30 jaar geleden, wat verdienen de sterren van Hollywood

De honoraria liepen dertig jaar geleden al duchtig de spuigaten uit, maar wat staken de grote sterren van Hollywood in die tijd nu eigenlijk in hun zak?

Het bleef toen al een heerlijk tijdverdrijf: even binnengluren in de portefeuille van de groten der aarde.

Destijds, midden jaren negentig, werd er volop gefluisterd over de duizelingwekkende inkomsten over het jaar 1995, en het loonde zeker de moeite om die toenmalige loonbrieven eens van naderbij te bekijken.

Aan de top van die rangschikking stonden toen Steven Spielberg, die 150 miljoen dollar (circa 131,3 miljoen euro) binnenhaalde, en Oprah Winfrey, die afklokte op 171 miljoen dollar, zowat 149,7 miljoen euro.

Michael Jackson haalde in datzelfde jaar vlot 90 miljoen dollar binnen, goed voor ongeveer 78,8 miljoen euro.

Het was destijds al een hele poos haasje-over spelen tussen Oprah Winfrey en Steven Spielberg.

Oprah wist Steven dat jaar dan ook vlotjes van de eerste stek te wippen.

Zij mocht op haar belastingbrief over 1995 een bruto-inkomen van 171 miljoen dollar invullen, zowat 149,7 miljoen euro.

Dat was maar liefst 21 miljoen dollar, of circa 18,4 miljoen euro, meer dan Spielberg, die het jaar voordien nog met de kroon was gaan lopen.

Op de derde plaats stonden The Beatles, die dankzij een reeks heruitgaven en heropgevist oud materiaal zomaar even 130 miljoen dollar, circa 113,8 miljoen euro, wisten op te strijken.

De rest van de toenmalige top tien mocht er evenzeer wezen: Michael Jackson ving 90 miljoen dollar (ongeveer 78,8 miljoen euro), The Rolling Stones haalden 77 miljoen dollar (omgerekend 67,4 miljoen euro) op en The Eagles deden het haast even goed met 75 miljoen dollar, oftewel 65,6 miljoen euro.

Arnold Schwarzenegger en goochelaar David Copperfield klokten beiden af op 74 miljoen dollar, wat neerkwam op 64,8 miljoen euro.

Jim Carrey streek 63 miljoen dollar (ongeveer 55,1 miljoen euro) op, terwijl auteur en scenarioschrijver Michael Crichton, de man achter kaskrakers als Jurassic Park en de hitserie E.R., de tiende plek deelde met komiek Jerry Seinfeld, elk goed voor 59 miljoen dollar of circa 51,6 miljoen euro.

Ook elders vielen er toen aardige bedragen te rapen: de heren van R.E.M. verdienden in een jaar tijd 44 miljoen dollar (zo’n 38,5 miljoen euro) en tekenden bovendien een kersvers platencontract van 80 miljoen dollar, oftewel 70 miljoen euro.

Zelfs met stevige metal viel er toen goud te scheppen, want zowel Kiss met 35 miljoen dollar (circa 30,6 miljoen euro) als Metallica met 28 miljoen dollar (ongeveer 24,5 miljoen euro) beleefden een bijzonder lucratief jaar.

De grootste verrassing zat hem op de zestiende plaats, waar het illusionistenduo Siegfried & Roy met hun vertrouwde witte tijgers toch weer eventjes 48 miljoen dollar, goed voor 42 miljoen euro, bijeen wist te sprokkelen.

Waarnemers trokken toen al aan de alarmbel: de vergoedingen rezen werkelijk de pan uit.

Waar vijf miljoen dollar (een slordige 4,38 miljoen euro) kort daarvoor nog gold als een vorstelijke gage voor een hoofdrol, kwamen de grote kleppers hun bed al niet meer uit voor minder dan twintig miljoen dollar, zowat 17,5 miljoen euro.

