.
In Vlaanderen goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland was het nummer goed voor een derde plaats in de Top 40.
In 1982 trouwde ze met de Duitse zanger en producer Peter Kent (echte naam Peter Hedrich en die we kennen van de hits It’s A Real Good Feeling en Stop’n go en ontdekker van de groep Spider Murphy Gang), met wie ze verschillende duetten opnam, zoals Solo por ti, Con esperanza en Quizás, quizás, quizás.
Samen hebben ze twee kinderen, een zoon en een dochter.
Ze bleef muziek maken, maar met minder commercieel succes en treedt af en toe op in nostalgische shows of tv-programma’s. (reclame voor het debuutalbum Disco-Darling van Luisa Fernandez (Diverse bronnen, Wikipedia, Joepie en reclame oktober 1978)
Het nummer werd in 1962 geschreven door Gerry Goffin en Carole King.
Het nummer werd toen een grote hit voor Little Eva (geboren als Eva Narcissus Boyd en helaas ook al overleden op 10 april 2003).
Little Eva bereikte met dit nummer de eerste plaats in de Verenigde Staten en de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk.
De versie van Kylie Minogue uit 1988 bereikte de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30.
In Nederland bereikte de single de zesde plaats in de Top 40.
Het nummer stond ook op haar debuutalbum Kylie dat in Vlaanderen en Nederland werd uitgebracht onder de titel Kylie Minogue.
De productie was in handen van Stock, Aitken & Waterman en het album bevatte nog andere succesvolle singles, zoals I Should Be So Lucky, Got to Be Certain en Je ne sais pas pourquoi.
Maria Ilva Biolcati, beter bekend als Milva, was een van de grootste Italiaanse zangeressen van haar generatie.
Ze had verschillende bijnamen, zoals “La rossa”, de roodharige, of “La pantera di Goro”, de panter van Goro, het dorp waar ze geboren was.
Ze genoot niet alleen faam in Italië, maar ook in andere landen, vooral in Spanje, Latijns-Amerika en Duitsland.
Ze nam meer dan 170 albums op en verkocht er meer dan 80 miljoen van.
In de jaren 60 en 70 nam Milva vaak deel aan het beroemde liedjesfestival van Sanremo, maar ze won nooit.
Ze zong ook liederen van Jacques Brel, Mikis Theodorakis, Vangelis, Ennio Morricone en werkte samen met bandoneonspeler en componist Astor Piazzolla.
Na haar carrière in de populaire muziek werd Milva actief als operazangeres in de voornaamste Europese operahuizen.
Ze werkte dikwijls samen met opera- en theaterregisseur Giorgio Strehler voor enkele producties op basis van teksten van Bertolt Brecht en muziek van Kurt Weill, zoals de “Driestuiversopera”, of met avantgardecomponist Luciano Berio.
Milva speelde in 1987 ook een kleine rol in de film “Der Himmel über Berlin” van Wim Wenders.
Ze viel op door haar vuurrode haar en flamboyante persoonlijkheid.
Rood was ook de kleur van haar politieke overtuiging, waar ze vaak uiting aan gaf.
Het socialistische lied “Bella Ciao” maakte altijd deel uit van haar repertoire.
De media schilderden haar vaak af als een rivale van Mina, een andere Italiaanse zangeres en tijdgenote.
Maar dat ontkende ze zelf.
Milva is gestorven op 23 april 2021 op 81-jarige leeftijd in Milaan.
Toen gisteren nog vandaag was 