Tag: Kunst

65 jaar geleden, nieuwjaarskaart van een schilderij van kunstschilder Raphaël Pricert

Raphaël Pricert is een kunstschilder die in Oekraïne geboren is op 19 december 1905 in de familie van een rijke graanhandelaar uit De Krim.

Zijn vader stuurde Raphaël in 1918 naar Odessa, om tekenen en schilderen te studeren bij meester Ilya Bersetski.

In 1919 zocht de familie Pricert, verdreven door de Oktoberrevolutie, hun toevlucht in Roemenië.

Raphaël Pricert vervolgt zijn artistieke opleiding aan de School voor Schone Kunsten in Boekarest.

Daarna volgde hij een opleiding aan de Academie van Florence.

Hij verhuisde in 1930 permanent naar Parijs, waar hij zich onderdompelde in het artistieke leven van Montparnasse.

Op 29 juni 1935 trouwde hij met Lisa Samsovici, ook een Russische emigrant zoals hijzelf.

Het koppel woonde toen in het 14e arrondissement van Parijs.

Eén van de kamers van het appartement doet dienst als atelier en de opslagruimte voor zijn schilderijen.

Dankzij zijn vriendschap met de eigenaar Faivret van een groot reclamebureau aan de Quai d’Orsay, in Parijs. Kreeg hij opdrachten om reclameposters te ontwerpen en werden zijn schilderijen gebruikt voor postkaarten.

Maar ook bleef hij actief meewerken aan artistieke leven van Montparnasse.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij weg uit Parijs en leefde hij en zijn gezin naar de streek van Auvergne.

In de maanden na de bevrijding exposeerde hij zijn schilderijen in Vixouze, Polminhac, Vic sur Cère en Aurillac.

Ondanks de grote armoede van de naoorlogse periode werden er veel werken van hem aangekocht.

Omdat er geen geld is, bieden sommigen hem in ruil daarvoor kaas en andere voedselproducten aan.

Bij zijn terugkeer naar Parijs in 1945 ontdekte hij dat zijn appartement bewoond werd door een oorlogsweduwe.

Al zijn middelgrote en grote schilderijen die hij tijdens de uittocht niet mee kon nemen, zijn verdwenen.

Gelukkig kreeg hij de kans om zijn nieuwe werken tentoon te stellen en met veel succes.

Hij besluit dan ook om zich volledig te wijden als schilder en stop dan ook met werken voor het reclamebureau van de heer Faivret.

Hij reist vaak naar verschillende landen, zoals Frankrijk, Italië, de VS, Zweden, Spanje, Engeland, Israël enz.

Raphaël heeft dan ook veel vrienden over de hele wereld, waaronder Abe Saperstein, de baas van de Harlem Globe Trotters, met wie hij een hechte band had tot aan zijn dood in 1966.

Raphaël is een polyglot die zes talen vloeiend spreekt: Russisch, Roemeens, Italiaans, Duits, Frans en Engels.

Hij raakte gefascineerd door Zweden en zijn cultuur toen hij daar in 1951 tentoonstellingen hield.

Hij leerde snel Zweeds en verraste zijn vrouw Lisa en dochter met zijn taalvaardigheid tijdens een reis door Frankrijk in datzelfde jaar.

Raphaël Pricert stierf op 2 februari 1967 na zijn lange en pijnlijke ziekte.

Kan een afbeelding zijn van tekst

60 jaar geleden, te gast bij Antwerpenaar Peter De Maerel in New York (deel 2, Panorama 10 december 1963).

In een artikel in februari 1958 in de krant The New York Times lezen we zijn kwaliteiten als gastheer.

De krant schreef toen het volgende: Peter De Maerel etentjes zijn onvergetelijke gelegenheden.

Misschien is zijn geheim tot succes de intelligente manier waarop de heer De Maerel, hier directeur van het Belgisch Bureau voor Toerisme en ambtenaar van de Wereldtentoonstelling in Brussel, de menu’s van zijn geboorteland België aanpast aan de smaken en eetlust van New York City.

