De tweelingzussen Alice en Ellen Kessler zijn vandaag op 89-jarige leeftijd samen overleden. Onscheidbaar tot het laatst, kozen ze gezamenlijk voor euthanasie.

De zussen, geboren in 1936, laten een indrukwekkende en veelzijdige carrière na als danseressen, zangeressen en actrices.

Hun artistieke pad begon al vroeg. Dankzij hun muzikale ouders gingen de eeneiige tweelingzussen op zesjarige leeftijd naar de balletschool, wat in 1947 leidde tot een plek bij het kinderballet van de Leipziger Opera.

Na de vlucht van het gezin naar West-Duitsland in 1952 debuteerden ze in de revue van Düsseldorf. Het duurde niet lang voordat ze internationaal doorbraken.

In Parijs en Italië stonden ze bekend als de ‘tweeling van de benen’ en veroverden ze de harten van het publiek.

Vooral met Italië hadden ze een sterke band; ze woonden er van 1962 tot 1986 en hadden er hun eigen tv-show. Hun populariteit bleek ook in 1976, toen ze op 40-jarige leeftijd poseerden voor de Italiaanse Playboy. Dit zorgde voor een ware sensatie en het blad was in korte tijd uitverkocht.

Gedurende hun loopbaan deelden ze het podium met wereldsterren als Burt Lancaster, Fred Astaire, Sammy Davis Junior en Frank Sinatra.

Ook deden ze in 1959 mee aan het Eurovisiesongfestival met het nummer ‘Heute abend wollen wir tanzen gehen’, waarmee ze de achtste plaats behaalden (het jaar dat de Nederlandse Teddy Scholten won).

Ze waren echter ook kritisch op hun keuzes: zo weigerden ze een rol naast Elvis Presley in de film ‘Viva Las Vegas’, uit angst om in Hollywood getypecast te worden.

Sinds 1986 woonden de zussen weer in Duitsland, in Grünwald nabij München. Stilzitten deden ze niet; zo gaven ze in 2009 nog een reeks jazzconcerten.

Zoals ze hun leven samen deelden, zo zullen ze ook hun laatste rustplaats delen: Alice en Ellen hebben in hun testament vastgelegd dat ze samen in één urn begraven willen worden.

De Nederlandse zangeres, presentatrice en actrice Angela Groothuizen mag vandaag 66 kaarsjes uitblazen.

65 jaar geleden, Angie Dickinson met haar eerste rol in de film Rio Bravo en toen te zien in de Vlaamse bioscoop.

Dickinson was van 1952 tot 1960 getrouwd met Gene Dickinson.

Ze had een goede relatie met Frank Sinatra, die ze vaak “de belangrijkste man in haar leven” noemde.

Ze bleven goede vrienden tot aan zijn dood in 1998.

Van 1965 tot 1980 was Dickinson getrouwd met Burt Bacharach.

Samen kregen ze in 1966 een dochter (Lea Nikki Bacharach).

Ze werd drie maanden te vroeg geboren, wat leidde tot chronische gezondheidsproblemen.

Ook bleek ze het syndroom van Asperger te hebben. Dickinson sloeg veel rollen af om meer tijd met haar dochter door te kunnen brengen.

Uiteindelijk besloot ze haar onder te brengen in het Wilson Center.

Op 4 januari 2007 pleegde haar dochter zelfmoord in haar appartement in Los Angeles.

Vandaag mag Tracey Ullman 65 kaarsjes uitblazen.

In de jaren 80 was Ullman een vast gezicht van de BBC met shows als “A kick up the eighties” en “Three of a kind”.

In 1983 had Ullman succes als zangeres toen het platenlabel Stiff Records enkele platen van haar uitbracht.

Vooral “Breakaway” (een cover van Jackie DeShannon) en “They Don’t Know” (origineel van Kirsty MacColl, die op deze versie ook achtergrondzang doet) en de cover “My Guy” van het Madness-nummer “My Girl” werden hits.

In de videoclip van “They Don’t Know” trad Paul McCartney kort op.

Ook de nummers Move Over Darling (cover van Doris Day) en Sunglasses deden het meer dan behoorlijk in de hitlijsten.