Op het kleine scherm bleven de gages op het eerste gezicht wat bescheidener, al mochten de wekelijkse bedragen er absoluut zijn.

Heather Locklear zag voor elke aflevering van Melrose Place 100.000 dollar op haar rekening verschijnen, goed voor 87.500 euro, terwijl Teri Hatcher in Lois & Clark 75.000 dollar per episode incasseerde, oftewel 65.600 euro.

Dat leek al een aardige stuiver, maar Ted Danson streek in het slotseizoen van Cheers zowaar een half miljoen dollar per aflevering op, zo’n 438.000 euro.

Daarmee deed hij zelfs beter dan Kelsey Grammer, die voor een weekje draaien aan Frasier 250.000 dollar (circa 219.000 euro) opstreek.

De absolute uitschieter was Roseanne Barr, die per aflevering van haar sitcom 600.000 dollar (ongeveer 525.000 euro) mocht noteren.

Dat was overigens nog klein bier vergeleken met haar aandeel in de winst van de reeks.

Ook David Hasselhoff wist de kassa op die manier flink te laten rinkelen.

Als acteur kreeg hij net zoals Pamela Anderson een standaardvergoeding van 60.000 dollar per aflevering, pakweg 52.500 euro, maar als uitvoerend producent mocht hij jaarlijks ettelijke tientallen miljoenen dollars in zijn rode zwembroek proppen.

Restte natuurlijk de vraag wanneer men opslag mocht vragen en wanneer men zich beter gedeisd hield.

Een insider uit Hollywood gaf destijds al de gouden raad mee: wie ook maar enigszins vervangbaar was, zweeg maar beter over loonsverhoging, hoe vlot de serie ook liep.

Actrice Suzanne Somers had die les aan den lijve ondervonden.

Toen zij voor de populaire sitcom Three’s Company een verdrievoudiging van haar wedde én tien procent van de winst eiste, werd haar personage prompt uit het script geschreven.

Ze vertrok in de volgende aflevering halsoverkop om voor haar zieke moeder te zorgen, en kwatongen beweerden toen schertsend dat ze daar nog altijd aan het bed zat te waken.

Als we die cijfers uit 1996 nu vergelijken met de situatie van vandaag, valt pas op hoe ontzettend hard het Hollywood-landschap geëxplodeerd is.

Wat destijds als onwaarschijnlijk royale jaarinkomens werd gezien, bleek achteraf slechts het begin te zijn van gigantische miljardenfortuinen en een heel nieuwe economie rond streaming en rechten.

Steven Spielberg en Oprah Winfrey voeren ook vandaag nog de lijstjes aan, al spreken we bij hen niet langer over tientallen miljoenen op jaarbasis, maar over miljardenvermogens.

Waar Spielberg in 1995 nog 150 miljoen dollar opstreek, bezit hij nu een vermogen van meer dan zeven miljard dollar, mede dankzij een percentage op elk verkocht pretparkticket bij Universal Studios dat hij al die jaren bleef innen.

Oprah Winfrey liet haar jaarlijkse gage van 171 miljoen dollar achter zich door een eigen media-imperium uit te bouwen, waardoor haar totale bezit nu op meer dan drie miljard dollar geraamd wordt.

In de muziekwereld is de vergelijking even treffend.

Michael Jackson, die toen 90 miljoen dollar binnenhaalde, overleed in 2009, maar zijn nalatenschap boert vandaag zakelijk gezien nog steviger dan tijdens zijn hoogdagen dankzij streaming, een Broadway-musical en monsterdeals voor zijn rechten.

The Rolling Stones en de overgebleven leden van The Eagles en The Beatles trekken nog altijd moeiteloos langs uitverkochte stadions, waar tegenwoordig met één enkele wereldtournee vlot meer dan honderd miljoen dollar omgezet wordt.