Buiten gastheer was hij vooral een kunstkenner en kunstverzamelaar.

Zoals zijn vrienden was hij goed bevriend met René en Georgette Magritte.

Ze brachten op 8 december 1965 een bezoek in New York.

In 1963 beweerde hij dat hij nooit afscheid zou kunnen nemen van zijn kunstverzameling.

Toch verkocht hij zijn schilderij Le prêtre marié (1961) van Magritte in 1975.

Ook het werk The Art of Conversation van Magritte dat hij aankocht bij zijn vriend Harry Torczyner.

Zou hij of zijn famile verkopen in 1993.

Het werk werd in 2021 verkocht aan de prijs van 13 miljoen dollar.

50 jaar geleden, Willy Sommers te gast bij kunstenaar Willem Omer Johan.

W.O. JOHANN (volledige naam Willem Omer Johan Van den Eynde) is een Vlaamse kunstschilder die geboren werd op 19 maart 1953 in Hemiksem aan de Schelde.

Hij verhuisde op zesjarige leeftijd naar Zele in Oost-Vlaanderen, waar hij nog steeds woont en werkt.

Hij leerde al op jonge leeftijd tekenen en schilderen van zijn vader, Willy Van den Eynde, die ook een kunstschilder was en zijn andere zoon, Joost, opleidde. Joost overleed helaas veel te vroeg.

Johann volgde in de jaren 70 ook enkele academies, waaronder die van Dendermonde.

Van 1973 tot 1983 nam hij deel aan verschillende groepstentoonstellingen in Zele en andere plaatsen.

In 1975 won hij met een grote voorsprong een publieksprijs die georganiseerd werd door de Zeelse cultuurvereniging ‘Feniks’.

De familie Van den Eynde richtte ondertussen een eigen kunstgalerij op in de Pieter Gorusstraat in Zele.

In het midden van de jaren 80 werd deze omgevormd tot “Galerij W.O. Johann Van den Eynde”.

In de laatste 20 jaar heeft Johann ook tentoongesteld in cultuurcentra, gemeente- en stadhuizen, galerijen en abdijen, onder andere in Hamme, Waasmunster, Dendermonde, Affligem en Grimbergen.

In deze laatste plaats exposeerde hij in de bekende abdij naar aanleiding van een opdracht om een portret te schilderen van Vader Abt, H.E.H.Prelaat W. Wagenaar.

Kunstcriticus Gilbert Putteman  schreef over deze tentoonstelling: “Het werk van W.O.Johann getuigt van een streven naar totale beheersing van de materie en het vakmanschap, los van alle modernismen en dit in de beste traditie van de Vlaamse grootmeesters.” “Het oeuvre van deze schilder is zeer veelzijdig.

Hij beoefent zowel het landschapsgenre, de stillevens, de historische composities als het portretgenre en het is vooral in dit laatste genre dat hij zich in de loop der jaren heeft gespecialiseerd.”

Naast zijn eigen werk geeft Johann ook les, de zogenaamde ‘masterclasses’ en ‘workshops’, en is hij ook heel bedreven in het restaureren van schilderijen die beschadigd zijn door de tijd.

David Bowie was niet alleen een beroemde zanger, maar ook een getalenteerde schilder.

Hij begon al op jonge leeftijd te tekenen en te schilderen, en bleef dat zijn hele leven doen.

Hij liet zich inspireren door verschillende kunststromingen, zoals expressionisme, surrealisme en popart.

Hij schilderde vooral portretten, soms van zichzelf of van andere muzikanten, maar ook van fictieve personages of historische figuren. Hij gebruikte vaak felle kleuren en geometrische vormen om zijn visie uit te drukken.

Zijn schilderijen werden tentoongesteld in verschillende galerijen en musea over de hele wereld, en werden zeer gewaardeerd door critici en publiek.

