Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Auteur: Patrick De Graeve
Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.
In 1976 won Frank Alwin de Radio 2 Zomerhit met het nummer “Alleen in gedachten”, geschreven door Marc Dex en Rolf Motzek. In 2021 besloot de zanger deze hit nieuw leven in te blazen door er een nieuwe versie van op te nemen.
Een jaar voor deze overwinning, in 1975, had hij het nummer “Trouw niet met die ander” uitgebracht.
De productie van dit nummer was in handen van Ramon Smith, die het ook meeschreef samen met Andy Free en Cahelo.
Smith, wiens echte naam Romain De Smet is, is overigens getrouwd met de Vlaamse zangeres Cindy.
Janis Ian, geboren als Janis Eddy Fink in New York op 7 april 1951, was een natuurtalent dat de muziekwereld al op jonge leeftijd op zijn grondvesten deed schudden.
Ze leerde piano spelen vanaf haar derde en op haar twaalfde schreef ze al haar eerste nummers. Een jaar later, op haar dertiende, koos ze de artiestennaam waaronder ze bekend zou worden: Janis Ian.
Op haar veertiende schreef ze het lied dat haar leven zou bepalen: “Society’s Child”. Het nummer, dat de destijds uiterst gevoelige thematiek van een relatie tussen een blank meisje en een zwarte jongen behandelde, werd een onverwachte hit.
Ondanks dat veel radiostations het weigerden te draaien, bereikte de single in 1966 de top 20, met een verkoop van 600.000 exemplaren.
Haar debuut-lp, geproduceerd door de legendarische George “Shadow” Morton (bekend van The Shangri-Las), was eveneens een succes.
De controverse en het commerciële succes zorgden ervoor dat het nummer later een verdiende plaats kreeg in de Grammy Hall of Fame vanwege de historische impact.
Na dit vroege hoogtepunt volgden er echter moeilijkere jaren. Haar volgende albums verkochten beduidend minder, waardoor ze al snel het stempel van ‘eendagsvlieg’ kreeg.
Maar Janis Ian bewees het tegendeel. Met het album Stars vocht ze zich terug in de aandacht, en de opvolger Between the Lines bereikte zelfs de eerste plaats in de hitlijsten.
Deze succesvolle comeback werd in 1976 bekroond met een Grammy Award voor Beste Vrouwelijke Popartiest.
Aan het einde van de jaren 70 toonde Ian haar veelzijdigheid opnieuw.
Samen met discoproducer Giorgio Moroder schreef ze het nummer “Fly Too High” voor de film Foxes.
Het werd een wereldwijde hit die in veel landen, waaronder Vlaanderen en Nederland, de eerste plaats bereikte. I
n diezelfde periode nam ze in 1980 ook het duet “Don’t leave tonight” op met Conny Vandenbos.
Na een scheiding werd het stil rond Ian. Een nog zwaardere klap volgde toen ze door het bedrog van haar boekhouder bijna failliet was.
In 1993 maakte ze een krachtige rentree met het album Breaking Silence, waarop ze openlijk uitkwam voor haar homoseksualiteit.
In 2003 trouwde ze met haar partner, Patricia Snyder,
Recentelijk heeft Janis Ian een punt gezet achter haar lange carrière.
De moeilijke beslissing om te stoppen met optreden kwam er wegens aanhoudende gezondheidsproblemen.
Een hardnekkige laryngitis heeft permanente littekens op haar stembanden achtergelaten, wat consistent toeren onmogelijk maakt.
Haar afscheid van het podium viel samen met de release van wat ze haar laatste album noemt, The Light at the End of the Line (2022)
Toch bracht ze in 2024 nog de single When he was here uit.
Delorme was jarenlang de frontman van de populaire Belgische formatie Crazy Horse.
Crazy Horse scoorde hits met nummers als “J’ai tant besoin de toi” (een nummer van Paul Severs), “Une fleur, rien qu’une rose”, “Un jour sans toi” en “L’amour la première fois”.
Hun grootste succes behaalden ze echter in 1973 met “Et surtout ne m’oublie pas”, waarvan alleen al in Frankrijk 550.000 exemplaren werden verkocht.
In 1975 besloot Alain Delorme uit de groep te stappen, wat meteen het einde van Crazy Horse betekende.
Met zijn eerste solosingle “Romantique avec toi” was het meteen raak; de single was goed voor een verkoop van 350.000 exemplaren.
Het nummer werd geschreven door Jean Géral en Elisabeth Vigna.
Vreemd genoeg was het in Vlaanderen geen hit en kwam de single niet verder dan de Tipparade.
Ook de opvolger, “Je Rêve Souvent D’une Femme”, was een groot succes in Frankrijk, evenals zijn derde single “Livre d’Amour” die het meer dan behoorlijk deed.
Later haalde hij nog de hitlijsten met singles als “On Danse En France” (1976) en “J’ai Un Petit Faible Pour Toi” (1977).
Alain Delorme overleed vijf jaar geleden, op 7 augustus 2020.
Foto van 45 jaar geleden, toen speelde Catherine Hicks in de film Marilyn.
De televisiefilm Marilyn: The Untold Story uit 1980 was een succes voor zijn tijd.
Onder regie van John Flynn en Jack Arnold kreeg de productie veel lof van critici, wat vooral tot uiting kwam in de prestigieuze Emmy Award-nominatie voor hoofdrolspeelster Catherine Hicks.
Haar vertolking van Marilyn Monroe werd alom geprezen.
Naast Hicks bestond de cast uit een reeks bekende namen, waaronder Richard Basehart als haar zaakwaarnemer Johnny Hyde, Frank Converse als honkballegende Joe DiMaggio, Jason Miller als toneelschrijver Arthur Miller en Viveca Lindfors als haar acteercoach Natasha Lytess.
Een groot deel van de charme van de Zoo schuilt in de vele historische gebouwen, waarvan er verschillende beschermd zijn als monument. Deze architecturale parels vertellen het verhaal van de lange geschiedenis van de dierentuin:
De Egyptische Tempel (1856): Dit is een van de oudste en meest waardevolle gebouwen. Het wordt beschouwd als een van de fraaiste voorbeelden van neo-Egyptische architectuur in Europa en huisvest vandaag de giraffen en olifanten.
De Moorse Tempel (1871): Dit gebouw was oorspronkelijk bedoeld voor struisvogels en herbergt nu de okapi’s, een diersoort waarmee de Zoo een speciale historische band heeft.
Het Aquarium (1911): Dit monumentale gebouw herbergt een grote diversiteit aan vissen en ongewervelden. Het rifaquarium is een van de blikvangers.
De Wintertuin: Een prachtige serre die een tropisch klimaat nabootst en tal van vogelsoorten en planten een thuis biedt.
De Ingang (1903): De majestueuze ingang aan het koningin-Astridplein.
Naast deze zijn er nog tal van andere historische verblijven, zoals de roofvogelvolières en de oude hertengebouwen, die de sfeer van een 19e-eeuwse dierentuin oproepen.
De dierentuin strekt zich uit over een oppervlakte van ongeveer 11 hectare. Gelegen pal naast het Centraal Station, vormt het een unieke combinatie van een 19e-eeuwse tuin in Engelse landschapsstijl met historische gebouwen en moderne dierenverblijven.
Het is een beschermd landschap en wordt door velen beschouwd als een groene long voor de stad.
In totaal zetten ongeveer 400 personeelsleden zich dagelijks in voor het welzijn van de dieren, het onderhoud van de parken, wetenschappelijk onderzoek en de ontvangst van de bezoekers.
Dit team bestaat uit dierenverzorgers, dierenartsen, biologen, tuiniers, technisch personeel, en medewerkers voor de horeca en administratie.
De Zoo van Antwerpen, officieel de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen (KMDA), werd opgericht op 21 juli 1843.
Het is daarmee de oudste dierentuin van België en een van de oudste ter wereld.
De initiatiefnemer was Jan Frans Loos, een toenmalige schepen en latere burgemeester van Antwerpen.
Hij raakte in 1841 geïnspireerd na een bezoek aan dierentuin Artis in Amsterdam. Samen met een groep invloedrijke Antwerpse burgers nam hij het initiatief om ook in Antwerpen een dierentuin op te richten.
De wetenschappelijke en praktische motor achter het project was Jacques Kets.
Hij was een gerenommeerde zoöloog en plantkundige.
De oprichters wisten hem te overtuigen om de eerste directeur van de nieuwe dierentuin te worden. Kets stelde als voorwaarde dat er ook een museum zou komen om zijn omvangrijke natuurhistorische verzamelingen in onder te brengen.
Zijn expertise en zijn collectie opgezette dieren vormden de wetenschappelijke basis van de zoo bij de opening.
Bij de start in 1843 was de dierentuin nog bescheiden, met naast de collectie van Kets voornamelijk wat paarden en geiten.
De ingang bevond zich toen aan de Borgerhoutsesteenweg, de huidige Carnotstraat.
Dankzij de visie van Loos en de toewijding van Kets groeide de Zoo van Antwerpen al snel uit tot de belangrijke wetenschappelijke en recreatieve instelling die ze vandaag nog steeds is.
Op 9 april 1953 trad prins Jan van Luxemburg in het huwelijk met de Belgische prinses Joséphine-Charlotte, de dochter van koning Leopold III.
Hun verbintenis was echter meer dan een vorstelijke alliantie; de twee kenden elkaar al sinds hun kindertijd en konden het goed met elkaar vinden.
Bovendien deelden ze verre familiebanden via hun (over)grootmoeders, die allen afstamden van het Portugese huis Bragança.
Uit hun gelukkige huwelijk werden vijf kinderen geboren: prinses Marie Astrid in 1954, de huidige groothertog Hendrik in 1955, en de tweeling prins Jan en prinses Margaretha in 1957.
Hun jongste zoon, prins Willem, werd in 1963 geboren.
Na een lange en stabiele regeerperiode deed groothertog Jan op 7 oktober 2000 troonsafstand ten gunste van zijn oudste zoon, Hendrik, die sindsdien het groothertogdom leidt.
De latere jaren van zijn leven werden overschaduwd door het verlies van zijn echtgenote.
Prinses Joséphine-Charlotte overleed op 10 januari 2005 op 77-jarige leeftijd.
Prins Jan zelf overleed op 23 april 2019 op de respectabele leeftijd van 98 jaar, na een kort ziekbed als gevolg van een longontsteking.
Toen gisteren nog vandaag was 