Hardrockbands als Metallica en Kiss zagen hun miljoenen van 1995 verbleken bij de hedendaagse inkomsten uit wereldwijde merchandising en tournees, waarbij Kiss zijn voltallige catalogus en merknaam recent zelfs voor honderden miljoenen van de hand deed.

Bij de acteurs en komieken wisten Jerry Seinfeld en Arnold Schwarzenegger, die toen respectievelijk 59 en 74 miljoen dollar verdienden, de sprong te maken naar het kransje van de officiële miljardairs.

Seinfeld deed dat door de rechten op zijn serie decennialang te blijven verzilveren, met streamingdeals die de toenmalige miljoenen in de schaduw stelden.

Schwarzenegger deed hetzelfde door zijn toenmalige filmgages slim in vastgoed en bedrijven te pompen, waardoor hij vandaag als investeerder veel meer overhoudt dan hij indertijd op een filmset kon opstrijken.

David Copperfield wist zijn 74 miljoen dollar van weleer om te zetten in een reusachtig resort- en vastgoedbezit en staat nog steeds in Las Vegas voor uitverkochte zalen.

Het contrast met het verleden is het meest merkbaar in de televisiewereld.

De halve miljoen dollar van Ted Danson en de zeshonderdduizend dollar van Roseanne Barr per aflevering deden destijds monden openvallen.

Later werd die lat echter verlegd naar één miljoen dollar per aflevering voor de casts van Friends en The Big Bang Theory, en vandaag tellen streamingdiensten als Netflix, Walt Disney, Prime en Apple TV+ voor prestigieuze miniseries zonder verpinken één tot twee miljoen dollar per enkele aflevering neer voor een hoofdrolspeler.

Het grote verschil met toen is wel dat de gulle, levenslange royalty’s bij klassieke herhalingen op televisie, waar de sterren uit 1996 decennia op konden teren, door het streamingmodel bijna volledig zijn weggevallen.

Koude eenzaamheid in een hotelkamer: het verhaal achter ‘Stranger in Moscow’ van Michael Jackson

Michael Jackson pende ‘Stranger in Moscow’ helemaal zelf neer in september 1993, op een hotelkamer in Moskou tijdens zijn Dangerous World Tour.

Het nummer ademt een diepe eenzaamheid, isolatie, paranoia en een gevoel van totale vervreemding van de buitenwereld. Jackson zat toen net midden in een zware persoonlijke crisis door de allereerste publieke beschuldigingen van kindermisbruik.

Door de niet-aflatende heksenjacht van de media voelde hij zich buiten zijn kamer voortdurend belaagd en als het ware opgesloten.

Het nummer belandde op het album HIStory: Past, Present and Future, Book I uit 1995.

Je vindt het terug als zesde nummer op het tweede schijfje, het deel met nagelnieuw studiowerk.

In het najaar van 1996 werd het nummer uiteindelijk ook gelanceerd als de vijfde en meteen laatste single van dat dubbelalbum.

In Vlaanderen bereikte de single de zesentwintigste plaats in de BRT Top 30. In Nederland deed het nummer het een stuk beter en schopte het tot de negende plek in de Top 40.

Muzikaal geldt de track als een van zijn meest bejubelde en weemoedige ballads.

Zachte synthesizers vloeien er naadloos samen met een ritmische beatbox die Jackson zelf inzong. Helemaal op het einde hoor je een flard van een Russische stem: een sample van een KGB-ondervrager, ingesproken door Ed Wiesnieski.

Naar het einde toe hoor je ook de bekende passage waarin hij zich luidop afvraagt hoe het voelt wanneer je verkleumd bent en niemand nog naar je omkijkt.

Een fijn weetje brengt ons bij de videogame Sonic the Hedgehog 3 uit 1994.

Jackson werkte destijds achter de schermen mee aan de soundtrack.

Hoewel zijn naam nooit officieel op de aftiteling verscheen, vertonen zowel de muziek van de aftiteling als die van het level IceCap Zone treffende harmonische gelijkenissen met het akkoordenschema van ‘Stranger in Moscow’.

