Mary Frances Crosby werd op 14 september 1959 geboren in Los Angeles als dochter van de legendarische zanger en acteur Bing Crosby en actrice Kathryn Grant.

Als enig meisje tussen haar broers groeide ze op in een gezin waar kunst en entertainment centraal stonden.

Al op zeer jonge leeftijd maakte ze kennis met het vak door samen met haar ouders en broers op te treden in de populaire kerstspecials van haar vader en in verschillende theaterproducties.

Naast acteren ontwikkelde ze zich ook als getalenteerd danseres aan het prestigieuze Royal Ballet in Londen en studeerde ze aan de University of Texas in Austin.

Haar intrede in de hitserie Dallas vond plaats in het najaar van 1979, toen ze de rol van Kristin Shepard overnam van Colleen Camp. Kristin, de intrigerende schoonzus en minnares van J.R. Ewing, werd het middelpunt van een van de grootste cliffhangers uit de televisiegeschiedenis.

Nadat J.R. in het voorjaar van 1980 was neergeschoten, hield die vraag de wereld maandenlang in zijn greep.

Haar definitieve internationale doorbraak en de absolute piek van de Kristin-gekte volgden in 1980 en 1981.

De ontknopingsaflevering ‘Who Done It?’ uit november 1980 trok wereldwijd honderden miljoenen kijkers en zette de actrice in één klap op de kaart toen bleek dat Kristin de trekker had overgehaald.

In september 1981 was Mary Crosby, de dochter van de legendarische zanger en acteur Bing Crosby, slechts in vijf afleveringen van de populaire televisieserie Dallas te zien.

Ze speelde daarin de rol van Kristin Shepard, het liefje van het beruchte personage J.R. Ewing.

Om te voorkomen dat ze voor de rest van haar leven aan dat imago vast zou zitten, stelde ze zelf de harde voorwaarde dat haar optreden tot die vijf afleveringen beperkt moest blijven toen de producenten haar benaderden.

Mary wist zichzelf uitstekend te profileren, al werd ze door de makers vooral gecast vanwege haar aantrekkelijke verschijning om als verleidelijke tegenspeelster voor J.R. te dienen.

Kijkers van Dallas waren er intussen aan gewend geraakt dat de vrouwelijke personages in de serie, vol intriges en spanning, vaak gespeeld werden door knappe actrices wier personages de moraal nogal eens lieten varen.

Mary benadrukte destijds dat ze in haar persoonlijke leven heel anders in elkaar stak.

Ze stoorde zich aan aannames over haar levensstijl en stelde dat ze puur volgens haar eigen waarden leefde, los van wat de buitenwereld daarvan vond.

Haar eigenzinnigheid was toen al bekend. Op zeventienjarige leeftijd, kort na het overlijden van haar vader, zorgde ze binnen de familie Crosby voor ophef door te gaan samenwonen met haar partner Eb Lottimer.

Ze beschouwde samenwonen als even waardevol en bindend als een huwelijk.

Uiteindelijk waren Mary Crosby en Eb Lottimer getrouwd van 1978 tot 1989.

Net als veel andere kinderen van beroemde ouders ervoer ze hoe lastig het was om op eigen kracht een carrière op te bouwen.

Al van jongs af aan wist ze dat ze wilde acteren, maar in de showbizz bleef iedereen haar zien als de dochter van Bing Crosby.

Die voortdurende stempel frustreerde haar mateloos, omdat ze puur om haar acteertalent gewaardeerd wilde worden.

Hoewel Mary hoopte dat haar rol in Dallas gebaseerd was op haar kwaliteiten als actrice, werd er in de media vooral op gehamerd dat de producenten zochten naar een verleidelijke verschijning voor de verhaallijn rond J.R.

Zelf gaf ze aan dat ze het publiek wilde verrassen en laten zien dat ze allerminst verlegen was voor een gewaagde rol.

Binnen haar familie klonk destijds kritiek op haar relatie, waarbij vaak werd gezegd dat haar vader het samenwonen nooit zou hebben goedgekeurd.

Mary bleef er echter van overtuigd dat hij haar geluk voorop zou hebben gesteld.

Ze koesterde de herinnering aan haar vader en hield zich vast aan zijn laatste raad om nooit met spijt achterom te kijken en simpelweg altijd haar uiterste best te doen.

Dankzij haar rol in Dallas schoot haar bekendheid omhoog. Om de plotselinge drukte te ontvluchten, trok ze zich terug op een ranch in Malibu.

Ze werd overspoeld met aanbiedingen voor vergelijkbare rollen, maar wees die resoluut af, omdat ze niet wilde vastroesten in het type van het oppervlakkige vriendinnetje.

