Tag: Parijs

Het is vandaag al 40 jaar geleden dat de Franse schrijver en dichter Jean Genet is overleden.

Het bewogen leven van de in Parijs geboren Jean Genet vormde een onuitputtelijke bron voor zijn literaire werk.

Omdat hij een ongewenst kind was, liet zijn moeder hem achter bij het Burgerlijk Armenbestuur, waarna hij via een weeshuis bij een timmermansgezin in de Morvan terechtkwam.

Hoewel veel pleegkinderen destijds vooral als goedkope arbeidskrachten werden gezien, trof Genet het met een liefdevolle pleegmoeder.

Hij was een rustige jongen die veel las en goed leerde, maar toch begon hij vanaf zijn tiende te stelen.

Toen hij op die jonge leeftijd voor het eerst in de cel belandde, besloot hij de rol van dief volledig te omarmen, simpelweg omdat de maatschappij hem dit stempel al had opgeplakt.

Na de dood van zijn pleegmoeder en een mislukte opleiding volgde een grimmige periode van weglopen en tuchthuizen.

Vooral zijn tijd in het beruchte opvoedingsgesticht Mettray, een harde mannenwereld vol perverse machtsverhoudingen, liet diepe sporen na.

In tegenstelling tot veel anderen voelde Genet zich daar juist thuis. Eenmaal vrij gaf hij zich over aan een zwerfbestaan vol criminaliteit en prostitutie, en na een korte periode in het vreemdelingenlegioen belandde hij opnieuw regelmatig achter de tralies.

Tijdens een van deze opsluitingen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog begon hij met schrijven.

Na een lang gedicht over een ter dood veroordeelde moordenaar voltooide hij zijn debuutroman Onze Lieve Vrouw van de Bloemen. In dit boek neemt de hoofdpersoon de lezer mee op een hallucinante reis door de wereld van pooiers en verschoppelingen.

Het werk was destijds schokkend en zijn tijd ver vooruit. Terwijl Nederland pas in de jaren zestig via Gerard Reve kennismaakte met vergelijkbare homo-erotische thema’s, werd Genet in Frankrijk direct opgemerkt door grootheden als André Gide en Jean-Paul Sartre.

Toen Genet in 1948 een levenslange gevangenisstraf riskeerde, kwamen invloedrijke vrienden zoals Picasso en Cocteau voor hem in actie.

Dankzij een gratieverzoek aan de president kwam hij vrij, waarna hij zich volledig op zijn kunst kon storten.

Hij maakte naam als avant-gardistisch toneelschrijver met stukken als De Meiden en regisseerde de provocerende film Un Chant d’Amour.

Met zijn werk probeerde hij de façade van de burgerlijke samenleving te doorbreken en de eenzaamheid van de mens te tonen.

In zijn latere jaren bleef Genet een controversieel figuur door zijn steun aan radicale politieke groeperingen zoals de Black Panthers en de RAF.

Hij leidde een rusteloos leven, reisde veel en liet uiteindelijk een huis bouwen in Marokko.

Jean Genet overleed op 75-jarige leeftijd in een Parijse hotelkamer en vond zijn laatste rustplaats in het Marokkaanse Larache.

Zijn artistieke erfenis leeft nog altijd voort, wat onder meer blijkt uit de diverse opera’s die in de eenentwintigste eeuw op zijn oeuvre werden gebaseerd.

De artistieke gedaanteverwisseling van Romy Schneider in maart 1961

Vandaag 65 jaar geleden, op 29 maart 1961, vond in het Théâtre de la Renaissance in Parijs de spraakmakende première plaats van het toneelstuk ‘Dommage qu’elle soit une putain’, de Franse vertaling van het originele Britse stuk ‘Tis Pity She’s a Whore van John Ford uit de zeventiende eeuw.

Romy Schneider stond hierin samen met Alain Delon op de planken onder regie van Luchino Visconti.

Dit klassieke drama over een gedoemde liefde tussen broer en zus markeerde een definitief omslagpunt in haar carrière.

De actrice, die wereldberoemd werd in de rol van de jonge en onschuldige vorstin, nam hiermee bewust afstand van haar eerdere suikerzoete imago.

Hoewel het grote publiek haar na films als Monpti en Die Halbzarte even uit het oog leek te verliezen, bewees zij hiermee haar transformatie tot een serieuze, Europese karakteractrice.

Deze artistieke ontwikkeling ging hand in hand met een uiterlijke verandering.