De videoclip, ingeblikt door regisseur Nick Brandt, sluit perfect aan bij die beklemmende sfeer.

Hoewel het decor een kille, grauwe Russische stad suggereert, vonden de opnames gewoon plaats in Los Angeles.

De clip werd integraal in zwart-wit gedraaid en trekt voluit de kaart van extreme slow motion.

Terwijl Jackson in een lange, donkere jas door de straten zwerft, passeren verschillende eenzame zielen in alledaagse taferelen de revue, zoals een man die naar duiven tuurt of een tiener die in zijn eentje staat te basketballen.

Naar het einde toe barst er een kletterende regenbui los.

Zowel de neervallende druppels als de reacties van de voorbijgangers worden sterk vertraagd weergegeven, wat de melancholie en het gevoel van afzondering nog tastbaarder maakt.

Joepie 26 september 1976, 27 september 1981 en van 28 september 1986

Precies veertig jaar geleden, op 12 september 1986, ging een wel heel bijzondere productie in première in Epcot: de 3D-sciencefictionfilm Captain EO.

Wat deze attractie in Walt Disney World zo uniek maakte, was het ongekende droomteam achter de schermen.

Niemand minder dan Michael Jackson speelde de hoofdrol, terwijl Francis Ford Coppola de regie op zich nam en George Lucas tekende voor de productie.

Met baanbrekende effecten, opzwepende muziek en Jackson op de toppen van zijn kunnen werd het meteen een cultfavoriet onder pretpark- en muziekliefhebbers.

Rondom de productie en de vertoningen ontstonden tal van opmerkelijke weetjes.

Met een speelduur van amper zeventien minuten en een geschat budget tussen de 17 en 23 miljoen dollar gold Captain EO destijds als de duurste film per minuut ooit gemaakt.

Het project bracht twee speciaal geschreven Jackson-nummers voort: Another Part of Me, dat later op zijn succesalbum Bad belandde, en We Are Here to Change the World.

De naam EO werd bedacht door George Lucas en verwijst naar Eos, de Griekse godin van de dageraad.

Bovendien was het een van de allereerste echte 4D-ervaringen, waarbij synchroon met de beelden echte lasers, rook en hydraulische effecten in de zaal werden geactiveerd.

De belangstelling voor de sciencefictionmusical was gigantisch. Vanaf het openingsweekend stroomden tienduizenden fans toe; in Disneyland bleef het park tijdens de openingsdagen zelfs zestig uur onafgebroken open om de enorme menigten aan te kunnen.

Uit bevragingen bleek dat meer dan negentig procent van de bezoekers speciaal voor de film naar het park kwam.

Gedurende de oorspronkelijke vertoningen tussen 1986 en eind jaren negentig passeerden vele tientallen miljoenen bezoekers de speciaal ontworpen zalen in Florida, Californië, Tokio en Parijs.

Wij in Europa moesten overigens nog enkele jaren geduld hebben, want de première in Disneyland Parijs vond pas plaats op 12 april 1992, tegelijk met de feestelijke opening van het resort.

Na het overlijden van Michael Jackson in 2009 keerde de film in 2010 nog eens tijdelijk terug naar de verschillende Disney-parken wereldwijd als een bijzonder eerbetoon.

Vandaag 40 jaar geleden, Michael Jackson en Pepsi-Cola, een bruisende combinatie

In mei 1986 tekende Michael Jackson een historisch contract met Pepsi, waarbij bronnen variëren tussen 5 mei voor de formele ondertekening en 6 mei voor de grootschalige bekendmaking tijdens een persconferentie in New York.

Gehuld in een zwart paillettenjasje presenteerde de zanger zich aan de wereldpers om de grootste individuele sponsordeal uit de geschiedenis van de reclamewereld te bevestigen.

De overeenkomst had een waarde van ongeveer 15 miljoen dollar en vormde een vervolg op het eerdere succes van de campagne uit 1984.