Ze tekende rond die tijd een contract voor de serie Golden Gate en had uitzicht op een hoofdrol in een nieuwe versie van Midnight Lace. Mary besefte dat haar plotselinge roem haar de luxe gaf om projecten te kiezen, al hoopte ze vooral de juiste stappen te zetten om zich verder als serieuze actrice te ontwikkelen.

Na de afronding van de Kristin-verhaallijn in 1981 en haar vertrek uit Dallas, inclusief een korte verschijning in de spin-off Knots Landing, zette Mary Crosby haar carrière gestaag voort in zowel televisieseries als speelfilms.

Ze verscheen onder meer in bekende reeksen zoals The Love Boat, Automan, Beverly Hills 90210, Lois and Clark en Murder, She Wrote.

Daarnaast speelde ze in films zoals The Ice Pirates en verscheen ze in de veelgeprezen miniserie North and South.

Buiten haar acteerwerk bleef ze betrokken bij het beheren en eren van het muzikale en filmische erfgoed van haar vader Bing Crosby.

Inmiddels ziet haar leven er heel anders uit.

Sinds 1998 is ze getrouwd met Mark Brodka, met wie ze twee kinderen heeft.

Ze bouwde een rustig gezinsleven op buiten de spotlights van Hollywood en blijft voor televisieliefhebbers voor altijd verbonden aan een van de meest iconische televisiemomenten van de twintigste eeuw.

De tweelingzussen Alice en Ellen Kessler zijn vandaag op 89-jarige leeftijd samen overleden. Onscheidbaar tot het laatst, kozen ze gezamenlijk voor euthanasie.

De zussen, geboren in 1936, laten een indrukwekkende en veelzijdige carrière na als danseressen, zangeressen en actrices.

Hun artistieke pad begon al vroeg. Dankzij hun muzikale ouders gingen de eeneiige tweelingzussen op zesjarige leeftijd naar de balletschool, wat in 1947 leidde tot een plek bij het kinderballet van de Leipziger Opera.

Na de vlucht van het gezin naar West-Duitsland in 1952 debuteerden ze in de revue van Düsseldorf. Het duurde niet lang voordat ze internationaal doorbraken.

In Parijs en Italië stonden ze bekend als de ‘tweeling van de benen’ en veroverden ze de harten van het publiek.

Vooral met Italië hadden ze een sterke band; ze woonden er van 1962 tot 1986 en hadden er hun eigen tv-show. Hun populariteit bleek ook in 1976, toen ze op 40-jarige leeftijd poseerden voor de Italiaanse Playboy. Dit zorgde voor een ware sensatie en het blad was in korte tijd uitverkocht.

Gedurende hun loopbaan deelden ze het podium met wereldsterren als Burt Lancaster, Fred Astaire, Sammy Davis Junior en Frank Sinatra.

Ook deden ze in 1959 mee aan het Eurovisiesongfestival met het nummer ‘Heute abend wollen wir tanzen gehen’, waarmee ze de achtste plaats behaalden (het jaar dat de Nederlandse Teddy Scholten won).

Ze waren echter ook kritisch op hun keuzes: zo weigerden ze een rol naast Elvis Presley in de film ‘Viva Las Vegas’, uit angst om in Hollywood getypecast te worden.

Sinds 1986 woonden de zussen weer in Duitsland, in Grünwald nabij München. Stilzitten deden ze niet; zo gaven ze in 2009 nog een reeks jazzconcerten.

Zoals ze hun leven samen deelden, zo zullen ze ook hun laatste rustplaats delen: Alice en Ellen hebben in hun testament vastgelegd dat ze samen in één urn begraven willen worden.

65 jaar geleden, Angie Dickinson met haar eerste rol in de film Rio Bravo en toen te zien in de Vlaamse bioscoop.

Dickinson was van 1952 tot 1960 getrouwd met Gene Dickinson.

Ze had een goede relatie met Frank Sinatra, die ze vaak “de belangrijkste man in haar leven” noemde.

Ze bleven goede vrienden tot aan zijn dood in 1998.

Van 1965 tot 1980 was Dickinson getrouwd met Burt Bacharach.

Samen kregen ze in 1966 een dochter (Lea Nikki Bacharach).

Ze werd drie maanden te vroeg geboren, wat leidde tot chronische gezondheidsproblemen.

Ook bleek ze het syndroom van Asperger te hebben. Dickinson sloeg veel rollen af om meer tijd met haar dochter door te kunnen brengen.

Uiteindelijk besloot ze haar onder te brengen in het Wilson Center.

Op 4 januari 2007 pleegde haar dochter zelfmoord in haar appartement in Los Angeles.

Vandaag mag Tracey Ullman 65 kaarsjes uitblazen.

