Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat Patrick Nebel (echte naam Patrick Marina Schools) geboren werd, de Vlaamse drummer en zanger die bekend werd als de frontman van Nacht und Nebel.

Zijn muzikale carrière begon toen hij in de studio opgemerkt werd door Roland Beelen, de stichter van Antler Records, die onder de indruk was van zijn samenwerking met Twee Belgen.

Beelen zag in Nebel een charismatische en excentrieke artiest, die een unieke stijl en energie had.

Nebel leed echter aan ernstige psychische problemen en raakte verstrikt in een spiraal van alcohol- en drugsmisbruik.

Hij probeerde zijn angstaanvallen te verbergen voor het publiek en creëerde een mythe rond zijn persoon.

Zo beweerde hij dat hij zich had laten opnemen in een Zwitsers kuuroord om af te kicken en af te slanken, terwijl hij in werkelijkheid in Oostende verbleef.

Beelen denkt dat Nebel dit deed om zijn imago als wilde rocker te beschermen en om de nieuwsgierigheid van zijn fans aan te wakkeren.

Zijn levensstijl eiste echter zijn tol: in 1986 overleed hij aan een hartaandoening in de Sint-Lucaskliniek in Ekeren.

Hij was slechts 32 jaar oud. Zijn dood betekende ook het einde van Nacht und Nebel, de band die hij had opgericht en waarmee hij hits scoorde als Beats of Love en Victoria 2000.

Reclame van het hotel Metropole in Brussel en zijn geschiedenis.

In 1890 besloten twee broers een Café Metropole te openen om hun bier te verkopen.

Het werd een succes en de familie Wielemans-Ceuppens kocht de aanpalende bank om het hotel te laten bouwen door de Franse architect Alban Chambon.

In het hotel kan men bij het binnenkomen aan de receptie nog de balie van de bank herkennen.

Naast deze authentieke delen werd het vooral modern luxueus met als eerste hotel elektrische verlichting en centrale verwarming.

Er werd gewerkt met luxueuze materialen als marmer en mahoniehout.

Naast de architectuur werd het ook bekend als de plaats waar de eerste Solvayconferenties (de solvayraad is een internationale conferentie voor natuurkundigen, voor het eerst georganiseerd door Ernest Solvay op 29 oktober 1911 en tegenwoordig door de door hem opgerichte organisatie, het Internationaal Instituut voor Fysica en Chemie plaats hadden).

In 1949 maakte de barman Gustave Tops een nieuwe cocktail voor de VS-ambassadeur Perle Mesta, namelijk Black Russian.

In tientallen producties figureert het hotel als locatie, onder meer in de film Mortelle randonnée (1982) en in de clip Nue van Clara Luciani (2018).

In de roman Soumission van Michel Houellebecq is het sluiten van de hotelbar voor de hoofdpersoon reden om zich te bekeren tot de islam.

Hij ziet er de ondergang van de westerse beschaving in.

Het hotel, dat nog in familiebezit was, werd in 2020 failliet verklaard.

Wanbeheer, de aanleg van een voetgangerszone, de aanslagen in Brussel en uiteindelijk de Coronacrisis lagen aan de basis.

In december 2022 werd het hotel overgenomen door het investeringsfonds Lone Star Fund met het oog op uitbating door Centaurus Hospitality Management.

De inboedel werd in het voorjaar van 2023 geveild.

Het hotel zal in het laatste kwartaal van 2025 de deuren heropenen, na een grondige renovatie. (Diverse bronnen, Wikipedia en reclame van november 1973)

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat de beroemde Britse schrijver Aldous Huxley overleed.

Hij is vooral bekend om zijn roman Brave New World, waarin hij een toekomstige samenleving schetst die wordt gedomineerd door technologie, consumptie en massamedia.

Huxley werd geboren in een intellectuele familie.

Zijn grootvader, Thomas Henry Huxley (1825-1895), was een vooraanstaand bioloog die samen met Charles Darwin de grondslag legde van de evolutietheorie.

Zijn ouders waren Leonard Huxley en Julia Frances Arnold. Leonard Huxley was ook een schrijver en leraar. Julia Frances Arnold was oprichtster van de gekende meisjesschool Prior’s Field School.

Zijn moeder Julia overleed aan kanker toen hij nog maar 14 jaar oud was.

Op zijn 16de kreeg hij een ooginfectie die hem twee jaar lang blind maakte.

Uiteindelijk moest hij verder leven met één functionerend oog en dat kon ook maar 40% zien.

Op zijn 20ste maakte zijn broer Trevenen een einde aan zijn leven.

Ook in zijn latere jaren kende hij weinig geluk.

Maria Nys, een Vlaamse vrouw, was de eerste echtgenote van Aldous Huxley.

Ze werd door haar ouders naar Groot-Brittannië gestuurd om te ontsnappen aan de dreiging van de Eerste Wereldoorlog.

Ze vond een baan als dienstmeisje in Garsington Manor, waar ze in contact kwam met de Bloomsbury Group, een literaire kring met bekende leden zoals Virginia Woolf en T. S. Eliot.

Zo ontmoette ze ook Aldous Huxley, die haar introduceerde in de wereld van de beroemdheden.

Hij was namelijk bevriend met vele invloedrijke schrijvers en denkers, zoals D.H. Lawrence, Bertrand Russell en George Orwell.

