35 jaar geleden, het ingewikkelde verhaal van Milli Vanilli.

Milli Vanilli was een popduo dat eind jaren 80 veel succes had met hits als Girl You Know It’s True en Blame It on the Rain.

Het duo bestond uit Rob Pilatus en Fabrice Morvan, twee dansers en modellen die door producer Frank Farian werden ingehuurd om de gezichten te zijn van een studioproject.

Producer Frank Farian maakt op 14 november 1990 bekent dat het niet Rob Pilatus en Fabrice Morvan zijn die te horen zijn op de platen van Milli Vanilli.

Dit nieuws veroorzaakt niet alleen een grote rel in de platenindustrie. Maar betekende ook het muzikale einde voor Rob Pilatus en Fabrice Morvan

Ze moesten hun Grammy Award, die Milli Vanilli in 1989 in Amerika heeft gekregen als beste nieuwe artiesten inleveren en werden het mikpunt van spot en kritiek.

Vlak na de bekendmaking lanceert Frank Farian The Real Milli Vanilli.

Deze groep bestaat uit Brad Howell, John Davis, Gina Mohammed, Ray Horton en Icy Bro.

Zij brengen het album The Moment Of Truth uit.

Maar het succes van The Real Milli Vanilli was beperkt en eindigde in 1992.

Pilatus en Morvan probeerden daarna een comeback te maken als echte zangers, maar zonder veel succes.

Ze brachten een album in 1992 uit onder de naam Rob & Fab, maar dat flopte. Dit was ook het geval voor de single We Can Get It On, afkomstig van dit album.

Pilatus raakte verslaafd aan drugs en alcohol en kwam in aanraking met de politie.

Hij overleed in 1998 op 32-jarige leeftijd aan een overdosis.

Morvan ging door met muziek maken en trad af en toe op als soloartiest of met andere projecten.

In 2003 brengt hij het album Love Revolution uit, maar zonder succes.

Hij werkte ook samen met Farian aan een documentaire over Milli Vanilli, die in 2016 uitkwam.

In een interview zei Morvan dat hij geen spijt had van zijn deelname aan Milli Vanilli, maar dat hij wel meer respect wilde voor zijn eigen stem en talent. (Joepie 25 september 1988)

Deze week, 35 jaar geleden, de film Vibes met in de hoofdrol Cyndi Lauper en Jeff Goldblum te zien in de Vlaamse bioscoop.

De film werd geregisseerd door Ken Kwapis en gaat over twee paranormaal begaafde mensen die op zoek gaan naar een verloren stad in de Andes.

De hoofdrolspelers zijn Cyndi Lauper, die een helderziende kapper speelt, en Jeff Goldblum, die een geoloog met telepathische krachten speelt.

Samen beleven ze allerlei hilarische avonturen en ontdekken ze dat ze meer gemeen hebben dan ze dachten.

De film is een mix van humor, romantiek en actie, met een vleugje mystiek.

Gisteren nog vandaag

Poster Eddie Murphy (oktober 1988)

Eddie Murphy heeft drie studioalbums uitgebracht: How Could It Be (1985), So Happy (1989) en Love’s Alright (1993).

Hij scoorde een hit met het nummer “Party All the Time” in 1985.

Hij werkte samen met verschillende muzikanten en producers, zoals Rick James, Crystal Blake, Michael Jackson, Narada Michael Walden, Larry Blackmon, Stevie Wonder, Julio Iglesias, Paul McCartney, Nile Rodgers en Teddy Riley.

Gisteren nog vandaag

Vanavond, 40 jaar geleden, de laatste aflevering van de tv-reeks Mary Benjamin.

Robert Reed was een Amerikaanse acteur die vooral bekend werd door zijn rol als Mike Brady in de sitcom The Brady Bunch.

Maar hij speelde ook in andere tv-series, waaronder Mary Benjamin uit 1983.

In deze serie vertolkte hij Adam Rose, een advocaat die de weduwe Mary Benjamin (gespeeld door Eileen Brennan) helpt om haar leven weer op te bouwen na de dood van haar man.

Reed en Brennan hadden een goede chemie op het scherm en hun personages ontwikkelden een romantische relatie.

Reed was echter niet gelukkig met de kwaliteit van het script en de richting van de serie, die hij te sentimenteel en voorspelbaar vond.

Hij verliet de serie na het eerste seizoen, dat slechts 13 afleveringen telde. Reed was ook openlijk homoseksueel, maar hield zijn privéleven verborgen voor het publiek.

Hij stierf in 1992 aan de gevolgen van aids. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Amerikaanse acteur Robert Reed bouwde zelf zijn paradijs, Joepie, 2 oktober 1983)

Het bewogen privé-leven van Baccara.