Onder invloed van Coco Chanel ruilde Romy haar vroegere stijl in voor die van een elegante Parijse vrouw.

In deze periode van maart 1961 werkte zij ook met Visconti aan het filmproject Boccaccio 70.

Ondanks haar groeiende professionele status bleef haar privéleven de gemoederen bezighouden.

Terwijl zij en Alain Delon veelvuldig samen werden gezien, weigerden zij hun relatie officieel te bevestigen.

De pers speculeerde volop over hun verbintenis, mede door geruchten over de charmes van Claudia Cardinale, die op dat moment met Delon werkte aan de film Rocco e i suoi fratelli, vertaald als Rocco en zijn broers.

Romy Schneider ontweek in maart 1961 behendig de nieuwsgierige vragen over haar toekomstplannen en haar liefdesleven.

Het was duidelijk dat zij zich niet langer liet beperken door de verwachtingen die voortkwamen uit haar vroege successen.

Zij koos resoluut voor haar eigen artistieke weg en persoonlijke groei, ongeacht de aanhoudende stroom aan geruchten in de media.

Met haar optreden in Parijs liet zij zien dat zij vastberaden was om haar eigen koers te blijven varen in de internationale film- en theaterwereld.

Een uniek souvenir uit 1960: het programmaboekje van Line Renaud in het Casino de Paris

De Franse zangeres en actrice Line Renaud, geboren als Jacqueline Ente op 2 juli 1928 in het Noord-Franse Nieppe, is een levend monument van de Franse cultuur.

Ze begon haar carrière als muzikante in het orkest van haar vader, maar haar leven veranderde voorgoed toen ze in 1945 auditie deed in Parijs en de componist Loulou Gasté ontmoette.

Hij werd niet alleen haar mentor die haar artiestennaam bedacht, maar ook de liefde van haar leven, met wie ze getrouwd bleef tot aan zijn dood.

Het is inmiddels zo’n 75 jaar geleden dat Line Renaud definitief doorbrak bij het grote publiek.

In de jaren rond 1950 was ze niet meer weg te denken uit de scène en scoorde ze een enorme hit met Ma cabane au Canada.

Dit markeerde het begin van een glorieuze tijd waarin ze de onbetwiste koningin van de revue werd in het legendarische Casino de Paris.

Dit theater aan de Rue de Clichy was destijds de absolute tempel van de musichall en stond wereldwijd symbool voor de Parijse elegantie.

Haar grootste triomf daar was de revue Plaisirs.

Deze productie ging in 1959 in première, maar was zo’n gigantisch succes dat de show jarenlang onafgebroken op het affiche bleef staan.

Wie bijvoorbeeld in december 1960 het theater bezocht, zag nog steeds dezelfde grandioze show waarmee Line avond aan avond volle zalen trok.

Ze werd op het podium bijgestaan door een indrukwekkende cast van internationale topartiesten, zoals haar vaste Argentijnse danspartner Fernando Rego, de begenadigde solodanseres Danielle Darmance en karakterdanser René Sartoris.

Ook de muzikale omlijsting was van hoog niveau, met bijdragen van artiesten als Freddy Conde, Régine Rumen, het virtuoze Trio Marnhy en de vocale groep Les 4 de Paris.

Het visuele spektakel werd compleet gemaakt door het huisballet Les Girls du Charley Ballet, een dansgroep die vanwege hun glamour en stijl ook wel bekendstond als The Dancers of Las Vegas.

Die Amerikaanse bijnaam voor de danseressen was een voorbode voor het vervolg van haar eigen carrière, want in 1954 vertrok Line naar de Verenigde Staten.

Daar werd ze als eerste Française een ster in de casino’s van Las Vegas en raakte ze bevriend met wereldsterren als Frank Sinatra en Elvis Presley.

Naast haar zangcarrière bouwde ze een indrukwekkende staat van dienst op als actrice, waarbij ze in 2008 opnieuw ongekend populair werd door haar rol als de hartelijke moeder in de filmhit Bienvenue chez les Ch’tis.

Line Renaud, die zich sinds de jaren 80 ook onvermoeibaar inzet voor de strijd tegen aids, blijft voor de Fransen het ultieme symbool van optimisme, wilskracht en de gouden jaren van het Parijse nachtleven.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Oude postkaart van de Franse actrice en zangeres Martha Lagoutte.

