Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

50 jaar geleden, Zwarte Lola, hoelang nog zo (De Post 2 maart 1975)

Annie Heuts, beter bekend als Zwarte Lola, werd geboren in Maastricht en volgde als kind balletlessen.

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak in 1940, stopten haar ouders deze opleiding.

De reden hiervoor was dat de Duitsers haar verplichtten lid te worden van de Kultuurkamer, een nazi-organisatie.

Heuts begon vervolgens een studie tandheelkunde, maar na de bevrijding maakte ze de overstap naar de showbusiness.

Ze trad op als danseres voor Amerikaanse soldaten en viel zo in de smaak dat ze na een optreden mocht dineren met de generaals George Patton en Dwight Eisenhower.

Begin jaren 50 verhuisde Heuts naar België, trouwde met André, een ingenieur bij Ford, en kreeg drie kinderen.

Ze had enige successen als lid van het zangduo De Olympiazusjes en zong duetten met artiesten als Peter Van Os.

Toen zangeres Jo Leemans tijdelijk niet beschikbaar was voor het orkest van Francis Bay, verving Heuts haar.

Heuts zette haar succesvolle carrière echter op een lager pitje om meer tijd te besteden aan een van haar kinderen die aan polio leed.

Deze ziekte zou later ook haar terugkeer naar de showbusiness inluiden.

Omdat ze geld nodig had voor de medische verzorging van haar kind, werkte ze samen met producer Johnny Hoes om haar carrière nieuw leven in te blazen.

Hoes lanceerde haar in 1967 als seksbom onder de artiestennaam “Zwarte Lola (uit de stripteasebar)”.

Er volgden een reeks singles en albums die haar erotische imago benadrukten, waaronder “Zwarte Lola”, “Dat ene slippertje” en “Wie me betaalt, mag me bekijken”.

Zo groeide Zwarte Lola uit tot een fenomeen dat tot de verbeelding sprak bij een breed publiek.

Haar albumverkoop steeg enorm en ze zong zelfs een duet met Eddy Wally.

Heuts werd mascotte van de piloten van Kleine Brogel en zette zich in voor de Boemerangactie ten behoeve van MS-patiënten.

Ondanks haar succes was Heuts niet tevreden met haar seksueel getinte imago en beëindigde ze haar zangcarrière in 1987.

Ze was ook actief als dichter en ontving lof van Johan Anthierens voor haar gedicht “Herinneringen”.

Annie Heuts overleed op 7 november 2019

Vandaag, 75 jaar geleden, op 2 maart 1950 werd Karen Carpenter geboren.

Samen met haar broer, Richard, die op 15 oktober 1946 ter wereld kwam, vormde ze het wereldberoemde duo The Carpenters.

Nadat Karen zangles had genomen, daarvoor was ze namelijk drumster en het duo koos voor een meer toegankelijk repertoire, tekenden ze een platencontract.

Hun eerste album, “Offering”, leek te floppen, maar toen “Ticket To Ride” alsnog een hit werd, werd het album omgedoopt tot “Ticket To Ride” en verkocht het goed.

Het door Burt Bacharach en Hal David geschreven nummer “Close To You” werd een wereldhit voor The Carpenters.

Ondanks hun brave imago wisten Karen en Richard ook serieuze popliefhebbers te overtuigen met hun vertolking van Leon Russell’s “Superstar”, waarmee ze in 1971 in Vlaanderen en Nederland een hit scoorden.

Vele hits volgden, waaronder “Jambalaya”, “Please Mr. Postman” en “Yesterday Once More”. In 1973 beleefden The Carpenters hun topjaar met het album “Now & Then” en de compilatie “The Singles 1969-1973”, die hoog in de hitlijsten stonden.

Daarna werd de formule met teruglopend succes uitgemolken.

Bovendien eiste het succes zijn tol. Richard was lange tijd verslaafd aan drugs.

Karen overleed op 4 februari 1983 aan de indirecte gevolgen van haar ziekte Anorexia Nervosa.

Karen Carpenter’s strijd tegen anorexia nervosa had toen een grote impact op het publieke debat over eetstoornissen.

Haar openheid over haar ziekte heeft geholpen om het stigma rond psychische problemen te verminderen.

Naar aanleiding hiervan trad onder anderen Lady Di naar buiten met haar eetstoornis.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

De terugkeer van de Carpenters (Joepie 5 juli 1981)

Gisteren nog vandaag

Deze week, 90 jaar geleden, stond de achtjarige Gentse danseres Suzy Feys, die later bekend zou worden als lid van “De Beren” van het gezelschap van Romain Deconinck, op de foto in het tijdschrift ABC van 24 februari 1935)

Raymond Vanherberghen begon al op zijn zevende met jeugdtoneel in zijn geboortestad Tienen.