In de jaren 80 was Ullman een vast gezicht van de BBC met shows als “A kick up the eighties” en “Three of a kind”.

In 1983 had Ullman succes als zangeres toen het platenlabel Stiff Records enkele platen van haar uitbracht.

Vooral “Breakaway” (een cover van Jackie DeShannon) en “They Don’t Know” (origineel van Kirsty MacColl, die op deze versie ook achtergrondzang doet) en de cover “My Guy” van het Madness-nummer “My Girl” werden hits.

In de videoclip van “They Don’t Know” trad Paul McCartney kort op.

Ook de nummers Move Over Darling (cover van Doris Day) en Sunglasses deden het meer dan behoorlijk in de hitlijsten.

Na een tussenstop bij ITV nam ze de wijk naar de VS waar ze “The Tracey Ullman show” voor Fox maakte. Het was in dat programma dat “The Simpsons” voor het eerst opdoken.

Tracey Ullman is ook te zien in o.a. de films Jumpin’ Jack Flash (1986), I Love You To Death (1990), Robin Hood: Men In Tights (1993) en Prêt-à-Porter (1994) en in de TV-serie Ally McBeal.

Deze week 75 jaar geleden, opening van het heilig jaar door paus Pius XII op 24 december 1949

Het Heilig Jaar is een bijzonder genadejaar dat de kerk viert.

De aankondiging van het Heilig jaar 1950 (Bul Iubilaeum maximum) gebeurde door de paus op 26 mei 1949.

Bij gelegenheid van het Heilig Jaar 1950 besloot paus Pius XII dat de door Gounod gecomponeerde Marcia Pontificale voortaan en onder de naam Inno Pontificale het officiële volkslied van Vaticaanstad zou zijn.

Hiermee werd de door Vittorino Hallmayr in 1857 gecomponeerde hymne Gran Marcia Trionfale vervangen.

In de traditie van de katholieke kerk zijn jubeljaren ook een oproep aan pelgrims om naar Rome te komen en door de heilige deur van de Sint-Pietersbasiliek te gaan.

Dat biedt gelovigen vergeving van hun zonden

Normaal gesproken is een Heilig Jaar er alleen in een jaartal dat door 25 deelbaar is, maar de paus kan van die regel afwijken.

Eerdere ingelaste heilige jaren waren in 1933 en 1983, omdat christenen geloven dat Jezus van Nazareth in het jaar 33 is gestorven en herrezen.

Het laatste Heilig jaar opende dit jaar op 24 december 2024 en dat in aanwezigheid van meer dan 30000 mensen en dit in aanwezigheid van Paus Franciscus.

Het Heilige Jaar zal duren tot 6 januari 2026, als de heilige deur weer wordt gesloten.

Tot die tijd zijn er talrijke culturele en religieuze evenementen in Rome en Vaticaanstad.

(Diverse bronnen, foto 1 het maken van de hamer waarmee de paus de deur open doet en gemaakt door kunstenaars. De hamer was gemaakt van ivoor en zilver), foto 2 de afgewerkte hamer van het heilig jaar 1925, foto 3 de gouden ring en het gouden met briljanten kruis die de paus droeg tijdens de plechtigheden, foto 4 de gesloten deur en foto 5 opening deur).

65 jaar geleden, Ella Fitzgerald met haar cover van het nummer The Secret Of Christmas.

Voor mij één van de mooiste kerstnummers en vreemd genoeg niet zo bekend bij het grote publiek.

Het nummer is geschreven door Sammy Cahn en Jimmy Van Heusen en dit in opdracht van Bing Crosby.

Bing Crosby bracht het nummer uit op single in 1959.

Het was toen in Amerika een groot succes voor Bing, maar Ella die als eerste het nummer coverde in 1959, maakte er toch een echte parel van……

Andy Williams is niet ongeduldig (Picollo van december 1959)

De zanger begon zijn carrière al op jonge leeftijd.

In het dorp Wall Lake in Iowa, waar hij opgroeide, zong hij met zijn drie broers in het kerkkoor.

Toen hij maar 8 jaar oud was, vormde hij met hen het Williams Brothers Quartet.

Ze traden regelmatig op voor de lokale en later nationale radio.

Door hun liedjes op de radio, trokken ze de aandacht van Bing Crosby.

De broers Williams namen met hem hun eerste plaat op.

Het nummer Swinging on a Star werd een hit in 1944.

In de jaren die volgden, traden de broers regelmatig op in hun eigen land, maar ook in Londen. In 1951 gingen de broers ieder hun eigen (muzikale) weg.

Williams had ook een eigen televisieprogramma, The Andy Williams Show.

Die werd met tussenpozen uitgezonden tussen 1959 en 1971, eerst op de zender CBS en later bij concurrent NBC.