Het contract verplichtte de zanger om in drie commercials te verschijnen en legde vast dat Pepsi de hoofdsponsor zou worden van zijn komende wereldtournee, de Bad World Tour.

Een opvallend detail aan deze samenwerking was dat Michael Jackson de frisdrank in de reclamespotjes nooit daadwerkelijk hoefde te drinken of vast te houden.

De focus lag volledig op zijn artistieke imago en zijn dansstijl om het merk te profileren onder de slogan the choice of a new generation.

De tournee die door dit contract werd ondersteund, de Bad World Tour, ging van start op 12 september 1987 in Tokio en eindigde op 27 januari 1989 in Los Angeles.

Het was de eerste solotournee van Michael Jackson en werd een fenomenaal succes.

De tour omvatte 123 concerten verspreid over 15 landen op 4 continenten. In totaal trok de tournee ongeveer 4,4 miljoen fans aan, wat leidde tot een recordopbrengst van circa 125 miljoen dollar.

Hiermee werd het de best verdienende en drukst bezochte tournee van de jaren 80.

Een bijzonder feit is dat Michael tijdens deze tournee een reeks van zeven uitverkochte concerten gaf in het Wembley Stadium in Londen, waar hij in totaal voor 504.000 mensen optrad.

Dit leverde hem een vermelding op in het Guinness World Records. Ook doneerde hij aanzienlijke delen van de opbrengst aan diverse goede doelen, waaronder ziekenhuizen en weeshuizen.

Wat betreft de catering en de exclusiviteit tijdens de optredens was de invloed van de sponsor zeer merkbaar.

Als onderdeel van de overeenkomst had Pepsi de exclusieve rechten, wat betekende dat op de concertterreinen en in de VIP-ruimtes alleen Pepsi-producten verkrijgbaar waren.

Concurrenten zoals Coca-Cola waren volledig verbannen uit het zicht van het publiek en de media rondom de tourlocaties.

Bezoekers konden tijdens de concerten dan ook alleen cola van het merk Pepsi nuttigen.

Hoewel de eerdere samenwerking in 1984 werd overschaduwd door een ernstig ongeval waarbij het haar van de zanger vlam vatte tijdens opnames, markeerde de nieuwe deal uit 1986 een periode van ongekende commerciële macht.

De resulterende reclamespots, waarin Michael vaak samen met jonge dansers te zien was, werden wereldwijd iconisch.

Hiermee werd de basis gelegd voor een van de meest invloedrijke partnerschappen tussen de muziekindustrie en het bedrijfsleven

Amerikaans supermodel, presentatrice en zakenvrouw Tyra Banks mag vandaag 52 kaarsjes uitblazen

Tyra Banks is een schoolvoorbeeld van iemand die haar carrière in de mode-industrie succesvol heeft weten om te buigen tot een krachtig media-imperium.

Ze belichaamt daarmee precies de definitie die ze zelf hanteert over haar status.

Hoewel de term topmodel al in de vroege jaren zestig werd gebruikt voor goedbetaalde modellen, maakt Banks een strikt onderscheid.

Volgens haar zijn topmodellen weliswaar ontdekt en gerespecteerd binnen de modewereld, maar hebben ze daarbuiten weinig faam.

Een supermodel daarentegen is een wereldwijd begrip met een carrière die het vak overstijgt.

Haar eigen verhaal begint in Inglewood, Californië, waar ze op vijftienjarige leeftijd aan haar modellencarrière begon.

Hoewel ze in het begin door verschillende bureaus werd afgewezen, vertrok ze naar Parijs.

Daar maakte ze direct een onuitwisbare indruk door in haar eerste modeweek een recordaantal van 25 shows te boeken.

Ze liep voor de grootste modehuizen ter wereld, zoals , Yves Saint Laurent en Dior.

Naast de catwalk bewees ze haar status als supermodel door ook in de popcultuur zichtbaar te zijn.