Hoewel de naam Martha Lagoutte vandaag de dag misschien niet meer bij iedereen een belletje doet rinkelen, was ze rond 1900 een van de vele ‘artistes lyriques’ die de Parijse theaters kleur gaven.

Deze dames waren de influencers van hun tijd: hun beeltenis werd op grote schaal verspreid en gretig verzameld door bewonderaars.

Wat deze postkaart zo bijzonder maakt, is dat Martha hier niet poseert als de chique ‘Parisienne’ in een avondjurk, maar in haar podiumkostuum.

Ze draagt een fantasievolle outfit die het midden houdt tussen een page-pakje en een pierrot-kostuum, met die wijde broek en het rijk versierde jasje.

In die tijd waren zogeheten ‘travesti-rollen’ (waarbij vrouwen een jongensrol speelden) mateloos populair in operettes en revues.

Het meest in het oog springende detail is echter die enorme Japanse parasol.

Dit plaatst de kaart direct in de context van het ‘Japonisme’, een enorme rage die Frankrijk aan het eind van de 19e eeuw in zijn greep hield.

Alles wat uit het Oosten kwam was hip. Theaters speelden hierop in met operettes die zich afspeelden in exotische oorden, zoals de destijds immens populaire stukken The Geisha of Madame Chrysanthème.

Het is zeer waarschijnlijk dat Martha op deze foto schittert in een rol voor zo’n productie, waarin de Westerse fantasie over het Oosten centraal stond.

De kaart zelf is overigens ook een stukje vakwerk. Links onderin zie je de tekst ‘Héliotypie’, wat verwijst naar een destijds zeer geavanceerde druktechniek.

Hiermee konden foto’s met een ongekende scherpte en zonder korrel worden afgedrukt, waardoor we meer dan honderd jaar later nog steeds de lovertjes op haar jasje kunnen tellen.

100 jaar geleden, mode, model met een hoed van ontwerpster Caroline Reboux.

Caroline Reboux, een naam die synoniem staat voor elegantie en innovatie in de modewereld, werd op 25 februari 1837 geboren in Châtenay-Malabry, Frankrijk (sommige bronnen spreken van 1841, maar 1837 lijkt waarschijnlijker).

Als dochter van Jean-Baptiste Francois Reboux en Sophie Adelaide Chedin begon ze haar carrière als verkoopster in een Parijse hoedenwinkel.

Rond 1860 zette Reboux de gedurfde stap om haar eigen atelier te openen op Rue de la Paix 9 in Parijs, midden in het kloppende hart van de haute couture.

Haar elegante en innovatieve ontwerpen leverden haar al snel de bijnaam “Modiste des Reines” (Hoedenmaakster der Koninginnen) op.

Haar creaties vonden gretig aftrek bij royalty en beroemdheden over de hele wereld.

Onder haar illustere klantenkring bevonden zich keizerin Eugénie van Frankrijk (een Spaanse gravin die door haar huwelijk met Napoleon III de laatste keizerin der Fransen werd), koningin Alexandra van het Verenigd Koninkrijk (echtgenote van de Britse koning Edward VII) en de befaamde actrice Sarah Bernhardt (pseudoniem van Henriëtte-Rosine Bernardt, een Franse actrice van Nederlandse afkomst).

In de daaropvolgende decennia breidde Reboux haar imperium uit met meerdere salons in Parijs en Londen.

De periode van 1890 tot 1910 markeert het absolute hoogtepunt van haar carrière.

In deze jaren creëerde ze talloze ontwerpen die de mode van die tijd definieerden.

Zo wordt ze beschouwd als de uitvinder van de cloche hoed, een nauwsluitende klokvormige hoed die in de jaren 1920 enorm populair werd.

Vermoedelijk ontwierp ze deze iconische hoed al in 1908, hoewel de cloche pas later wereldwijd doorbrak.

Reboux was een ware pionier in de hoedenmakerij, die niet terugschrok voor het experimenteren met nieuwe materialen en technieken.

Haar ontwerpen werden gekenmerkt door een tijdloze elegantie, eenvoud en onberispelijk vakmanschap.

Naast haar creatieve talent, stond ze ook bekend om haar scherpe zakelijk inzicht en haar vermogen om modetrends feilloos te voorspellen.

Ze werkte samen met andere beroemde ontwerpers uit die tijd, zoals Jacques Doucet en Madeleine Vionnet.

Haar invloed reikte zelfs tot in de literatuur: Reboux wordt genoemd als inspiratiebron voor het personage Madame Aurore in de roman “Pot-Bouille” van Émile Zola.