Na een tussenstop bij ITV nam ze de wijk naar de VS waar ze “The Tracey Ullman show” voor Fox maakte. Het was in dat programma dat “The Simpsons” voor het eerst opdoken.

Tracey Ullman is ook te zien in o.a. de films Jumpin’ Jack Flash (1986), I Love You To Death (1990), Robin Hood: Men In Tights (1993) en Prêt-à-Porter (1994) en in de TV-serie Ally McBeal.

De Post van 27 december 1959, 28 december 1969, 1979 en 1989

Deze week 75 jaar geleden, opening van het heilig jaar door paus Pius XII op 24 december 1949

Het Heilig Jaar is een bijzonder genadejaar dat de kerk viert.

De aankondiging van het Heilig jaar 1950 (Bul Iubilaeum maximum) gebeurde door de paus op 26 mei 1949.

Bij gelegenheid van het Heilig Jaar 1950 besloot paus Pius XII dat de door Gounod gecomponeerde Marcia Pontificale voortaan en onder de naam Inno Pontificale het officiële volkslied van Vaticaanstad zou zijn.

Hiermee werd de door Vittorino Hallmayr in 1857 gecomponeerde hymne Gran Marcia Trionfale vervangen.

In de traditie van de katholieke kerk zijn jubeljaren ook een oproep aan pelgrims om naar Rome te komen en door de heilige deur van de Sint-Pietersbasiliek te gaan.

Dat biedt gelovigen vergeving van hun zonden

Normaal gesproken is een Heilig Jaar er alleen in een jaartal dat door 25 deelbaar is, maar de paus kan van die regel afwijken.

Eerdere ingelaste heilige jaren waren in 1933 en 1983, omdat christenen geloven dat Jezus van Nazareth in het jaar 33 is gestorven en herrezen.

Het laatste Heilig jaar opende dit jaar op 24 december 2024 en dat in aanwezigheid van meer dan 30000 mensen en dit in aanwezigheid van Paus Franciscus.

Het Heilige Jaar zal duren tot 6 januari 2026, als de heilige deur weer wordt gesloten.

Tot die tijd zijn er talrijke culturele en religieuze evenementen in Rome en Vaticaanstad.

(Diverse bronnen, foto 1 het maken van de hamer waarmee de paus de deur open doet en gemaakt door kunstenaars. De hamer was gemaakt van ivoor en zilver), foto 2 de afgewerkte hamer van het heilig jaar 1925, foto 3 de gouden ring en het gouden met briljanten kruis die de paus droeg tijdens de plechtigheden, foto 4 de gesloten deur en foto 5 opening deur).

65 jaar geleden, Ella Fitzgerald met haar cover van het nummer The Secret Of Christmas.

Voor mij één van de mooiste kerstnummers en vreemd genoeg niet zo bekend bij het grote publiek.

Het nummer is geschreven door Sammy Cahn en Jimmy Van Heusen en dit in opdracht van Bing Crosby.

Bing Crosby bracht het nummer uit op single in 1959.

Het was toen in Amerika een groot succes voor Bing, maar Ella die als eerste het nummer coverde in 1959, maakte er toch een echte parel van……

Andy Williams is niet ongeduldig (Picollo van december 1959)

De zanger begon zijn carrière al op jonge leeftijd.

In het dorp Wall Lake in Iowa, waar hij opgroeide, zong hij met zijn drie broers in het kerkkoor.

Toen hij maar 8 jaar oud was, vormde hij met hen het Williams Brothers Quartet.

Ze traden regelmatig op voor de lokale en later nationale radio.

Door hun liedjes op de radio, trokken ze de aandacht van Bing Crosby.

De broers Williams namen met hem hun eerste plaat op.

Het nummer Swinging on a Star werd een hit in 1944.

In de jaren die volgden, traden de broers regelmatig op in hun eigen land, maar ook in Londen. In 1951 gingen de broers ieder hun eigen (muzikale) weg.

Williams had ook een eigen televisieprogramma, The Andy Williams Show.

Die werd met tussenpozen uitgezonden tussen 1959 en 1971, eerst op de zender CBS en later bij concurrent NBC.