Het koppel kreeg een zoon, Matthew Huxley in 1920.

Maria was ook zijn trouwe assistente die hem hielp met alles wat hij nodig had.

Ze typte zijn boeken uit, begeleidde hem bij verplaatsingen, en onderhield zijn contacten met beroemdheden zoals Chaplin en Strawinsky (die een muziekstuk voor hem heeft geschreven).

De Huxleys mogen dan ook gezien worden als een beroemd echtpaar dat zowel in Europa als in Amerika veel invloed hadden.

Ze waren bevriend met de Belgische koning Albert en koningin Elisabeth en werden zelfs uitgenodigd op het paleis.

Ook in Hollywood waren ze graag geziene gasten.

Maria Huxley organiseerde er glamoureuze feesten waar schrijvers, acteurs, componisten en wetenschappers elkaar ontmoetten en ideeën uitwisselden.

Maar ook Louis B. Mayer, een van de medestichters van de filmstudio van Metro Goldwyn Mayer, was een vriend aan huis bij de Huxleys.

Maria had biseksuele gevoelens en beleefde lesbische avonturen met onder anderen Greta Garbo en Marlene Dietrich.

Maar ook hielp ze haar man met het verleiden van andere vrouwen,

Maria stierf acht jaar voor Huxley aan borstkanker.

Ze zorgde er echter voor dat hij niet alleen achterbleef. Ze regelde een huwelijk en dit de Amerikaanse Laura Archera, die voor hem kon zorgen na haar dood.

Laura Archera was ook schrijfster, producent van documentaires, psychotherapeut en violiste.

Zo speelde ze viool op haar veertiende voor Helena van Montenegro, die toen koningin was van Italië was.

Het koppel kreeg te maken met een brand die al hun bezittingen verwoestte, waaronder zijn literaire werken.

In 1960 werd bij Huxley keelkanker vastgesteld, waardoor hij niet meer kon spreken.

Hij stierf op 22 november 1963 aan kanker, op dezelfde dag als de moord op president John F. Kennedy.(Foto Wikipedia)

45 jaar geleden, Umberto Tozzi in de Joepie van 20 november 1978.

Het nummer Tu schreef hij samen met Giancarlo Bigazzi. Bigazzi was ook verantwoordelijk voor de productie. Hij was getrouwd met tekstschrijfster Gianna Albini. Beide zijn helaas al overleden.

Het nummer verscheen in 1978 op zijn derde studioalbum, dat ook Tu heette.

Het nummer was een groot succes in Italië en Zwitserland en bereikte daar dan ook de eerste plaats in hitparade.

In Vlaanderen en Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade.

Umberto Tozzi heeft ook andere hits gehad, zoals Ti amo, Gloria, en samen met Raf (Raffaele Riefoli) bereikte ze de derde plaats op het Eurovisie Songfestival met hun nummer Gente Di Mare.

Umberto Tozzi heeft een zware tijd achter de rug. Hij kreeg twee keer te maken met covid, een longontsteking en kanker. Maar hij heeft zich erdoorheen geslagen en is nu weer aan het werk.

In totaal verkocht hij meer dan 70 miljoen platen (singles en albums) in zijn carrière.

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat president John F. Kennedy werd vermoord in Dallas, Texas.

Hij was het slachtoffer van een aanslag die de wereld schokte en de loop van de geschiedenis veranderde.

Kennedy was de 35e president van de Verenigde Staten en een van de populairste en charismatische leiders van de 20e eeuw.

Gisteren nog vandaag

De officiële dader, Lee Harvey Oswald, is voor velen een te onwaarschijnlijk figuur, en zijn motieven zijn te onduidelijk om ooit klaarheid te kunnen krijgen in wat nu precies de reden is geweest voor de moordaanslag.

Cubanen? Russen? Amerikanen? Maffiosi? Oliebaronnen? Johnson? Allemaal hadden ze redenen te over om JFK kwijt te willen.

Gisteren nog vandaag

Dat in het rijtje de maffia een prominente plaats inneemt, zal voor altijd een smet blijven werpen op een man die een enorme belofte inhield, maar daar uiteindelijk weinig van kon waarmaken.

Tot op de dag van vandaag blijft dan ook de moord op Kennedy een bron van fascinatie, speculatie en controverse.

40 jaar geleden, de Franse groep Bandolero met hun nummer Paris Latino

Dit nummer is geschreven door José Perez en Carlos Perez, de twee broers die samen de band vormen.

Het is geproduceerd door Bernard Estardy, een bekende Franse geluidstechnicus die ook heeft gewerkt met artiesten als Johnny Hallyday, Claude François en Michel Sardou.

Paris latino is afkomstig van het album Quiereme, dat in 1983 werd uitgebracht.

Het nummer was een grote hit in Frankrijk en Zwitserland, waar het de tweede plaats bereikte in de hitlijsten.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een negentiende plaats in de Brt Top 30. In Nederland was het nummer goed voor een twaalfde plaats in de Top 40.

Het nummer is een eerbetoon aan de Latijns-Amerikaanse muziek en cultuur, met invloeden van salsa, merengue en tango.

Het refrein bevat de namen van verschillende Latijns-Amerikaanse steden, zoals Buenos Aires, Rio de Janeiro en Havana.