Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Bell & James waren een Amerikaans soul- en popduo dat in 1978 bekend werd met hun debuutalbum Bell & James.
Voor mij één van de beste disco albums van 1978, maar helaas niet succesvol in Vlaanderen en Nederland.
Het duo bestond uit Leroy Bell en Casey James, die elkaar ontmoetten in een band genaamd Special Blend.
Het album werd geproduceerd door Thom Bell, een van de grondleggers van de Philadelphia soul. Trouwens Thom Bell was de halfbroer van Leroy Bell zijn vader.
Bell & James schreven samen nummers voor artiesten als Lou Rawls, Elton John, L.T.D, The Spinners, Maxine Nightingale, Dee Dee Bridgewater en The O’Jays.
Ze werkte en waren goed bevriend met het ander gekende duo, componisten en producers Gamble & Huff.
Hun grootste hit was Livin’ It Up (Friday Night), die in 1979 de top 10 bereikte in de Billboard Hot 100.
Het nummer werd ook gebruikt als themalied voor de sitcom 13 East.
Bell & James bleven samenwerken tot 1982, toen ze hun laatste album Only Make Believe uitbrachten.
Daarna gingen ze elk hun eigen weg.
Casey James werd een succesvolle producer en werkte onder anderen met Teddy Pendergrass, Phyllis Hyman en Regina Belle.
Leroy Bell begon een solocarrière en deed mee aan het tv-programma The X Factor in 2011.
In 2002 gebruikte Jennifer Lopez als sample een nummer van het duo en dit nummer Still is terug te vinden op haar album This Is Me…Then. Trouwens Still is ook de naam van haar parfum.
Bell & James zijn nog steeds bevriend en treden af en toe samen op.
Het nummer Rasputin werd uitgebracht op 28 augustus 1978 als de tweede single van hun derde studioalbum “Nightflight to Venus”.
Het nummer is geschreven producer Frank Farian, samen met George Reyam en Fred Jay.
Het nummer diende als een muzikale weergave van de historische figuur Grigori Rasputin, die nauw verbonden was met tsaar Nicolaas II en uiteindelijk een gruwelijk einde tegemoet ging.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een achtste plaats in de Top 40.
Dankzij de remix van producer Kevin Christie, beter bekend onder zijn artiestennaam Majestic bereikte het nummer terug de hitparade in 2021.
In Vlaanderen weer goed voor een tweede plaats in de Ultra Top 50 en een vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.
Geboren als Annie Chancel begon ze haar muzikale carrière in een bandje en werd ontdekt in 1962, toen ze haar eerste single uitbracht met de titel Sheila, haar artiestennaam.
Het liedje was een succes, maar moest concurreren met een andere versie van Lucky Blondo.
Sheila brak definitief door in 1963 met het nummer L’école c’est fini, dat zes weken op de eerste plaats stond in de Franse hitlijst en 800.000 keer werd verkocht.
Haar eerste album was ook het best verkochte album van dat jaar, waarmee ze andere Franse zangeressen als Sylvie Vartan en Françoise Hardy overtrof.
Sheila scoorde in de jaren zestig nog meer hits, zoals Toujours des beaux jours, C’est toi que j’aime, Le Folklore Américain, Le Cinéma, Bang Bang (een cover van Cher) en Adios Amor, dat acht weken op nummer één bleef.
Haar grootste succes was Les rois mages, dat in 1971 vier weken de hitlijst aanvoerde en bijna een miljoen keer werd verkocht.
Met de Spaanse versie Los Reyes Magos bereikte ze ook de markten van Mexico, Argentinië en Spanje.
In 1973 trouwde Sheila met de zanger Ringo (geboren als Guy Bayle).
Claude François, waar ze al sinds 1963 mee bevriend was, was getuige van dit huwelijk.
Sheila en Ringo namen samen een duet op, Les Gondoles à Venise, dat ook vier weken op de eerste plaats stond.
In 1975 kregen ze een zoon, Ludovic, maar het huwelijk liep stuk in 1979.
In 1977 maakte Sheila een overstap naar de discostijl met het Engelstalige nummer Love me Baby, waarbij ze werd begeleid door de dansers B. Devotion.
De dansers waren Arthur Wilkins (overleden 9 februari 2015), Basil Mac Farlane en Freddy Stracham.
Het liedje was een succes in Frankrijk en ook in andere Europese landen, zoals Duitsland en Italië.
Sheila en B. Devotion hadden ook een hit met Singing in the rain, een discobewerking van de klassieker uit de film met Gene Kelly.
In Vlaanderen goed voor een vierde plaats en in Nederland bereikte de single de derde plaats in de Top 40.
Ondanks haar Engelse singles brengt ze ook nog het Franse Kennedy Airport uit om haar Franse fans niet te vergeten.
Met Seven Lonely Days heeft ze in 1979 opnieuw een grote hit beet.
In Frankrijk verkoopt de single 550.000 keer en ook in Duitsland, Zweden en Spanje is het een dikke hit.