Williams was aanhanger van de Republikeinen, maar dat stond vriendschap met de Kennedy’s niet in de weg.

In 1968 was hij aanwezig in een hotel in Los Angeles toen Robert F.

Kennedy daar werd doodgeschoten.

Op de begrafenis zong Andy Hymn Of The Republic (Het lied is in november 1861 geschreven door Julia Ward Howe op de melodie van “Say, brothers will you meet us”, een lied geschreven door William Steffe omstreeks 1856.

In 1860 schreef Thomas Bishop ook op deze melodie “John Brown’s Body” over de militante abolitionist John Brown.

Het lied van Howe werd het eerst gepubliceerd in The Atlantic Monthly in februari 1862, waarna het snel in populariteit groeide)

Het lied van Andy Williams en de toespraak van Roberts broer Ted Kennedy (waaruit een gedeelte staat afgedrukt op de achterkant van de single) maakten veel emoties los onder de aanwezigen en de televisiekijkers die het gebeuren rechtstreeks konden volgen.

Het is dan ook niet te verwonderen dat de single heel vlug de eerste plaats bereikte in de hitparade.

Ook de single kwam uit in Vlaanderen, maar bereikte niet de hitparade.

Maar Egbert Douwe kwam wel in de hitparade met een parodie van het nummer en kreeg als titel Vader Is De Dader en bereikte daarmee de 23e plaats van de Hitparade.

Ook maakte hij tal van kerstalbums en leende hij zijn warme stem aan de kerstkraker The Most Wonderful Time of the Year.

Williams leed sinds 2011 aan blaaskanker.

Op 19 juli 2012 klonk het nog dat Williams goed herstelde en zich elke dag beter voelde en in september alweer kon gaan optreden.

Williams kon de ziekte echter niet de baas en overleed uiteindelijk op 25 september 2012 aan de gevolgen ervan.

Andy Williams kreeg maar liefst 18 gouden en 3 platina-albums.

65 jaar geleden, gala in het Lido van Parijs en dat voor de nieuwe productie Avec Plaisir (december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 65 jaar geleden, keizerlijk Sprookjeshuwelijk van sjah Mohammad Reza Pahlavi met zijn derde vrouw Farah Diba.

65 jaar geleden, de film Ben-Hur met in de hoofdrol onder meer Charlton Heston, Haya Harareet en Stephen Boyd te zien bij ons in de bioscoop.

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston.

Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd, omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moraal van het verhaal.

Paul Newman wees de rol af, omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film.

Andere acteurs die de rol kregen aangeboden, waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt en wiens naam maar een enkele keer wordt genoemd, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Gisteren nog vandaag

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen.

Regisseur William Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen.

Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste.

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrennen.

William Wyler, een Hollywood regisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich.

Gisteren nog vandaag

Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd.

De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd.

Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus.

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen.

Gisteren nog vandaag

Om de scène meer effect en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de wedstrijd gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens.

Over de scène doen verschillende sterke verhalen ronde, waaronder dat een stuntman zou zijn overleden tijdens de opnames.

Stuntman Nosher Powell vermeldt dit voorval zelfs in n zijn autobiografie. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s uit de Paris Match 26 december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 65 jaar geleden, de premier van de Franse film Voulez-vous danser avec moi?

Met in de hoofdrol Brigitte Bardot en Henri Vidal en de regie was in handen van Michel Boisrond.

Een getrouwde man wordt gechanteerd met zijn buitenechtelijk avontuurtje, nadat hij ruzie heeft gehad met zijn kersverse vrouw.

Kort daarna wordt de chanterende vrouw vermoord in haar dansschool aangetroffen.

Bardot’s personage gaat undercover bij de dansschool om haar man vrij te pleiten van de misdaad en de echte dader te ontmaskeren.

Het tamelijk complexe misdaadplot van Voulez-vous danser avec moi? zit logisch in elkaar.

Het houdt de kijker gedurende de hele film in spanning, en wordt aan het einde helder verklaard.

Er was ook een kleine rol voor Serge Gainsbourg.

Het verhaal speelt in een Parijse dansschool. Brigitte Bardot, aan het conservatorium geschoold als klassiek balletdanseres, toont in de film haar dansvaardigheid.