In 1870 trad Reboux in het huwelijk met Henri Antoine Auguste Léger, maar dit geluk was van korte duur.

Léger overleed al in 1872, waarna Reboux niet hertrouwde.

Op 13 december 1927 overleed Caroline Reboux op 90-jarige leeftijd in haar huis in Parijs (foto 1925)

Jean Rignac, ik vertel u of u morgen miljonair bent (januari 1990)

Jean Rignac, ook wel bekend als Jean-Baptiste Rignac, was een prominente Franse astroloog die een stempel drukte op de 20e-eeuwse astrologie.

Geboren in Bordeaux op 18 september 1911 (hoewel sommige bronnen 28 september 1911 of zelfs 1912 vermelden), ontwikkelde hij al op jonge leeftijd een fascinatie voor de sterrenhemel.

Na studies filosofie en literatuur aan de prestigieuze Sorbonne Universiteit in Parijs, verdiepte Rignac zich in de wereld van de astrologie.

Hij was grotendeels autodidact, maar liet zich ook inspireren door andere bekende astrologen uit die periode.

In de jaren 30 begon hij zijn carrière als professioneel astroloog en zijn faam groeide gestaag dankzij zijn treffende astrologische consultaties en voorspellingen die verschenen in populaire tijdschriften en kranten, waaronder het bekende “Ici Paris”.

Rignac was niet alleen een praktiserend astroloog, maar ook een productief schrijver.

Hij pende verschillende boeken over astrologie neer, waarvan “L’astrologie retrouvée” (1975) en “Traité pratique d’astrologie horaire” (1948) als zijn belangrijkste werken worden beschouwd.

Het laatste boek was en is een standaardwerk voor uurhoekastrologie.

Hij ontwikkelde zijn eigen unieke astrologische technieken, gebaseerd op traditionele astrologie, maar verrijkt met zijn persoonlijke inzichten.

Daarnaast deelde hij zijn kennis via lezingen en workshops, en was hij een veelgevraagd adviseur voor beroemdheden en politici.

In zijn privéleven was Rignac getrouwd met Germaine Rignac. Samen kregen ze een zoon, Jean-François Rignac, die in de voetsporen van zijn vader zou treden en ook een gerenommeerd astroloog zou worden.

Jean Rignac was een controversieel figuur, want bewonderd door sommigen voor zijn diepgaande kennis, werd hij door anderen als een charlatan bestempeld.

Hij was bevriend met de legendarische zangeres Édith Piaf en voorspelde de verkiezing van François Mitterrand tot president van Frankrijk in 1981.

Rignac was lid van verschillende astrologische verenigingen, waaronder het “Centre International d’Astrologie” (CIA).

Zijn boeken blijven tot op de dag van vandaag populair onder astrologen en worden beschouwd als essentiële werken binnen de Franse astrologische literatuur.

Op 6 november 1993, overleed Jean Rignac in Parijs op 82-jarige leeftijd.

Gisteren nog vandaag

90 jaar geleden, mode, model met juwelen aan van het modehuis van Mauboussin (januari 1935)

Maison Mauboussin werd opgericht in 1827 in Parijs.

Het huis werd opgericht door Monsieur Rocher als een juweliersatelier in de Rue Greneta in Parijs.

In 1848 nam Jean-Baptiste Noury, de voorman van het atelier, het over.

In 1869 associeerde Noury zich met zijn neef Georges Mauboussin.

In 1876 nam Georges de leiding van het bedrijf over.

De naam Mauboussin werd synoniem met het merk.

In 1883 werd het huis gevestigd op nummer 3, Rue de Choiseul en in 1898 op nummer 20, Place Vendôme, een prestigieus adres in de juwelierswereld.

Georges’ zoon, Marcel Mauboussin, trad in 1922 toe tot het bedrijf en gaf het een internationale dimensie.

Hij opende filialen in New York, Londen en Buenos Aires.

Mauboussin was een van de eerste juweliershuizen die reclamecampagnes gebruikte om hun producten te promoten.

In 1928 hield het huis een tentoonstelling en verkoop van diamanten in New York, rechtstreeks geleverd per vliegtuig.

Hij werkte in deze periode samen met de Amerikaanse juwelier Trabert & Hoeffer.

In de jaren 30 werd de naam van het huis dan ook Trabert & Hoeffer-Mauboussin.