Vandaag 100 jaar geleden, huldebetoon voor beeldhouwers Hendrik en Gustaaf Pickery in Brugge (14 oktober 1923)

Hendrik en Gustaaf Pickery waren twee broers die bekend stonden als beeldhouwers in de 19e eeuw.

Ze werden geboren in Brugge, waar ze hun artistieke opleiding kregen aan de Academie voor Schone Kunsten.

Beiden waren later ook leerkracht aan de Academie voor Schone Kunsten

Ze werkten vooral in neogotische en neorenaissance stijlen, en maakten zowel religieuze als profane sculpturen.

Hun werken zijn te vinden in verschillende kerken, openbare gebouwen en musea in België en Nederland.

Ze worden beschouwd als belangrijke vertegenwoordigers van de Vlaamse beeldhouwkunst in de 19e eeuw.

75 jaar geleden, op bezoek bij de priester van de bijen en zijn kerk Église Saint-Firmin de Rochehaut in Bouillon.

Over deze priester kan ik niets meer terugvinden, maar wel over zijn prachtige kerk Saint-Firmin de Rochehaut in de Belgische provincie Luxemburg.

De kerk dateert uit de 18e eeuw en is gewijd aan de heilige Firminus, een bisschop van Amiens die in de 4e eeuw leefde.

De kerk is vooral bekend om zijn muurschilderingen, die het leven van Christus en de heiligen voorstellen.

De muurschilderingen zijn gemaakt door de lokale kunstenaar Albert Raty in de jaren 1930 en 1940.

Raty was een gepassioneerde kunstenaar die zich liet inspireren door de natuur en de landschappen van de Ardennen.

Hij werkte meer dan tien jaar aan dit project dat een hoogtepunt vormt in zijn carrière.

De muurschilderingen zijn prachtig en getuigen van zijn meesterschap in het gebruik van kleuren, licht en schaduw.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Belgische kunstenaar Serge Vandercam

Serge Vandercam begon zijn carrière als schilder, maar maakte ook sculpturen, keramiek, fotografie, collages en grafiek.

Ook maakte hij in deze jaren enkele films.

Hij was een van de oprichters van de Cobra-beweging, die zich liet inspireren door de spontane en expressieve kunst van kinderen en primitieve culturen.

Vandercam was ook actief in de politieke en sociale strijd van zijn tijd, en nam deel aan verschillende protestacties en manifestaties.

Zijn werk getuigt van een voortdurende zoektocht naar vrijheid, vernieuwing en authenticiteit.

Hij kwam te overlijden op 10 maart 2005.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 35 jaar geleden, de Belgische kunstenaar Pierre Alechinsky krijgt de Oostenrijkse Herbert Boecklprijs 1988