Ze is te zien in Michael Jackson legendarische video Black or White, in de scène waar acteur Glen Chin in haar verandert.

Ook schitterde ze in de video Too Funky van George Michael, samen met collega-supermodel Linda Evangelista.

Toch ligt haar grootste kracht in haar vermogen om te navigeren tussen haute couture en commercieel succes.

Toen haar lichaam vrouwelijker vormen kreeg en de high-fashion wereld haar te dik begon te vinden, besloot ze zich niet aan te passen, maar haar strategie te wijzigen.

Ze richtte zich op lingerie en badmode, wat een gouden greep bleek.

Banks schreef geschiedenis als de eerste zwarte vrouw op de cover van het prestigieuze tijdschrift GQ en de Sports Illustrated Swimsuit Issue.

Ook werd ze een van de bekendste gezichten van lingerieketen Victoria’s Secret.

Rond de eeuwwisseling besefte Banks dat een modellencarrière eindig is en maakte ze de overstap naar film en televisie.

Haar eerste rol speelde ze in het spraakmakende drama Higher Learning.

Daarna volgden diverse andere rollen: ze speelde samen met Lindsay Lohan in de Disney-film Life-Size, had een bijrol in Love Stinks, een zeer kleine rol in Coyote Ugly en verscheen later in Hannah Montana: The Movie.

Ook muzikaal liet ze van zich horen. Ze maakte samen met NBA-ster Kobe Bryant de single K.O.B.E. en verzorgde een soundtrack voor de film Life-Size.

In 2005 nam ze haar eerste hitsingle op, getiteld Shake Ya Body. De videoclip van dit nummer werd een bijzonder project, omdat de kandidaten van haar programma America’s Next Top Model erin meespeelden.

Dat programma, America’s Next Top Model, werd haar grote doorbraak als zakenvrouw in 2003.

Als bedenker, producent en presentatrice veranderde ze hiermee het landschap van reality-tv.

Ze nam de rol aan van de strenge, maar liefdevolle mentor en introduceerde termen als smizen (lachen met je ogen).

De invloed van de show is onmiskenbaar: het format werd wereldwijd in tientallen landen verkocht.

Naast de modellenwedstrijd had ze jarenlang haar eigen talkshow, The Tyra Banks Show, waarmee ze twee Emmy Awards won.

In deze show ontving ze ooit Janice Dickinson, het model dat beweert de term supermodel zelf te hebben bedacht.

Dickinson gaf Banks daar het ultieme compliment door haar een van de laatste van the great supermodels te noemen.

In dezelfde show werd Banks een voorvechter van een positief lichaamsbeeld.

Een iconisch moment was haar reactie op tabloids die onflatteuze foto’s van haar publiceerden, waarbij ze in badpak verscheen met de legendarische woorden: Kiss my fat ass.

In haar privéleven heeft Banks relaties gehad met enkele bekende namen, waaronder regisseur John Singleton, basketballer Chris Webber en zanger Seal.

Zelf heeft ze aangegeven liever een normale man te hebben om de media-aandacht te ontwijken.

In januari 2016 verwelkomden Banks en haar vriend Erik Asla hun eerste kind, een zoon, die via een draagmoeder ter wereld kwam.

In de jaren daarna heeft ze zich steeds meer op het ondernemerschap gestort.

Ze voltooide een managementopleiding aan de Harvard Business School en gaf gastcolleges over persoonlijke branding aan Stanford University.

Tegenwoordig houdt ze zich bezig met diverse projecten, waaronder haar eigen ijsmerk SMiZE & DREAM, waarmee ze bewijst dat ze de transitie van topmodel naar zakenvrouw volledig heeft volbracht.

45 jaar geleden, Michael Jackson, we zijn een familie en daar voel ik mij altijd goed.

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat de single Somebody’s Watching Me van Rockwell op een negende plaats binnenkwam in de BRT Top 30.

