Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Vandaag 45 jaar geleden, komen de meiden van de Nederlandse groep Girlie en hun nummer Andy binnen in de Brt Top 30.

De single was in Vlaanderen goed voor een elfde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte ze de veertiende plaats in de Top 40.

Girlie was één van de eerste Nederlandse meidengroep die alle instrumenten zelf bespeelde, zowel in de studio als op het podium.

De groep was het resultaat van een jaar lang zoeken door Arnie Roelofs, die de perfecte combinatie van talent en uitstraling wilde vinden.

Voor het debuutnummer ‘Andy’ schakelde hij de hulp in van Martin Duiser, een bekende producer en songwriter. Hij schreef het nummer Andy samen met Lucia Flint.

Lucia Flint was toen de vrouw van producer Jaap Eggermont.

De meiden achter Girlie waren:

Helene Ploeg (slaggitaar, orgel en zang) heeft een achtergrond in de folkscene, waar ze bij verschillende groepen speelde en ook de folklub ’t Kloppertje in Amsterdam beheerde.

Elisabeth Bloothoofd (Elly voor de vrienden, bas en zang) begon al op haar achtste met optreden en verscheen op haar elfde in het tv-programma ‘Stuif es in’. Ze zong toen nog Nederlandstalige liedjes, maar stapte later over naar countrymuziek.

Anita Duijf (piano en strings) heeft een klassieke pianostudie gevolgd en speelde ook bij groepen als Respect, Driftin en Second Life. In haar vrije tijd schildert ze graag.

Dat geldt ook voor Liliane Hulst (roepnaam Laila en drumster) was de jongste van de groep. Zij drumde sinds haar twaalfde en speelde in diverse bandjes voordat ze bij Girlie kwam.

Trudy Visser (sologitaar) heeft ervaring opgedaan bij verschillende countrygroepen, waaronder Cool Breeze. Zij had toen een gitaarwinkel en werd vaak geraadpleegd door topmuzikanten voor reparaties aan snaarinstrumenten.

De opvolger Hello, Hell, geschreven door Wally Tax en Martin Duiser bereikte zowel in Vlaanderen als in Nederland niet de hitparade.

Hun derde en laatste single, was in het Nederlands en had als titel Steeds sneller op de Teller. Een nummer geschreven door Peter Koelewijn, die ook de productie deed.

Ook deze single was een flop en daarom besloten de dames om met Girlie te stoppen eind 1980.

50 jaar geleden, het antwoord van The Sweet op de roddelpraatjes.

Het nummer The Ballroom Blitz werd geschreven door Nicky Chinn en Mike Chapman, die veel hits voor de band produceerden.

The Ballroom Blitz verscheen in september 1973 als single en bereikte de eerste plaats in Canada, de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk en Australië, en de vijfde plaats in de Verenigde Staten.

Het nummer was in Vlaanderen goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30 en in Nederland een vierde plaats in de Top 40.

Het nummer staat op de Amerikaanse en Canadese versie van het album Desolation Boulevard uit 1974.

The Ballroom Blitz werd geïnspireerd door een incident op 27 januari 1973, toen de band optrad in de Grand Hall in Kilmarnock, Schotland, en van het podium werd gedreven door een regen van flessen.

Het nummer begint met een gesproken introductie, waarin zanger Brian Connolly vraagt: “Are you ready Steve? Andy? Mick? Alright fellas, let’s go!”

Daarna volgt een energiek rocknummer met een pakkend refrein en een synthesizersolo.

Het nummer is een klassieker geworden van de glamrock en is meer dan 90 miljoen keer gestreamd op Spotify aan het einde van 2022.

Gisteren nog vandaag

Vandaag is het al 70 jaar geleden dat de Gentse Mathilde Pede is overleden.

Ze was een naaister en zangeres en een van de 27 Belgen aan boord van het schip Titanic dat op 15 april 1912 zonk. Ze was gehuwd met Leopold Weisz.