Gisteren nog vandaag

Pierre Alechinsky is geboren in Brussel op 19 oktober 1927.
Zijn vader is Russisch en jood, zijn moeder is Waals.
Hij studeerde aan het Nationaal Hoger Instituut voor Architectuur en Sierkunsten in Brussel.
In 1947 werd hij lid van Jeune Peinture Belge.
Na zijn ontmoeting met Christian Dotremont, één van de stichters van de Cobragroep, sluit Alechinsky zich in 1949 aan bij deze kunstvernieuwende strekking. Hij draagt veel bij tot de verwezenlijking van het tijdschrift “Cobra”. In 1951 organiseert hij de 2de internationale tentoonstelling van experimentele Cobrakunst in het ‘Palais des Beaux-Arts’ van Luik.
Na de ontbinding van de Cobragroep datzelfde jaar vertrekt Alechinsky naar Parijs, waar hij graveerkunst studeert. Hij komt in contact met de surrealisten.
Aangetrokken door de kalligrafie, reist hij in 1955 naar Tokio, waar hij de oosters prentkunst en grafische technieken bestudeert. Geleidelijk aan ruilt hij de olieverf in voor de inkt, waarmee hij de vrije loop kan geven aan een vlotte en gevoelige stijl. Hij voelt zich aangetrokken door de spontaniteit van de Japanse kalligrafie.
In 1957 maakte hij muurschilderingen voor de Cinematheque in Parijs.
In samenwerking met Appel, Jorn en Corneille illustreerde Alechinsky in 57 Vues Laponie van Christian Dotremont.
Hij trad toe tot het bestuur van de Salon de Mai te Parijs en sloot een contract met de Galerie de France. Een regelmatig inkomen liet hem toe op grotere doeken te werken.
In 1962 exposeerde de schilder in de New Yorkse galerij Lefebvre.
In 1965 maakt hij in New York kennis met de snelle en soepele acrylverftechniek die hem bijzonder goed ligt. Zijn bekendste werk, “Central Park” dateert uit die tijd. Het is zijn eerste werk met “kanttekeningen”, een reeks boordversieringen op de vier zijden van het centrale beeld die de betekenis van het schilderij moeten aanvullen.
In 1976 kreeg Alechinsky de (Amerikaanse) Andrew W. Mellonprijs voor zijn gehele oeuvre.
In 1983 werd hij professor aan de ‘Ecole Superieure des Beaux-arts’ in Parijs.

Gisteren nog vandaag

Samen met Dotremont vervaardigde hij zogenaamde woordschilderijen.
Alechinsky’s werk vertoont naast de invloed van de Cobrabeweging, ook sporen van het surrealisme. Dat bevat het automatisch handschrift en de vermenging van droom en rede.
Zijn werk is nauw verwant aan de action-painting (moderne schilderwijze waarbij de handeling van het schilderen zelf, het werken met verf centraal staat) en het tachisme (moderne schilderwijze waarbij men werkt met vlekken en verfspatten).
Pierre Alechinsky heeft met vele kunstenaars samengewerkt.
Zo ontstonden bijvoorbeeld publicaties met verschillende kunstenaars en schrijvers.
Zijn teksten werden ook in een vertaling van Hugo Claus en Freddy De Vree gebundeld in ‘De andere hand’.
In 1960 en 1972 was zijn werk te zien op de Biënnale van Venetië. Ook exposeerde Pierre Alechinsky op Documenta III in Kassel (1964), in het Centre Pompidou in Parijs (1978) en het Guggenheim Museum in New York (1987).
In 1994 ontving hij een eredoctoraat van de Vrije Universiteit van Brussel.
Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag in 2007 brachten de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België te Brussel hulde aan hem door middel van een overzichtstentoonstelling van zijn 60-jarige carrière.
Vijf jaar geleden kreeg hij de Praemium Imperiale prijs.
De zogenaamde ‘Nobelprijs van de kunsten’ wordt al sinds 1988 uitgereikt.
Alechinsky is de eerste Belg die de prijs wint. (diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, te gast bij kunstenaar en boer Gaston Theunynck (6 augustus 1900, Esen – 26 december 1976) uit Essen (De Post 21 oktober 1962)

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vlucht hij samen met zijn ouders in 1914 naar Frankrijk (Departement Yonne).

In 1916 verblijft de familie op een hoeve in Bourgogne.

In 1920 keren ze terug naar Esen op de boerderij van zijn oom en tante in Esen.

Gaston huwt Elza Jonckheere uit Vladslo in 1926.

In 1948 vieren zij de geboorte van hun twaalfde kind, Beatrijs.

Hij schrijft romans, maar die bleven onuitgegeven bij gebrek aan geld.

Start dan maar met tekenen en schilderen.

In 1954 organiseerde hij zijn eerste tentoonstelling in het stadhuis in Torhout.

Daarna volgen er in Oostende, Eeklo, Hasselt, Brugge, Antwerpen, Brussel, Gent, Rijsel, Eindhoven.

Doet aan groepstentoonstellingen in Oostende, Boulonge, Middelbrug, Roeselare, Brugge en Westfalen.