Mauboussin werd beroemd om zijn Art Deco juwelen, die werden gekenmerkt door geometrische vormen, levendige kleuren en het gebruik van edelstenen zoals smaragden, robijnen en saffieren.

Ze wonnen diverse prijzen op internationale tentoonstellingen, zoals de Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes in Parijs in 1925, waar ze een Grand Prix kregen.

Beroemde klantenkring: Koninklijke families, aristocraten en filmsterren zoals Marlene Dietrich, Greta Garbo, Paulette Goddard, en Audrey Hepburn droegen Mauboussin juwelen.

Na de Tweede Wereldoorlog bleef Mauboussin innoveren en nieuwe stijlen ontwikkelen.

Het huis bleef een favoriet onder de elite en beroemdheden.

Jean Goulet-Mauboussin, kleinzoon van Georges Mauboussin, nam in 1955 de leiding van het bedrijf over.

In de jaren 80 en 90 kende het huis een periode van wisselende eigenaren.

In 2002 werd Mauboussin overgenomen door de Zwitserse financier Dominique Frémont, die het merk nieuw leven inblies.

Hij herpositioneerde het merk met een focus op toegankelijkere luxe.

In 2019 nam Alain Némarq, de huidige CEO, de leiding van het bedrijf over.

In de beginjaren waren de ontwerpen afkomstig van Monsieur Rocher en later Jean-Baptiste Noury.

Georges Mauboussin was niet alleen een zakenman, maar ook betrokken bij het ontwerpproces.

Marcel Mauboussin speelde een belangrijke rol in het ontwikkelen van de Art Deco stijl van het huis.

Door de jaren heen heeft Mauboussin samengewerkt met diverse getalenteerde ontwerpers, vaak in-house, maar ook met externe ontwerpers.

Vandaag de dag heeft Mauboussin een team van in-house ontwerpers die verantwoordelijk zijn voor de creaties van het huis.

Mauboussin stond bekend om zijn innovatieve en gedurfde ontwerpen, vooral tijdens de Art Deco periode.

Onder leiding van Dominique Frémont werd het merk met succes geherpositioneerd als een toegankelijker luxemerk.

Mauboussin heeft verschillende collecties gecreëerd, waaronder de “Nadia” ring (een ring met een centrale edelsteen omringd door kleinere stenen) en de “Le Premier Jour” collectie (een collectie verlovings- en trouwringen).

Het huis staat ook bekend om zijn parfums.

Maison Mauboussin bestaat nog steeds en is actief in de juweliers- en parfumindustrie.

Het heeft boetieks over de hele wereld en verkoopt zijn producten ook online (foto januari 1935)

45 jaar geleden, Jeanne-Marie Sens met haar hit Le temps balance nonchalant.

De Franse zangeres, auteur en componist Jeanne-Marie Sens, geboren op 8 december 1937 in Parijs.

Begon haar carrière in de late jaren 60 en bracht haar eerste single “Les Boots” uit in 1969.

Sens verwierf bekendheid in 1972 met haar cover van “Les Clowns” van Giani Esposito.

Haar muziek wordt gekenmerkt door een melancholieke, poëtische stijl en ze heeft kritiek op de toenemende dehumanisering van de wereld.

Haar bekendste nummers zijn onder andere: Tant et tant de temps, Tape Tape Tape, Un Dimanche, Jeu de mots, En plein Coeur en L’enfant Du 92e.

In totaal bracht ze acht albums uit en 19 singles.

Haar laatste muzikale wapenfeit was de single Jalousie uit 1984.

Daarna ging ze verder als zakenvrouw en focuste ze haar leven op het schrijven van verschillende boeken, waaronder romans, korte verhalen, gedichten en fotografie.

In de vroege jaren 90 richtte ze samen met Hubert Tonka de uitgeverij Sens & Tonka op.

Vandaag ook al 10 jaar geleden, terreur treft cartoonisten.

Op 7 januari 2015 vielen de broers Chérif en Saïd Kouachi binnen op de redactie van het satirische blad Charlie Hebdo.

Daar vonden twaalf mensen de dood. De interventietroepen schoten de broers twee dagen later dood.

Daags na de aanslag op de redactie, vermoordde Amédy Coulibaly een agent van de gemeentepolitie in Montrouge, nabij Parijs.

Nog een dag later doodde Coulibaly vier joodse mannen in Hyper Cacher, een joodse supermarkt in het oosten van de Franse hoofdstad. Toen de politie binnenviel, schoot ze hem dood.