In 1979 leidt haar samenwerking met Bernard Edwards en Nile Rodgers voor de opname van het album King of the World (uitgebracht in 1980) tot mondiaal verkoopsucces.
Haar grote successingle Spacer van einde 1979 staat op dit album.
Deze single dat in 52 landen verkocht wordt en 6 miljoen keer over de toonbank gaat.
Hiermee scoort ze ook in Australië, de Verenigde Staten, Finland en Engeland.
Het nummer verblijft een half jaar in de top tien van de hitparade en wordt ook vaak gecoverd.
De videoclip werd opgenomen in Londen, de eerste keer dat Sheila buiten Frankrijk een clip opnam.
Om tevens haar Franse fans tevreden te houden brengt ze in 1980 met Pilote sur les Ondes ook een Frans album uit.
Een jaar later covert ze Shaddap a you face van Joe Dolce (Et ne la ramène pas).
Aan het einde van het jaar brengt ze een nieuw Engelstalig album uit, Little darlin, in rockstijl.
In 1982 covert ze Gloria van Umberto Tozzi (Glori-Gloria) en heeft ook hier een hit mee.
In 1983 brengt ze On dit uit, een album in het Frans met liedjes speciaal voor haar geschreven.
In 1983 ontmoet ze Yves Martin.
Ze werkt met hem samen tot 1988 en is met hem getrouwd.
Echt succesvol was ze niet meer en in 1989 besluit ze, teleurgesteld, te stoppen met de muziek.
Tussen 1989 en 1998 schrijft ze 3 boeken, verschijnt op tv en stort zich op het maken van beelden (sculptures).
In 1998 is haar comeback in de muziekwereld. En verrassend genoeg succesvol.
Het album Le Meilleur met oude en nieuwe songs wordt ‘goud’ in Frankrijk.
In 2002 brengt ze het album Seulement pour toi uit, met slechts zeven liedjes.
Het album werd opgenomen in de zomer tussen de overlijdens van haar ouders in.
Datzelfde jaar viert ze haar veertigjarig artiestenjubileum in de Olympia.
In 2005 brengt haar zoon Ludovic het boek Fils de (zoon van) uit, waarin hij vertelt hoe moeilijk het is om in de schaduw van zijn moeder te staan.
In 2012 viert ze met Ce soir, c’est notre anniversaire haar vijftigjarig jubileum in de Olympia.
Sheila is nu nog vaak op tv en toer nog altijd door Frankrijk en de rest van Europa.
Sheila verkocht meer dan 85 miljoen platen.
Volgens het boek 40 ans de tubes 1960-2000 is ze in Frankrijk de zangeres met het meeste gouden platen (39 in Frankrijk en 89 in de wereld).
In Frankrijk wordt ze alleen maar overtroffen door Johnny Hallyday, die 40 gouden platen heeft.
Het nummer is geschreven door John H. Fitch, Jr, Reuben Cross en Theodore Life die ook de producer was.
Theodore Life leerde we kennen in de jaren zeventig als lid van de funkband B.T. Express, waar hij keyboards speelde.
Later richtte hij zijn eigen platenlabel op, Life Records, en produceerde hij hits voor onder andere The O’Jays, The Whispers, Teddy Pendergrass en Patti LaBelle.
Hij werkte ook samen met Michael Jackson, Whitney Houston, Mariah Carey en Beyoncé.
Het nummer Shame was in Amerika goed voor een negende plaats in de Billboard Hot 100.
In Vlaanderen bereikte de single de zevende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland de achttiende plaats in de Top 40.
Het nummer werd ook genomineerd voor een Grammy Award voor Best R&B Vocal Performance, Female.
Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum Smooth Talk.
Evelyn “Champagne” King heeft nog andere hits gehad, zoals I Don’t Know If It’s Right, Out There, Love Come Down en I’m in Love.
Het nummer is geschreven door Byron Byrd en Kym Yancey en beide lid van de groep.
Zowel in Vlaanderen als in Nederland bereikte de single niet de hitparade.
Het nummer is ook terug te vinden op hun derde album Sunburn (1978).
Waar ook het mooie nummer I Had A Choice op terug te vinden is.
De Amerikaanse funk groep Sun werd opgericht door Byron Byrd in Dayton, Ohio, in 1976.
De groep nam veelvuldig op voor Capitol Records van 1976 tot 1982.
De groep bestond uit meerdere instrumentalisten en zangers, waaronder Kym Yancey, Chris Jones (later van Dayton (band), Gary King, John Wagner, Hollis Melson en Shawn Sandridge.
Sun scoorde hun eerste hit met “Wanna Make Love (Come Flick My BIC)” van hun debuutalbum Live On, Dream On (1976), waarop ook Roger Troutman en Lester Troutman (van de groep Zapp) meespeelden.
Sun stond bekend om hun soul, R&B, disco, funk, jazz fusion en rock invloeden.
Na hun album Let There Be Sun eindigde de samenwerking met hun platenfirma Capitol Records.