Het was de Belgische journalist Dirk Musschoot die haar echte naam ontdekte gezien ze oorspronkelijk op de passagierslijst genoteerd was als Mathilde Weisz.

Mathilde Pede was uit Gent afkomstig, meer bepaald uit het intussen verdwenen De Vreese Werkmanskwartier bij de Sint-Pietersabdij.

Ze was een tijdlang meid in het toenmalige Grand Palais Valentino dicht bij het toenmalige station Gent-Zuid.

Toen ze 21 was ging ze studeren aan de Bromsgrove Guild of Applied Art in Engeland waar ze Leopold Weisz ontmoette, een Hongaars-Joodse beeldhouwer die in Montreal werkte.

Het Bromsgrove Guild of Applied Art was een vereniging van moderne kunstenaars, actief van 1898 tot 1966 en de leden maakten kunstwerken voor onder meer de Lusitania.

Mathilde Pede woonde een tijdlang in Bromsgrove, een plaats in het district Bromsgrove, op 21 km van Birmingham.

Ze huwden en hij haalde haar later op in Engeland.

Ze besloten naar Canada te emigreren, zeer tegen de zin van haar ouders. Oorspronkelijk zouden ze op een ander schip in eerste klasse de oceaan oversteken, maar door een kolenstaking boekten ze een ticket op de Titanic (nummer 228414, £ 26).

Op de avond van de tragedie zong Mathilde Pede een hymne in de eetzaal van de tweedeklassepassagiers. Dhr. Pain en Douglas Norman begeleidden haar terwijl ze The Last Rose of Summer zong.

Leopold Weisz verdronk en zij overleefde de ramp, samen met zes andere Belgen. Ze ontscheepte van de Carpathia op 18 april 1912 in New York.

De autoriteiten besloten Mathilde Weisz terug naar België te deporteren gezien men haar beschouwde als onvermogend.

Toen het lijk van haar man werd geborgen met goud ter waarde van 15.000 dollar in zijn kledij veranderde haar situatie en ze bleef in Montreal. In 1914 huwde ze de zakenpartner van haar overleden man.

Na de Eerste Wereldoorlog kreeg ze van koning Albert de medaille van koningin Elisabeth opgespeld omdat ze $ 57.000 aan steun had verzameld voor Belgische liefdadigheidswerken.

Mathilde Pede bracht de rest van haar leven in Canada door.

Ze werd begraven op het kerkhof Notre-Dame des Neiges te Montreal. In Gentbrugge werd een straat naar haar genoemd.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, Kyu Sakamoto met zijn grote hit Sukiyaki (Ue O Muite Arukō).

‘Ue O Muite Aruko’ is de originele titel van ‘Sukiyaki’.

Het lied werd geschreven door tekstschrijver Rokusuke Ei en componist Hacjidai Nakamura.

Ei schreef het nadat hij terugkwam van een (mislukte) protestmars.

Het nummer staat bol van nostalgische gevoelens en herinneringen.

‘Sukiyaki’ was de alternatieve titel en heeft eigenlijk niets met de tekst te maken.

Het is de naam van een Japans gerecht, maar werd gekozen omdat het meer catchy klonk!

Met een wereldwijde verkoop van 13 miljoen stuks is de Kyu Sakamoto-hit van de bestverkochte singles aller tijden!

In Europa werd het een grote hit in Noorwegen (n°1) en Duitsland (n°2).

Na ‘Nel Blu Dipinto Di Blu’ van Domenico Modugno uit 1958 was dit het tweede niet-Engelstalig lied dat de top van de Billboard Hot 100 wist te bereiken.

Nauwelijks een half jaar later stond opnieuw een niet-Engelstalig nummer aan de top van de Amerikaanse chart…’Dominique’ van de Belgische Soeur Sourire!

‘Ue O Muite Aruko’ betekent zoveel als “Ik kijk omhoog als ik wandel”. De protagonist kijkt omhoog omdat dan zijn tranen niet op de grond vallen.

Kyu Sakamoto kwam op 12 augustus 1985 om het leven bij de crash van Japan Airlines Flight 123, met 530 slachtoffers tot op de dag van vandaag één van de zwaarste vliegtuigrampen uit de geschiedenis.