Dit nummer was de grootste hit van Rockwell, de artiestennaam van Kennedy Gordy, de zoon van Motown-oprichter Berry Gordy.

Het nummer werd geschreven door Rockwell zelf en mede geproduceerd door Curtis Anthony Nolen.

Het nummer viel op door de achtergrondzang van Michael Jackson en Jermaine Jackson, die bevriend waren met Rockwell.

De videoclip van het nummer is geïnspireerd door de film Psycho en laat Rockwell zien als een paranoïde man die denkt dat hij overal bespied wordt.

In Amerika Bereikte de single de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

In Vlaanderen bereikte het nummer op 31 maart 1984 de eerste plaats in de BRT Top 30.

In Nederland was de single goed voor een tweede plaats in de Top 40.

Rockwell werd geboren in 1964 in Detroit en groeide op in een muzikale familie.

Zijn ouders waren Berry Gordy en Margaret Norton. Kort na zijn geboorte, eindigde de kortstondige relatie (Volgens Berry niet meer dan een affaire. Berry Gordy heeft trouwens acht kinderen bij zes vrouwen, waarvan hij met drie trouwde)

Gordy vernoemt zijn zoon naar president John F. Kennedy en zanger William Smokey Robinson.

Rockwell wilde zijn eigen muzikale carrière opbouwen zonder te leunen op zijn vader’s invloed.

Hij koos voor de naam Rockwell omdat hij zich een rots in de branding voelde.

Het verhaal is dan ook dat hij zijn contract bij Motown geregeld had zonder dat zijn vader daarvan op de hoogte was.

Het album bevatte naast de titeltrack ook de drie andere single Obscene Phone Caller, Taxman en Knife.

Na zijn succesvolle debuut bracht Rockwell nog twee albums uit: Captured (1985) en The Genie (1986).

Deze albums waren echter minder succesvol en kregen weinig aandacht.

Rockwell verliet Motown in 1987 en verdween uit de muziekwereld.

Hij had ook te kampen met persoonlijke problemen, zoals een drugsverslaving en een echtscheiding.

In 2016 werd hij gearresteerd voor huiselijk geweld tegen zijn toenmalige vriendin.

Rockwell leeft nu teruggetrokken in Los Angeles en houdt zich niet meer bezig met muziek.

Hij heeft geen contact meer met zijn vader of zijn halfbroers en halfzussen, waaronder zanger Redfoo (Stefan Kendal Gordy) van LMFAO en zangeres Rhonda Ross Kendrick, de oudste dochter van Diana Ross.

Hij heeft wel nog steeds de rechten op zijn muziek, die regelmatig gebruikt wordt in films, reclames en tv-shows.

Gisteren nog vandaag

Joepie 6 maart 1974 en van 4 maart 1979, 1984 en 1989

Mr. T, uit de tv-serie The A-Team, onthult zijn ware roeping .

Mr. T, geboren als Laurence Tureaud in Chicago op 21 mei 1952, groeide op in een arme buurt in Chicago als de jongste zoon in een gezin met twaalf kinderen.

Hij was een ster in American football en worstelen op school en studeerde wiskunde aan de Prairie View A&M University in Texas, maar werd na een jaar geschorst.

Hij diende daarna in het leger als militaire politie en probeerde een carrière als professioneel football-speler, maar moest stoppen door een knieblessure.

Hij werd vervolgens bodyguard voor beroemdheden als Muhammad Ali, Michael Jackson en Diana Ross en verdiende daar veel geld mee.

Hij veranderde zijn naam in Mr. T omdat hij vond dat hij respect verdiende als een man.

In 1982 werd Mr. T ontdekt door Sylvester Stallone, die hem een rol gaf in Rocky III.

Daarna kreeg hij de rol van B.A. in The A-Team, die hem wereldberoemd maakte.

Hij verdiende naar verluidt 80.000 dollar per week met deze rol en 15.000 dollar per commercieel optreden.