Een van hun minder bekende nummers was hun cover van het nummer Granada, een nummer geschreven door de Mexicaanse componist Agustín Lara in 1932.

Baccara nam hun versie van Granada op voor hun debuutalbum Baccara, dat in 1977 werd uitgebracht.

Het nummer werd geproduceerd door Rolf Soja, die ook verantwoordelijk was voor de meeste andere hits van het duo.

Baccara bestond uit Mayte Mateos en María Mendiola, die elkaar ontmoetten toen ze als danseressen werkten in een nachtclub in Madrid.

Ze werden ontdekt door een Duitse platenproducer, die hen een contract aanbood.

Hun carrière duurde tot 1981, toen ze uit elkaar gingen na een meningsverschil over de artistieke richting van de groep.

Ze probeerden beiden een solocarrière op te bouwen, maar zonder veel succes.

In de jaren 90 en 2000 waren er verschillende pogingen om Baccara nieuw leven in te blazen, met wisselende samenstellingen en resultaten.

María Mendiola kwam te overlijden op 11 september 2021.

Vandaag is het ook al vijf jaar geleden dat de Spaanse operazangeres Montserrat Caballé is overleden.

Ze werd in 1933 geboren in een arm gezin in Barcelona. Hoewel ze vernoemd is naar de Catalaanse patroonheilige, voelde ze zich even Catalaans als Spaans.

Nadat ze in 1956 was opgevallen aan de opera van Bazel, begon haar grote zegetocht.

Ze zong in alle vooraanstaande operahuizen ter wereld en hield die carrière als zestiger vol, zonder dat haar stem minder werd.

Al wilde ze nog weleens een concert op het laatste moment afzeggen – je bent een diva of je bent het niet.

Haar stemgeluid? Puur. Kernachtig door een solide luchtstroom, maar toch met een etherisch randje.

Gisteren nog vandaag

Als iemand de klank kon laten stromen, was zij het: als een meanderend beekje in het belcanto-repertoire, als de Rijn in Wagner.

Hoor haar in Mi chiamano Mimì uit Puccini’s La bohème: onmogelijk dat je niet aan haar lippen hangt. Critici waren er ook. Bij Caballé ging toonvorming boven tekstuitdrukking.

Ze zou zelfs weleens fantasielettergrepen zingen als de medeklinkers de muziek in de weg zaten.

Ze zong meer dan honderd rollen, bijzonder veel voor een operazanger.

Zeker naar de huidige maatstaven – minutieus carrièremanagement is de norm.

Gisteren nog vandaag

Als actrice was ze minder begaafd, maar wie maakte dat iets uit als ze haar mond opentrok.

Bovendien dwong ze met haar charismatische verschijning, haar donkere haar en ogen wel degelijk de aandacht af.

Caballé werd geplaagd door ziektes, onder meer een hartaanval en een hersentumor in 1985, waaraan ze zich niet liet opereren: een operatie zou het einde kunnen betekenen van haar zangcarrière.

In 2014 kwam ze in het nieuws wegens belastingontduiking.

Ze overleed in een ziekenhuis in de stad waarmee ze het meest werd geassocieerd. (overleden zaterdag 6 oktober 2018 op 85-jarige leeftijd)

Gisteren nog vandaag

Sam Brown, op mijn zestiende, werd de wereld totaal anders.

Haar nummer Stop staat vanaf 17 september 1988 vier weken op de eerste plaats in de Brt Top 30.

Sam Brown is de 23-jarige dochter van het Britse artiestenechtpaar Joe en Vicki Brown.

Sam Brown zong mee in het achtergrondkoor van Pink Floyd tijdens de tournee PULSE.

Ook is ze te horen in vele solonummers van Jon Lord, zowel als zangeres als op de achtergrond.

Sam Brown heeft Stop, en de B-kant, Blue Soldier, zelf geschreven. Samen met haar broer Pete heeft ze de plaat ook zelf geproduceerd. (diverse bronnen en Wikipedia)

50 jaar geleden, reclame voor cacaopoeder Suchard Express van het merk Chocolat Suchard (oktober 1973)

Chocolat Suchard is een Zwitsers chocoladebedrijf dat in 1826 werd opgericht door Philippe Suchard in Serrières, een wijk van Neuchâtel.

Het was een van de oudste chocoladefabrieken in Zwitserland.

Het bedrijf produceerde verschillende merken, zoals Sugus, Toblerone en Suchard Express.

Suchard Express was een chocoladedrank die in 1930 werd gelanceerd en die nog steeds wordt geproduceerd in Straatsburg.

Het bedrijf fuseerde in 1970 met Tobler en werd later overgenomen door Kraft Foods, dat nu onderdeel is van Mondelēz International.