Williams was aanhanger van de Republikeinen, maar dat stond vriendschap met de Kennedy’s niet in de weg.

In 1968 was hij aanwezig in een hotel in Los Angeles toen Robert F.

Kennedy daar werd doodgeschoten.

Op de begrafenis zong Andy Hymn Of The Republic (Het lied is in november 1861 geschreven door Julia Ward Howe op de melodie van “Say, brothers will you meet us”, een lied geschreven door William Steffe omstreeks 1856.

In 1860 schreef Thomas Bishop ook op deze melodie “John Brown’s Body” over de militante abolitionist John Brown.

Het lied van Howe werd het eerst gepubliceerd in The Atlantic Monthly in februari 1862, waarna het snel in populariteit groeide)

Het lied van Andy Williams en de toespraak van Roberts broer Ted Kennedy (waaruit een gedeelte staat afgedrukt op de achterkant van de single) maakten veel emoties los onder de aanwezigen en de televisiekijkers die het gebeuren rechtstreeks konden volgen.

Het is dan ook niet te verwonderen dat de single heel vlug de eerste plaats bereikte in de hitparade.

Ook de single kwam uit in Vlaanderen, maar bereikte niet de hitparade.

Maar Egbert Douwe kwam wel in de hitparade met een parodie van het nummer en kreeg als titel Vader Is De Dader en bereikte daarmee de 23e plaats van de Hitparade.

Ook maakte hij tal van kerstalbums en leende hij zijn warme stem aan de kerstkraker The Most Wonderful Time of the Year.

Williams leed sinds 2011 aan blaaskanker.

Op 19 juli 2012 klonk het nog dat Williams goed herstelde en zich elke dag beter voelde en in september alweer kon gaan optreden.

Williams kon de ziekte echter niet de baas en overleed uiteindelijk op 25 september 2012 aan de gevolgen ervan.

Andy Williams kreeg maar liefst 18 gouden en 3 platina-albums.

65 jaar geleden, de film Ben-Hur met in de hoofdrol onder meer Charlton Heston, Haya Harareet en Stephen Boyd te zien bij ons in de bioscoop.

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston.

Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd, omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moraal van het verhaal.

Paul Newman wees de rol af, omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film.

Andere acteurs die de rol kregen aangeboden, waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt en wiens naam maar een enkele keer wordt genoemd, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Gisteren nog vandaag

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen.

Regisseur William Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen.

Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste.

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrennen.

William Wyler, een Hollywood regisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich.

Gisteren nog vandaag

Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd.

De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd.

Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus.

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen.

Gisteren nog vandaag

Om de scène meer effect en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de wedstrijd gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens.

Over de scène doen verschillende sterke verhalen ronde, waaronder dat een stuntman zou zijn overleden tijdens de opnames.

Stuntman Nosher Powell vermeldt dit voorval zelfs in n zijn autobiografie. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s uit de Paris Match 26 december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 65 jaar geleden, de premier van de Franse film Voulez-vous danser avec moi?

Met in de hoofdrol Brigitte Bardot en Henri Vidal en de regie was in handen van Michel Boisrond.

Een getrouwde man wordt gechanteerd met zijn buitenechtelijk avontuurtje, nadat hij ruzie heeft gehad met zijn kersverse vrouw.

Kort daarna wordt de chanterende vrouw vermoord in haar dansschool aangetroffen.

Bardot’s personage gaat undercover bij de dansschool om haar man vrij te pleiten van de misdaad en de echte dader te ontmaskeren.

Het tamelijk complexe misdaadplot van Voulez-vous danser avec moi? zit logisch in elkaar.

Het houdt de kijker gedurende de hele film in spanning, en wordt aan het einde helder verklaard.

Er was ook een kleine rol voor Serge Gainsbourg.

Het verhaal speelt in een Parijse dansschool. Brigitte Bardot, aan het conservatorium geschoold als klassiek balletdanseres, toont in de film haar dansvaardigheid.

Gisteren nog vandaag

De plot voert naar de Parijse homo- en travestietenwereld van 1959.

Dit is vermeldenswaardig voor het Frankrijk van die tijd. Brigitte draagt in de film een rok met een specifiek ruitpatroon.

Dit patroon staat in de modewereld nog steeds bekend als het ‘Brigitte Bardot-ruitje’.

Brigitte Bardot was tijdens de opnamen in verwachting. Haar enige kind, een zoon, werd op 11 januari 1960 geboren.

Hoofdrolspeler Henri Vidal overleed op 10 december 1959 aan een hartaanval, kort na het voltooien van deze film.

Hij was toen 40 jaar, en getrouwd met de beroemde actrice Michèle Morgan. (diverse bronnen en Wikipedia)