In 1938 verhuisde hij met zijn ouders naar Gent, waar hij na zijn werkuren als mecanicien al snel weer op de planken stond.

Hij speelde in de bekende Minardschouwburg, onder de vleugels van theatericoon Romain Deconinck.

Daar werd hij verliefd op Suzy, vijf jaar jonger en danseres.

In 1952 trouwden ze en kregen ze een zoon, Gino.

Het koppel was in de jaren 50 en ’60 goed bevriend met mijn marraine en grootvader, die tot zijn overlijden in 1965 lid was van de beheerraad van het theatergezelschap.

Meer dan veertig jaar lang stonden Raymond en Suzy samen op de planken.

Raymond Vanherberghen overleed in juli 2018, Suzy Feys in november 2023.

ABC van 10 februari 1935, nummer 3 en met op de cover Kent Taylor.

Kent Taylor, geboren als Kent Taylor op 11 mei 1907 in Nashua, Iowa, groeide op in een boerengezin en werkte na de middelbare school in verschillende baantjes voordat hij rond 1930 naar Californië trok met de droom om acteur te worden.

Hij veranderde zijn naam in Kent Taylor, een naam die beter paste bij zijn filmambities.

Zijn eerste rollen waren klein, maar zijn atletische bouw en knappe verschijning hielpen hem op te vallen.

Taylor werd echter nooit een echte Hollywoodster, maar bouwde een solide reputatie op als betrouwbare acteur in B-films, met rollen in westerns, misdaadfilms, melodrama’s en horrorfilms.

Bekende titels uit die periode zijn onder andere I’m No Angel (1933) met Mae West, Death Takes a Holiday (1934) en Ramona (1936). Hij werd soms de “King of the B’s” genoemd.

Vanaf de jaren 50 verlegde Taylor zijn focus naar televisie, met gastrollen in vele series en hoofdrollen in onder andere Boston Blackie (1951-1953), The Rough Riders (1958-1959) en Tightrope! (1959-1960).

Hij bleef tot in de jaren 70 acteren, vaak in low-budget films.

Taylor was driemaal getrouwd, eerst met Alice Dahlgren (1933-1935), daarna met modeontwerpster Augusta(‘Gussie’) Bender (1938-1955), met wie hij dochter Victoria kreeg.

Zijn laatste huwelijk was met Patricia Bergin vanaf 1956.

Naast acteren was Taylor een fervent golfer en tennisser en diende hij in de Army Air Force tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hij overleed op 11 april 1987 in Woodland Hills, Californië, aan een hartaanval.

90 jaar geleden, te gast bij Gentse beeldhouwer Leon Sarteel.

Leon Petrus Sarteel, geboren in Gent op 2 oktober 1882 als zoon van huisschilder Petrus Sarteel en Maria Theresia Temmerman.

Hij studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent onder Louis Mast en Jules Van Biesbroeck en toonde al vroeg zijn talent.

In 1907 ontving hij een eervolle vermelding op het Salon van Gent en werd in 1908 leraar boetseren aan de Gentse Nijverheidsschool.

Zijn oeuvre omvat portretbustes (o.a. Cyriel Buysse, De Gentse kunstschilder Constant Montald en Julius Mac Leod (hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Gent en bestuurder van de Gentse Plantentuin), figuren (mythologisch, allegorisch en alledaags), monumenten (zoals het oorlogsmonument in Zomergem) en reliëfs.

Zijn werken zijn te vinden in het Museum voor Schone Kunsten (MSK) Gent, in de Gentse openbare ruimte (beelden aan de Sint-Niklaaskerk en Sint-Baafskathedraal), de Boekentoren (bevat een reliëf van Sarteel, De Leie en de Schelde.), en op Campo Santo (Treurende Ouders op het graf van zijn schoonzoon, piloot Jean Vanavermaete).

Hij trouwde met Marguerite De Mulder, met wie hij twee kinderen kreeg: zoon en architect Antoine Sarteel en dochter Germaine.

In zijn carrière ontving Sarteel verschillende onderscheidingen, waaronder Ridder in de Leopoldsorde (1921) en Officier in de Kroonorde (1929). Hij was lid van de kunstenaarsvereniging Kunst en Kennis.

Sarteel, wiens Art-decowoning van architect Jan-Albert De Bondt en atelier zich in de Vaderlandstraat 166 bevond, werkte in brons, marmer, steen en terracotta.

Zijn stijl is realistisch, met aandacht voor detail en expressie.

Hij overleed op 2 mei 1942, op 59-jarige leeftijd, in Gent aan een longontsteking (ABC 10 februari 1935)

Kan een afbeelding zijn van 4 mensen en tekst