In 2016 verkocht Mondelēz International het bedrijf aan het Franse bedrijf Carambar & Co.

Vandaag 45 jaar geleden, Benny Andersson en Frida Lyngstad treden met elkaar in het huwelijk.

In 1969 ontmoet ze Benny Andersson die kort daarna haar producer wordt bij EMI.

Benny verlaat zijn vrouw Christina Gronwvall en gaat met Frida samenwonen.

Frida is eerder getrouwd met Ragnar Fredriksson.

In 1971 scoorde Lyngstad met de single Min Egen Stad (Mijn eigen stad), geschreven door haar toenmalige verloofde Benny Andersson, haar eerste nummer 1-hit in de Svensktoppen, de Zweedse hitparade.

Gisteren nog vandaag

In datzelfde jaar verschijnt ook haar eerste elpee Frida die meteen de hoogste plaats in de albumparade inneemt.

In 1972 stapt ze samen met Andersson over naar Polar Music.

Daar heeft ze met de single Man vill ju leva lite dessemellan (Men wil af en toe een beetje leven) een tweede nummer 1-hit te pakken.

De samenwerking tussen Benny, Frida, Agnetha en Björn kwam tot stand in 1970.

Samen maakten ze deel uit van de gelegenheidsgroep ‘Festfolket’ (wat zowel ‘feestvierders’ als ‘verloofden’ betekent) in een variétéshow op televisie.

De show had niet veel succes en de plannen voor een band werden opzij gelegd.

Abba zou vanaf 1972 tot eind 1982 de hoofdactiviteit zijn van Lyngstad.

Maar het leek ABBA-manager Stig Anderson een goed idee dat Lyngstad tussendoor een Zweedstalige solo-lp zou maken.

Het album dat in 1975 verschijnt heet simpelweg “Frida ensam” (Frida alleen) en is door Andersson geproduceerd.

Het album kwam op de eerste plaats van de hitlijst in Zweden en bevat enkele covers van Engelse hits (o.a. van David Bowie).

Het nummer ‘Fernando’ dat Benny en Björn samen voor Lyngstads album schreven, zou later door ABBA in het Engels worden opgenomen en een enorme wereldhit worden.

Van ‘Frida Ensam’ werden meer dan 100.000 exemplaren in Zweden verkocht.

De grote doorbraak voor Lyngstad kwam natuurlijk met ABBA.

De groep won op 6 april 1974 in Brighton de eerste prijs in het Eurovisiesongfestival met het nummer Waterloo.

Gisteren nog vandaag: Abba (zomer 1973)

ABBA overleefde het eendagsvlieg-stempel dat veel winnaars met zich meedragen, en ging door met televisieoptredens, concerten en opnames in Europa, de Verenigde Staten, Japan etc.

Met de release van de hitsingle SOS (1975) werd het voor iedereen duidelijk dat ABBA een popgroep van betekenis was.

Het ABBA-tijdperk bracht haar vader Alfred Haase terug in het leven van Lyngstad.

Lyngstad werd namelijk geboren op 15 november 1945 in Bjorkasen, een klein dorpje in het Noorse Ballangen, uit een relatie van de Noorse Synni Lyngstad en de (getrouwde) Duitse soldaat Alfred Haase (1919-2009) in het kader van het Lebensborn-programma.

Gisteren nog vandaag

Haar vader was tijdens de Tweede Wereldoorlog als sergeant van de Wehrmacht gelegerd in het door de Nazi-Duitsland bezette Noorwegen en werd aan het einde van de oorlog teruggeroepen naar Duitsland.

Onderweg zonk het schip waarmee hij naar Duitsland terug voer, waarna hij als vermist werd opgegeven.

Pas in 1977 kwam Lyngstad erachter dat haar vader de ramp had overleefd.

Dankzij een artikel dat door het Duitse popblad ‘Bravo’ was gepubliceerd met alle gegevens van de verschillende leden van ABBA, werd de nieuwsgierigheid van Andrea Buchinger gewekt.

Haar oom heette ook Alfred Haase, en toen ze navraag deed bij hem, bleek hij de nietsvermoedende vader van Lyngstad te zijn.

Gisteren nog vandaag: Frida van Abba, verlaten oorlogskind vond troost in de muziek (Joepie 6 december 1981) 1

Het duurde echter enige tijd voordat Lyngstad hem wilde ontmoeten, er waren redelijk wat reacties geweest op de biografische verhalen in de pers en de meeste sneden geen hout.

Na negen jaren verloofd te zijn geweest met Andersson trouwde het stel op 6 oktober 1978.

Het huwelijk duurde nog geen drie jaar en de scheiding volgde in februari 1981. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag