40 jaar geleden, thuis bij de nieuwe Dallas-ster Deborah Shelton.

Deborah Shelton, geboren op 21 november 1948 in Washington D.C., is een Amerikaanse actrice en voormalig schoonheidskoningin, die bij het grote publiek vooral bekendheid geniet als Mandy Winger uit de iconische soapserie Dallas.

Haar jeugd bracht ze door in Norfolk, Virginia en ze omschrijft zichzelf als een “echte losbol” die vroeger niets liever deed dan voetballen.

In 1970 begon haar opmerkelijke reis naar de schijnwerpers, want nadat de oorspronkelijke winnares, Betsy Ulrich, haar titel als Miss Virginia USA opgaf vanwege haar huwelijk, werd Shelton gekroond tot de nieuwe Miss Virginia USA.

Dit succes opende de deur naar de nationale Miss USA verkiezingen in Miami, waar ze prompt de felbegeerde titel in de wacht sleepte.

Alsof dat nog niet genoeg was, behaalde ze ook nog eens de eervolle tweede plaats in de Miss Universe verkiezing, eveneens in Miami, vlak achter de Puerto Ricaanse schone Marisol Malaret.

Een indrukwekkende prestatie, te meer omdat haar voorgangster als Miss USA, Wendy Dascomb, óók uit Virginia kwam. Hiermee won de staat voor het eerst twee jaar op rij de nationale titel, een unicum in de geschiedenis van de missverkiezingen.

Na haar triomfen in de missverkiezingen richtte Shelton haar pijlen op Hollywood en dit met een gedurfde fotoshoot voor het magazine Playboy in maart 1974.

Daarmee zorgde ze voor de nodige publiciteit, en al snel bemachtigde ze gastrollen in populaire televisieseries als Fantasy Island, The A-Team, T.J. Hooker, Riptide en The Love Boat.

In 1984 speelde ze een rol in de thriller Body Double, geregisseerd door Brian De Palma. Ze noemt haar rol in de serie The Yellow Rose als de rol die uiteindelijk de deuren opende naar grotere projecten.

Haar grote doorbraak kwam echter met de rol van Mandy Winger, de verleidelijke minnares van J.R. Ewing, in de wereldberoemde soapserie Dallas.

Van 1984 tot 1987 vertolkte ze de rol met verve, en Mandy groeide uit tot een geliefd personage onder de miljoenen kijkers.

De chemie tussen Shelton en Larry Hagman, die J.R. speelde, spatte van het scherm en gaf een extra dimensie aan de complexe intriges binnen de Ewing-familie.

In 2013 maakte ze een gedenkwaardige comeback als Mandy voor de begrafenis van J.R. in de vernieuwde Dallas-serie.

Ook na haar Dallas-avontuur bleef Shelton acteren, zo was ze te zien in films als Blind Vision (1992) en Plughead Rewired: Circuit Man II (1994).

In 1971, kort na het doorgeven van haar Miss USA-titel, trouwde ze met Vici Castro, een Cubaanse vluchteling.

Ze kregen samen een zoon, Christopher, maar het huwelijk strandde binnen vijf jaar.

In 1977 stapte ze in het huwelijksbootje met de Joods-Israëlische muziekproducent Shuki Levy, bekend van het duo Shuki & Aviva en de muziek voor talloze tekenfilmseries.

Samen kregen ze een dochter, Tamara.

Shelton schreef ook enkel nummers met haar man, zoals het nummer “Magdelena”, die verscheen op een album van Demis Roussos en “Sad” voor Andy Williams.

Het huwelijk eindigde ook met Levi, maar ze bleven wel vrienden.

Na een verloving met componist en muziekproducer Ron Carpenter bleef ze ongehuwd.

Vandaag, op haar zesenzeventigste, geniet ze van haar pensioen.

Reclame over de computers de MO5 en TO7-70 van het Franse bedrijf Thomson (januari 1985)

De MO5 werd gekenmerkt door:

Een Motorola 6809E processor: Klokkend op 1 MHz, een relatief krachtige processor voor die tijd.

48 KB RAM: Waarvan 32 KB beschikbaar was voor de gebruiker.

Een rubberen toetsenbord: Niet ideaal voor langdurig typen, maar wel kostenefficiënt.

Een grafische resolutie van 320×200 pixels: Met 16 kleuren, wat voor kleurrijke spellen en programma’s zorgde.

Een ingebouwde BASIC-interpreter: Waardoor gebruikers zelf programma’s konden schrijven.

Verschillende uitbreidingsmogelijkheden: Zoals een cassette- of diskettestation voor het laden van software.

De MO5 was een groot succes, mede dankzij de agressieve marketing van Thomson en de ondersteuning van de Franse overheid. Die zag in de computer een uitgelezen kans om de Franse bevolking digitaal vaardig te maken. De MO5 werd dan ook veel gebruikt in het onderwijs, met speciaal ontwikkelde educatieve software.

De Thomson TO7-70: De krachtigere broer

Gelijktijdig met de MO5 bracht Thomson ook de TO7-70 uit. Deze computer was bedoeld voor de meer veeleisende gebruiker en bood een aantal verbeteringen vergeleken met de MO5:

Een verbeterd toetsenbord: Met mechanische toetsen, wat het typen comfortabeler maakte.

64 KB RAM (uitbreidbaar): Waarvan 48 KB beschikbaar was voor de gebruiker, meer ruimte voor complexere programma’s.

Een geavanceerdere BASIC-versie: Met meer functies en mogelijkheden.

De TO7-70 was duurder dan de MO5, maar bood dan ook aanzienlijk meer mogelijkheden.

Het was een populaire keuze voor hobbyisten en kleine bedrijven die behoefte hadden aan een krachtigere machine.

Beide computers waren ook voorzien van een “lichtpen”, een innovatieve invoermethode waarmee direct op het scherm kon worden getekend of geselecteerd.