35 jaar Obsession: Army of Lovers en hun onverwoestbare formule

Army of Lovers is die Zweedse popgroep die in 1987 in Stockholm ontstond en in de vroege jaren negentig internationaal doorbrak met een extravagante look, campy videoclips en een eigenzinnige mix van eurodance, disco en gothic pop.

De drijvende kracht was altijd Alexander Bard, geboren op 17 maart 1961. Volgens Zweedse bronnen kwam hij ter wereld in Zuid-Afrika, maar groeide hij op in Motala en Västra Ny.

Hij studeerde economie en economische geografie aan de Stockholm School of Economics en had een uitgesproken interesse in filosofie en sociale theorie – iets wat later duidelijk terugkwam in zowel zijn songteksten als zijn ideeën over digitale cultuur.

Al in 1985, nog voor Army of Lovers bestond, richtte Bard het synthpop- en danceproject Barbie op, samen met Camilla Henemark (die toen onder de naam Katanga optrad).

Met haar en de kleurrijke Jean-Pierre Barda vormde hij de oorspronkelijke kern van de band.

Camilla trad binnen Army of Lovers op als La Camilla. Jean-Pierre Barda, van Frans-Algerijnse Joodse komaf, viel in clips en op het podium vaak op door kleding vol religieuze symboliek.

De bandnaam verwijst naar Rosa von Praunheims documentaire ‘Army of Lovers or Revolt of the Perverts’, een titel die op zijn beurt terugverwijst naar het Heilige Bataljon van Thebe, de elite-eenheid van homoseksuele soldaten uit het oude Griekenland.

Hun muzikale doorbraak kwam in 1990 met het debuutalbum ‘Disco Extravaganza’.

Het echte internationale succes volgde een jaar later met ‘Crucified’, van het album ‘Massive Luxury Overdose’.

Op dat album zingt Camilla Henemark alle leadvocalen.

Met Bards opvallende bariton, opera-achtige refreinen en een uitbundige videoclip werd ‘Crucified’ een grote clubhit in heel Europa.

Een andere grote hit van hetzelfde album was ‘Obsession’, uitgebracht in augustus 1991 en geschreven door Alexander Bard en Anders Wollbeck.

Het werd een hit in de herfst van 1991, met een negende plaats in de Nederlandse Top 40 en een vierde plaats in de Vlaamse Ultratop.

De clip, geregisseerd door Fredrik Boklund, is bekend om zijn campy esthetiek met religieuze symboliek en barokke mode. Jean-Pierre Barda valt er op door zijn theatrale outfits.

Er bestaan twee versies van de videoclip. De eerste, uit 1991, is met La Camilla.

Nadat zij de groep later in 1991 tijdelijk verliet voor een solocarrière, werd er in 1992 een tweede versie gemaakt met haar opvolger Michaela de la Cour.

In beide clips is dezelfde opname van het nummer te horen – dus met de stem van Camilla.

Michaela was van 1991 tot 1995 lid van de band, was van oorsprong leerkracht en model, en bracht een meer dramatische en mysterieuze glamour mee.

Ze is te horen op de albums ‘The Gods of Earth and Heaven’ en ‘Glory, Glamour and Gold’. In 1995 vertrok ze en keerde La Camilla tijdelijk terug.

Samen met nummers als ‘Israelism’ en ‘Sexual Revolution’ markeerde ‘Obsession’ de internationale doorbraak van de band.

De bezetting wisselde de jaren erna regelmatig.

La Camilla bracht solosingles uit als ‘Everytime You Lie’ en ‘I’m Not in the Mood for Lovers’.

Later kwam Dominika Peczynski erbij. Een hoogtepunt – en voor mij dan ook mijn favoriete nummer – is ‘La Plage de Saint Tropez’, geschreven door Bard, Wollbeck en Barda.

In de clip (opnieuw van Fredrik Boklund) schitteren Michaela de la Cour en Dominika Peczynski zij aan zij.

In 2010 kwam La Camilla wereldwijd in het nieuws door onthullingen over haar geheime affaire eind jaren negentig met de Zweedse koning Carl XVI Gustaf.

Het schandaal brak uit na de publicatie van de biografie ‘Carl XVI Gustaf: Den motvillige monarken’, die handelde over wilde nachten, naakte jacuzzifeestjes en contacten met onderwereldfiguren.

Uit het boek en later uit Henemarks eigen uitspraken bleek dat de koning een relatie met haar had gehad.

De affaire eiste een zware tol van Henemark, die sprak over een aanhoudend feest met champagne en een diepe depressie.

De koningin keek machteloos toe naar zijn uitspattingen.

In Zweden viel het volk vooral over het gebruik van belastinggeld en gelogen overheidshandelingen, meer dan over het overspel zelf.

Ondanks alle wisselingen en pauzes bleef de esthetiek van de band onveranderd: religieuze symboliek, overdadige barokke mode, uitgesproken seksualiteit en politieke spot.

Na hun glorietijd kwam de groep af en toe bijeen voor reünies, compilaties en nostalgische optredens.

De huidige bezetting bestaat uit Alexander Bard, Jean-Pierre Barda en Dominika Peczynski.

Eind 2023, na tien jaar stilte, verscheen het studioalbum ‘Sexodus’. Het album klinkt alsof de tijd is blijven staan en de formule nog steeds werkt.

De nummers ‘Signed On My Tattoo’ en ‘People Are Lonely’ springen eruit. Beide zijn samenwerkingen met Gravitonas, het Zweedse elektronische rock- en synthpopproject dat Bard in 2009 oprichtte samen met zanger Andreas Öhrn (naast producer Henrik Wikström en gitarist Ben Smith).

Gravitonas was een van Bards parallelle projecten naast Vacuum en BWO. ‘Signed On My Tattoo’ (Army of Lovers feat. Gravitonas) verscheen al in 2013 en ‘People Are Lonely’ (Gravitonas feat. Army of Lovers) in 2014.

Ze werden later opgenomen op ‘Sexodus’. Daarna volgden nog remixen en samenwerkingen, waaronder een nieuwe versie van ‘Crucified’.

Alexander Bard bleef daarnaast actief als producer, songwriter, auteur en filosoof.

Hij had succes met Vacuum (‘I Breathe’, 1997), BWO (‘Sunshine in the Rain’, ‘Open Door’, ‘Temple of Love’), Alcatraz, Solar Twins en Imam, waarin pop werd gecombineerd met Midden-Oosteninvloeden en religieuze thema’s.

Samen met Jan Söderqvist schreef hij de invloedrijke Futurica-trilogie over de digitale revolutie: ‘Netocrats’, ‘The Global Empire’ en ‘The Body Machines’.

Hij was ook jarenlang jurylid bij de Zweedse versie van ‘Idols’ en bij ‘Talang’, de Zweedse versie van het talentenprogramma ‘Got Talent’.

Army of Lovers in Veronica week 46 van 1991

De eerste video, toen nog met Camilla Henemark

Geef een reactie