Daarna maakte ze nog één album met als titel Eclipse in 1984 voor de platenfirma Air City Records uit hun thuisstad Dayton.
Donna Summer staat bekend om haar krachtige stem en haar hits als I Feel Love, Hot Stuff en Last Dance.
Een van haar meest opvallende nummers was haar cover van Mac Arthur Park, een lied geschreven door Jimmy Webb en oorspronkelijk gezongen door Richard Harris.
Donna Summer nam het nummer op voor haar album Live and More uit 1978 dat een dubbelalbum was met liveopnames en een met als extra de single The Deep.
De producers van het album was Giorgio Moroder, een Italiaanse muzikant en pionier van de elektronische muziek en Pete Bellotte.
Zij waren verantwoordelijk voor veel succesvolle nummers, waaronder I Feel Love.
Moroder gaf Mac Arthur Park een discoarrangement met synthesizers, strijkers en een snelle beat.
Het nummer werd uitgebracht als een single met op kant 1, Mac Arthur Park en op kant 2, Mac Arthur Park (Reprise).
Het eerste deel duurde bijna vier minuten en het tweede deel bijna zes minuten.
Samen vormden ze een epische discoversie van het nummer dat oorspronkelijk meer dan zeven minuten duurde.
Mac Arthur Park werd een grote hit voor Donna Summer en bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 in de Verenigde Staten.
Het was haar eerste nummer één hit in haar thuisland en het maakte haar tot een wereldwijde superster.
In Vlaanderen bereikte de single de elfde plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte het nummer de negende plaats in de Top 40.
Mac Arthur Park wordt beschouwd als een klassieker van de disco en een hoogtepunt in de carrière van Donna Summer.
Frankie Valli werd geboren in Newark (New Jersey) als Francis Stephen Castelluccio.
Hij begon z’n professionele muziekcarrière in 1951.
Hij werd opgemerkt door de groep Variety Trio, bestaande uit Nickie DeVito, Tommy DeVito en Nick Macioci.
Maar een jaar later splitste de groep op en ging Valli verder met Tommy DeVito.
Samen werden ze lid van de band die altijd optrad in The Strand in New Brunswick, New Jersey. Valli zong en speelde basgitaar.
1953 nam hij z’n eerste single, “My Mother’s Eyes”, op onder de naam Frankie Valley.
Die naam heeft hij gebaseerd op de zangeres Jean Valley.
Rond deze periode besloten DeVito en Valli om The Strand te verlaten en vormden een nieuwe groep.
Deze groep, The Variatones, bestond verder uit Hank Majewski, Frank Cattone en Billy Thompson.
In 1956 zocht men een groep om als achtergrondzangers op te treden voor een bekende zangeres.
De groep deed auditie en werd opgemerkt door Peter Paul, een geluidsman uit New York.
Hij liet de groep een week later auditie doen bij RCA Records.
De groep ging voortaan door het leven als The Four Lovers.
Ze namen meerdere singles op en scoorde een kleine hit met het liedje “You’re the Apple of My Eye”.
Later voegden ook enkele andere muzikanten van vroeger zich bij de groep, zoals onder meer Nickie DeVito en Nick Macioci, die zichzelf nu Nick Massi noemde.
Ze bleven optreden tot 1959, toen Bob Gaudio lid werd van de groep. Vanaf het begin van de jaren zestig gingen ze dan door het leven als The Four Seasons.
Met The Four Seasons scoorde Valli verschillende hits.
In 1962 kwam hij op nummer 1 terecht met het liedje “Sherry”. Gedurende de jaren zestig ging Valli ook vaker solo.
Met de hulp van producer Bob Crewe nam hij verschillende soloprojecten op zoals onder meer “The Sun Ain’t Gonna Shine (Anymore)”, wat later een groot succes werd toen het gecoverd werd door The Walker Brothers.
Later scoorde Valli een hit met “Can’t Take My Eyes Off You.
Het liedje bleef in de Verenigde Staten steken op plaats 2 in de hitparade, maar wordt algemeen beschouwd als een wereldhit.
In de jaren zeventig kwam Valli minder vaak aan bod, maar scoorde hij wel opnieuw een hit met het liedje “My Eyes Adored You”.
Het bekendste werk van Valli tijdens de jaren zeventig is echter de titelsong “Grease” voor de gelijknamige film uit 1978.
Eind 2017 en begin 2018 (op bijna 84-jarige leeftijd) trad Valli nog steeds op.
Tijdens een interview in 2016 kreeg hij de vraag waarom hij maar bleef optreden, ook met “The Four Seasons” (niet de originele bandleden).
Valli antwoordde dat hij het nog steeds leuk vindt en geen hobby’s, zoals golf heeft.
In 2020 verschijnt er (online) een tweede versie van het liedje Grease, met allerlei gastmuzikanten.
Valli zingt daar op 86-jarige leeftijd het nummer in, 42 jaar na de eerste versie in 1978.
Toen gisteren nog vandaag was 