In december 2018 werd het vermoedelijke brein achter de aanslag, Peter Chérif, ook wel bekend onder de naam Abu Hamza, gearresteerd in Djibouti en uitgeleverd aan Frankrijk.

Volgens de Franse minister van Defensie Jean-Yves Le Drian speelde hij een “belangrijke organiserende rol” bij de aanslag.

Hij was een goede vriend van de broers Saïd en Chérif Kouachi, en ontsnapte in 2011 uit een Franse gevangenis, waarna hij naar Jemen vluchtte.

Daar sloot hij zich aan bij Al Qaida.

Het proces voor deze aanslagen begon op 2 september 2020.

Het betreft een proces voor een speciaal hof van assisen.

Veertien lieden staan terecht op verdenking van logistieke steun, in meerdere of mindere mate, aan de gebroeders Kouachi en Amédy Coulibaly.

Alle veertien verdachten werden schuldig bevonden aan lidmaatschap van een criminele bende, of aan medeplichtigheid aan een terroristische aanslag.

De hoofdverdachte kreeg 30 jaar cel, net als de vriendin van aanslagpleger Amédy Coulibaly.

Een voortvluchtige medeplichtige kreeg wegens zijn uitgebreide strafblad de zwaarste straf: levenslang.

Voor de andere verdachten werden gevangenisstraffen van 4 tot 20 jaar uitgesproken, twee Belgen kregen vijf en acht jaar cel (Diverse bronnen. Belga, Nieuwsblad en Wikipedia)

Vandaag 45 jaar geleden, opening van de tentoonstelling Kermesse Heroique in het Centre Pompidou in Parijs.

Voor deze grote retrospectief van Salvador Dalí over de overdracht van voorwerpen in een wel of niet schaalverandering.

De bezoeker kreeg een installatie te zien van tientallen gerechten, worstjes en een theelepel op een andere schaal dan in de werkelijkheid.

Zo was de lepel 38 meter lang en goed voor een gewicht van 1600 kg.

Dali gaf de opdracht aan Kim Hamisky om dit kunstwerk te maken.

Gedurende meer dan zes weken hebben een twintigtal arbeiders metalen platen gesneden en gelast om dit kunstwerk samen te stellen.

De Theelepel kreeg een plaats in de hal, naast een rots die begroeid is met regenschermen.

De Theelepel en de rots kregen ook nog een andere functie.

Een pompsysteem pompte water uit de lepel en spoot die dan eens per uur over de rots.

Zo waren de beide kunstwerken verbonden als een soort fontein. (Diverse bronnen en De Post van 30 december 1979)

Vandaag 65 jaar geleden, de premier van de Franse film Voulez-vous danser avec moi?

Met in de hoofdrol Brigitte Bardot en Henri Vidal en de regie was in handen van Michel Boisrond.

Een getrouwde man wordt gechanteerd met zijn buitenechtelijk avontuurtje, nadat hij ruzie heeft gehad met zijn kersverse vrouw.

Kort daarna wordt de chanterende vrouw vermoord in haar dansschool aangetroffen.

Bardot’s personage gaat undercover bij de dansschool om haar man vrij te pleiten van de misdaad en de echte dader te ontmaskeren.

Het tamelijk complexe misdaadplot van Voulez-vous danser avec moi? zit logisch in elkaar.

Het houdt de kijker gedurende de hele film in spanning, en wordt aan het einde helder verklaard.

Er was ook een kleine rol voor Serge Gainsbourg.

Het verhaal speelt in een Parijse dansschool. Brigitte Bardot, aan het conservatorium geschoold als klassiek balletdanseres, toont in de film haar dansvaardigheid.

Gisteren nog vandaag

De plot voert naar de Parijse homo- en travestietenwereld van 1959.

Dit is vermeldenswaardig voor het Frankrijk van die tijd. Brigitte draagt in de film een rok met een specifiek ruitpatroon.

Dit patroon staat in de modewereld nog steeds bekend als het ‘Brigitte Bardot-ruitje’.

Brigitte Bardot was tijdens de opnamen in verwachting. Haar enige kind, een zoon, werd op 11 januari 1960 geboren.

Hoofdrolspeler Henri Vidal overleed op 10 december 1959 aan een hartaanval, kort na het voltooien van deze film.

Hij was toen 40 jaar, en getrouwd met de beroemde actrice Michèle Morgan. (diverse bronnen en Wikipedia)