In 1959 krijgt in Parijs de zilveren medaille ` art, science et lettres` in het Salon Libre. Een paar jaren later, in 1969 krijgt hij de Médaille de la Ville de Paris.

Enkele grote doeken van hem hangen in de Sint-Pieterskerk van Esen.(Diverse bronnen en De Post 28 oktober 1962)

60 jaar geleden, te gast bij kunstenaar en boer Gaston Theunynck (6 augustus 1900, Esen – 26 december 1976) uit Essen (De Post 21 oktober 1962)

60 jaar geleden, te gast bij kunstenaar en boer Gaston Theunynck (6 augustus 1900, Esen – 26 december 1976) uit Essen (De Post 21 oktober 1962)

60 jaar geleden, te gast bij kunstenaar en boer Gaston Theunynck (6 augustus 1900, Esen – 26 december 1976) uit Essen (De Post 21 oktober 1962)

Vanaf vandaag, is er een tentoonstelling van zangeres Mieke Gijs in de Haebeeckhoeve in Laakdal. (4 september 2022)

Hoe ouder ik word, hoe trotser ik ben op mijn achternaam.

Ooit kwam Benny Neyman met het idee voor een duet Neyman en Gijs (toen dacht ik oei….)

Nu… wel, laat mijn schildersnaam maar Mieke Gijs zijn. Onder die naam begon ik op mijn elfde te zingen, en zingen en schilderen ligt niet zo ver uit elkaar.

Voldoening, rust vinden bij wat je doet. Die rust vond ik vooral in het najaar van 2020.

Zoals de meesten onder u, had ik tijdens de lockdown alle kasten al tien keer opgeruimd, tot ik wat canvasdoeken en acrylverf vond.

Ze lagen al jaren op mij te wachten. Ik begon eraan en kon niet meer stoppen.

Vanaf vandaag, is er een tentoonstelling van zangeres Mieke Gijs in de Haebeeckhoeve in Laakdal. (4 september 2022)

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Duchamp was de oudste uit een kunstenaarsgezin van zes kinderen, waaronder zijn broers Raymond Duchamp-Villon, beeldhouwer, Marcel Duchamp, schilder, en zijn zus Suzanne Duchamp, schilderes.

In 1894 nam Gaston als pseudoniem de naam over van zijn geliefde dichter. Hij liet zich voortaan Jacques Villon noemen.

Hij gaf heel jong zijn studies in de rechten op, om de artistieke weg op te gaan.

Hij kreeg een eerste tekenopleiding in Montmartre, in het atelier van Fernand Cormon, waar hij Henri Toulouse-Lautrec ontmoette.

Invloeden van deze, van Théophile Steinlen, van Jean-Louis Forain of van de Nabis ontgingen Villon niet.

In 1906 vestigde hij zich in Puteaux en waagde hij zich aan een voorzichtig cézanniaans kubisme.

In het atelier van Puteaux ontpopte Villon zich vanaf 1911 als de voortrekker van de Section d’or-groep, met zijn broers, met Albert Gleizes, met František Kupka, met Albert Metzinger, met Francis Picabia en met Fernand Léger.

Binnen deze Puteaux-groep vierde een synthetisch kubisme hoogtij.

In 1912 werden al zijn ingebrachte doeken verkocht aan het Amerikaanse publiek op de Armory Show.

In 1956 kreeg hij de opdracht tot het uitwerken van de kartons voor 5 glasramen in de Sacré-Coeur-kapel van de kathedraal te Metz.

Villon noemde zichzelf Cubiste impressionniste (impressionistisch kubist).

Hij overleed op 87-jarige leeftijd.(Wikipedia en foto’s Paris Match 2 april 1960, foto 2 Jacques Villon (7 jaar) met zijn broer Raymond (6 jaar), foto 1 Jacques Villon (9 jaar)met zijn mama en foto . met zijn broers Raymond (in het midden) en Marcel (rechts)

Vandaag 145 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.
Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon