Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Vandaag is het 60 jaar geleden dat de Franse zangeres Edith Piaf is overleden.

Edith Piaf leeft de laatste maanden van haar leven teruggetrokken in Grasse, waar ze in de nacht van tien oktober 1963 sterft in het bijzijn van Theo Lamboukas, haar toenmalige man.

Maar omdat ze per se in Parijs wilde sterven, werd haar lichaam in een ambulance naar Parijs gebracht, waar een dokter haar dood op 11 oktober officieel vaststelde.

Deze anekdote is tekenend voor Piafs liefde voor Parijs, de stad die haar als chansonnière onsterfelijk heeft gemaakt.

En die liefde was wederzijds: le tout Paris liep te hoop wanneer de lijkstoet naar de begraafplaats Père-Lachaise trok.

Gisteren nog vandaag: Edith Piaf in de Piccolo

Edith Piaf blijft bekend en bemind om haar chansons die een ode zijn aan het leven en de liefde, ook al ging het haar in haar privéleven allerminst voor de wind.

Als kind trok ze rond met haar vader die straatartiest was, op haar vijftiende moest ze voor zichzelf instaan.

Ze bezingt in ‘L’Hymne à l’amour’ (1950) een onvoorwaardelijk geloof in de liefde, enkele maanden nadat haar grote liefde Marcel Cerdan, de Franse wereldkampioen boksen, omkwam in een vliegtuigongeluk.

Gisteren nog vandaag: Edith Piaf in Knokke (28 juli 1961)

Op haar tweeënveertigste huwt Piaf opnieuw met de twintiger Théo Sarapo.

Met hem zingt ze in 1962 nog het duet ‘A quoi ça sert l’amour’. Of zij niet denkt aan wat rust na zo’n bewogen leven? “Neen, want de dag dat je rust, voel je je al een beetje dood”.

In de sloppen van Belleville, midden in “la grande guerre”, verwekt tijdens een militair verlof van een toevallige vader-straatartiest, met een straalzatte zangeres als moeder.

Niet bevorderlijk voor een schitterende carrière in de wereld van de showbizz.

Wanneer Edith Piaf dan op haar vijftiende voor haar eigen inkomsten ging zorgen, met als enig talent een stem als een scheepsklok, dan moest ze ferm van haar afbijten om het zo ver te schoppen.

Gisteren nog vandaag: Edith Piaf en haar man Théo Sarapo te gast in zaal Ancienne Belgique in Brussel (december 1962)

Dan moest ze een straatmus zijn die kon zingen als een kanarievogel.

Als kleuter had ze die warme moederliefde gemist, waar elk kind recht op heeft.

Haar hele verdere leven was één grote hunker naar de warmte, de hartelijkheid, de tederheid die je als kind niet had gekregen.

Wat zei ze ook weer? “Als het geluk aan de deur klopt dan ga ik opendoen, dan durf ik niet neen zeggen”.

En telkens wanneer ze die liefde vond, was ze ook dankbaar en gul.

Edith Piaf had een onfeilbaar oog voor talent en ze had die gave vaak gebruikt om jonge artiesten beroemd te maken.

Leverkanker velt haar uiteindelijk op haar zevenenveertigste, met onsterfelijke klassiekers als La vie en rose, Milord en Non, je ne regrette rien op haar palmares.(diverse bronnen, ENen Toon Hillewaere)

Gisteren nog vandaag: Édith Piaf (janauri 1961)

45 jaar geleden, Wha-Koo met hun nummer You’re Such a Fabulous Dancer

De Amerikaanse rockband Wha-Koo werd in 1975 door gitarist Danny Douma opgericht als The Big Wha-Koo.

Hij liet zich omringen door een aantal ervaren muzikanten, o.a. David Palmer die bij Steely Dan zong, Nick Van Maarth die bij Buddy Holly’s Crickets speelde en bassist Reinee Press was te horen op grote hits van Neil Diamond.

Wha-Koo brak in 1978 door met het tweede album ‘Berkshire’.

De plaat werd geproducet door multi-Grammy-winnaar Ken Caillat die bij ‘Rumours’, ‘Tusk’ én ‘Mirage’ alsook het live-album van Fleetwood Mac achter de knoppen zat.

De (overigens prima) powerballad ‘You’re Such A Fabulous Dancer’ miste net de Billboard Hot 100 (n°101 !) maar was een groot succes in Australië (n°10) en vooral de Afrikaanse landen!

Ondanks de steun van Frits Spits werd het in Nederland geen hit, zelfs geen Tipparade-notering.

Danny Douma verliet nog in 1978 de band en werkte later samen met o.a. Eric Clapton en leden van Fleetwood Mac.

Hij was ook supportact voor de band.

In 1979 verliet hij echter de muziekscene.

Hij richtte dan zijn pijlen op de filmwereld. Douma overleed op 1 juni 2010 aan kanker.