Hij werd slechts 43 jaar. (Denis Michiels)

De Vlaamse zanger Jo Vally (geboren als Valère Maurice Caroline Lauwers) mag vandaag 65 kaarsjes uitblazen

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag: Toen moest Jo Vally zijn huwelijksnacht met 40 toeristen delen (Joepie 14 november 1982)

Gisteren nog vandaag: een eerste kindje voor Jo Vally (Joepie 23 maart 1986)

Gisteren nog vandaag: dochter voor Jo Vally (Joepie 14 september 1986)

Gisteren nog vandaag: Jo Vally hoopt met Eurosong op grote doorbraak

Gisteren nog vandaag: Jo Vally trots op zijn eerste single Olivia (Joepie van 14 mei 1979)

Gisteren nog vandaag

Leupegem in oude postkaarten van 45 jaar geleden

De gemeente Leupegem waar ik woon, heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen.

Een van de meest opvallende gebouwen in Leupegem is het Schipperskerje.

Dit gebouw was jarenlang een mysterie. Zo zijn er op de dag van vandaag twee versies.

Volgens de recentste bevindingen zou het Schipperskerkje helemaal geen kerk zijn, maar een kalkschuur.

Vanaf de 17de eeuw werd hier kalk opgeslagen die vanuit de streek rond Doornik werd aangevoerd voor de bemesting van de akkers en de bouwnijverheid.

De zware steunberen aan de zijkanten van het gebouw moesten de zijwaartse druk van de opgeslagen kalk opvangen.

In 1722, het jaartal dat in de gevel verankerd zit, werd het gebouw gebruikt door Daniel Blommaert en J. Lestienne, twee kalkhandelaars uit het Doornikse.

De tweede versie is dat voor de rechttrekking van de Schelde stond je hier op de oever van de stroom en dus gingen de inwoners van deelgemeente Leupegem ervan uit dat het een schipperskerkje was geweest.

De oorsprong van dit kerkje gaat zeker tot de 11e eeuw terug.

Deze werd een aantal malen verwoest en later herbouwd in renaissancestijl op oude grondvesten.

Na een brand werd de kerk herbouwd door de schippersgilde en ontstond er een driebeukig gotisch kerkje.

Het schipperskerje is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Smarten en staat symbool voor de verbondenheid van de Leupegemse bevolking met de Schelde.

Vanaf 1645 in het bezit van het armenbestuur van Leupegem (heden Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn).

In 1669 werd de kerk gebruikt als hospitaal voor het Franse leger.

Hoewel de kerk nadien nog werd verfraaid, zoals in 1713 toen de zoldering met Lodewijk XIV-versieringen werd bepleisterd.

Besloot men toch om de kerk te sluiten en in 1792 werd de laatste mis opgedragen.

Daarna werd de kerk gebruikt als opslagplaats.

In 1830 werd de kerk verkocht om met het geld een nieuwe Sint-Amanduskerk te bouwen, ook werd toen de toren gesloopt.

In het kerkschip werden woningen gebouwd.

Ook later werd er hieraan nog meerdere malen verbouwd.

In de jaren veertig van de vorige eeuw had het de functie van een kolenmagazijn en in de jaren vijftig als stapelhuis.

Het gebouw is al tientallen jaren in verval.

Het OCMW van Oudenaarde heeft beslist in 2009 om het beschermde schipperskerkje in Leupegem te restaureren.

Op 17 augustus 2020 kwam het terug in de gemeenteraad en neemt het college kennis van de brief van de Vlaams minister van Onroerend Erfgoed in verband met de restauratie van het Schipperskerkje in Leupegem.

Tot vandaag is het gebouw nog steeds niets meer dan een reünie en hebben we nog altijd geen weet wanneer de werken gaan gebeuren.

Kan een afbeelding zijn van de tekst 'Gisteren nog vandaag'

Bericht opnieuw plannen

Nu plaatsen