David Palmer schreef muziek voor de cultfilms Teen Wolf en Fast Times At Ridgemont High voor de tv-serie The Heights.

Tegenwoordig is hij kunstenaar en fotograaf (Denis Michiels)

Paul Anka en zijn gezin in de Joepie van 3 oktober 1973

50 jaar geleden, had de Canadese zanger Paul Anka een hitje met het nummer Flashback.

Het nummer is geschreven door Alan Earl O’Day en Arthur Wayne Kent.

Alan Earl O’Day schreef ik ook de hits Angie Baby voor Helen Reddy’s en Rock And Roll Heaven voor de Righteous Brothers.

De Productie was in handen van Rick Hall (geboren als Roe Erister Hall en overleden op 2 januari 2018).

In Vlaanderen bereikte de single niet de hitparade, in Nederland was het nummer goed voor een vijfentwintigste plaats in de Top 40.

40 jaar geleden, slank met kim Wilde.

Het nummer is geschreven door haar vader Marty Wilde en haar broer Ricky Wilde, die ook de producer was.

Het nummer was in Vlaanderen goed voor een zevende plaats en dat zowel in de Brt Top 30 als in de Ultratop 50.

In Nederland was de single goed voor een tiende plaats in de Top 40.

Het nummer gaat vermoedelijk over Kim Wilde zelf en bevat een saxofoonsolo van de Britse saxofonist, fluitist en componist Gary Barnacle.

Gary Barnacle begon zijn muzikale carrière als gastmuzikant bij verschillende groepen zoals onder meer The Clash, The Damned, The Boomtown Rats, Public Image Limited en The Stray Cats.

Hij was een tijd lid van de groepen Cutting Crew en Visage.

Gary Barnacle is eigenaar van een eigen opnamestudio en werkte met heel wat artiesten zoals Level 42, Swing Out Sister, Marilyn, Holly Johnson, Soft Cell/Marc Almond, Spandau Ballet, T’Pau, The Beautiful South, Tina Turner, Elvis Costello, Phil Collins, David Bowie, Soul II Soul, Bjork en Paul McCartney.

Het album Happiness Not Included van Soft Cell uit 2022, was opgenomen in zijn opnamestudio 241 Studios. Op dit album is hij ook te horen als gastmuzikant.

Het nummer Love Blonde is afkomstig van haar derde album Catch as Catch Can dat in hetzelfde jaar uitkwam. (Joepie 2 oktober 1983)

Vandaag is het precies 90 jaar geleden dat de Vlaamse schrijver Jules Persyn is overleden (10 oktober 1933)

Jules Persyn werd geboren op 20 april 1878, te Wachtebeke.

Hij studeerde achtereenvolgens aan het College te Lokeren en te Eeklo en ging dan naar Rome, waar hij twee jaar wijsbegeerte studeerde, maar deze studies niet afmaakte.

Aan de Leuvense universiteit promoveerde hij in 1902 in de Germaanse filologie.

Hij werd dan in 1905 docent aan de katholieke Hogeschool voor Vrouwen en in 1909 aan het Hoger Handelsinstituut te Antwerpen.Was achtereenvolgens ambtenaar aan het Ministerie van Binnenlandse Zaken, in 1905 docent aan de katholieke Hogeschool voor Vrouwen, leraar aan het Hoger Handelsinstituut te Antwerpen en daarna hoogleraar te Gent.

Hij nam de leiding op zich van “Dietsche Warande en Belfort” en werd hoogleraar aan de Gentse universiteit.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vestigde hij zich eerst in Engeland, daarna in Nederland.

In 1918 werd hij als hoogleraar ontslagen.

Na eerherstel werd hij hoogleraar in de letteren en wijsbegeerte.

Hij schreef vooral romans, verhalen en essays over de Vlaamse cultuur, geschiedenis en identiteit.

Persyn werd in de eerste plaats bekend om zijn schitterende essays en biografische schetsen (of beter gezegd “standaardwerken”),

o.a. over O.K. De Laey (1910) en A. Snieders (1925-26).

Hij was ook een actief lid van de Vlaamse Beweging, die streefde naar meer autonomie en erkenning voor de Nederlandstalige gemeenschap in België.

Persyn was een voorstander van de vernederlandsing van het onderwijs, de rechtspraak en het bestuur in Vlaanderen.

Hij was ook een criticus van de Franstalige elite, die hij beschuldigde van onderdrukking en verfransing.

Persyn was een invloedrijke figuur in de literaire wereld, die veel waardering kreeg voor zijn stijl, humor en originaliteit.

Hij won verschillende prijzen voor zijn werk, waaronder de Staatsprijs voor Letterkunde in 1928.

Werkverslaafd als hij was, kwam hij in een zware depressie terecht.

Jules Persyn kwam op ongelukkige wijze om het leven te Broechem op 10 oktober 1933.

Zijn lichaam werd gevonden in de regenput aan zijn woning.

Jules Persyn werd met grote rede en onder massale belangstelling op het kerkhof van Broechem begraven.

Zijn collega’s Herman Teirlinck, Jozef Muls en August van Cauwelaert spraken een grafrede uit, waarin ze hem prijsden als een auteur van wereldklasse.

Een paar jaar later kreeg hij een gedenksteen op zijn graf, en aan zijn geboortehuis in Wachtebeke hangt er een plaquette.

Door Broechem slingert er een wandelpad dat zijn naam draagt.

Er is een Jules Persynstraat, maar vele mensen weten vandaag niet meer wie Persyn was.

Zijn werk verdween als het ware uit de geschiedenis.

Niet zo verbazingwekkend want de man stierf al op 55-jarige leeftijd.

Hij werd beschouwd als de literaire leermeester van de katholieke intellectuelen.

Zoon Jan Persyn, emirentius, schreef een biografie van zijn vader: “Jules Persyn 1878-1933: Een slachtoffer van arbeidsdrift en politieke onwil; tevens bescheiden gezinskroniek”.

Jan Persyn kon de publicatie niet meemaken, daar hij spijtig genoeg overleed in 2001.

Het werk verscheen later in 2001 bij de stichting Maria-Elisabeth Belpaire vzw.

In 2004 werd er ter nagedachtenis van de literair criticus Jules Persyn een schitterend koperen borstbeeld gemaakt dat een ereplaats kreeg aan het gemeentehuis van Broechem.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

55 jaar geleden, Andy Williams met zijn cover van het nummer Can’ t Take My Eyes Off You.

Het nummer werd geschreven door Bob Crewe en Bob Gaudio en dit voor de groep The Four Seasons. Bob Gaudio was trouwens lid van deze groep.

De productie was in handen van Nick DeCaro.

De cover van Andy Williams bereikte in Vlaanderen en Nederland niet de hitparade.

De zanger begon zijn carrière al op jonge leeftijd. In het dorp Wall Lake in Iowa, waar hij opgroeide, zong hij met zijn drie broers in het kerkkoor.

Toen hij maar 8 jaar oud was, vormde hij met hen het Williams Brothers Quartet. Ze traden regelmatig op voor de lokale en later nationale radio.

Door hun liedjes op de radio, trokken ze de aandacht van Bing Crosby.

De broers Williams namen met hem hun eerste plaat op. Het nummer Swinging on a Star werd een hit in 1944. In de jaren die volgden, traden de broers regelmatig op in hun eigen land, maar ook in Londen. In 1951 gingen de broers ieder hun eigen (muzikale) weg.

Williams had ook een eigen televisieprogramma, The Andy Williams Show. Die werd met tussenpozen uitgezonden tussen 1959 en 1971, eerst op de zender CBS en later bij concurrent NBC.

Andy Williams was van 1961 tot 1975 getrouwd met Claudine Longet ( Franse zangeres, actrice en danseres), met wie hij drie kinderen had.

Williams leerde Longet kennen toen ze als danseres in Folies Bergère werkte.

Na hun echtscheiding stond Willams zijn ex bij tijdens haar proces voor de dood van haar vriend Vladimir Peter Sabich.

Longet schoot de skikampioen “per ongeluk” dood in de douche. Ze werd veroordeeld tot dertig dagen cel en een kleine boete.

In 1991 trouwde Andy Williams een tweede keer met Debbie Meyer.

Williams leed sinds 2011 aan blaaskanker.

Op 19 juli 2012 klonk het nog dat Williams goed herstelde en zich elke dag beter voelde en in september alweer kon gaan optreden.

Williams kon de ziekte echter niet de baas en overleed uiteindelijk op 25 september 2012 aan de gevolgen ervan.

Andy Williams kreeg maar liefst 18 gouden en 3 platina-albums.

40 jaar geleden, Madness gooit vrolijk masker af.

Het nummer Wings of a Dove werd geschreven door Cathal J. Smyth en Graham McPherson, die ook samen de zang verzorgen.

Voor het nummer kregen ze steun van de steeldrums van Creighton Steel Sounds ensemble en het gospelkoor The Inspirational Choir of the Pentecostal First Born Church of the Living God.

De productie was zoals gewoonlijk in handen van Clive Langer en Alan Winstanley.

De single bereikte de tweede plaats in het VK Singles Chart en de eerste plaats in Ierland.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een tweeëndertigste plaats in de Nationale Hitparade, maar niet in de Brt Top 30.

Ook in Nederland bereikte de single niet de Top 40.

Het nummer werd uitgebracht in 1983 als een losstaande single en later in 1984 werd het wel opgenomen op de Amerikaanse versie van hun studioalbum Keep Moving.