Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Roy Orbison groeit op in Wink, een klein stadje in Texas. Zijn vader leert hem gitaar spelen als hij zes jaar oud is.
Al snel maakt hij indruk met zijn optredens op de lokale radio en vormt hij een bandje, The Wink Westerners.
Hij krijgt de kans om platen op te nemen in de beroemde studio van Norman Petty, waar ook Buddy Holly werkte.
Via Johnny Cash komt hij in contact met Sam Phillips, de baas van Sun Records, het label dat Elvis Presley en Jerry Lee Lewis lanceerde.
Roy Orbison schrijft nummers die worden opgenomen door andere artiesten, zoals Down The Line door Jerry Lee Lewis en Claudette door The Everly Brothers.
Zijn eigen eerste hit is Ooby Dooby in 1956.
Roy Orbison verhuist in 1959 naar Nashville, waar hij onder de hoede komt van Fred Foster, de eigenaar van Monument Records.
Daar ontwikkelt hij zijn kenmerkende stijl van dramatische ballads met hoge uithalen, begeleid door een orkest.
Hij scoort grote hits met nummers als Only The Lonely, Crying, In Dreams en Oh, Pretty Woman.
In 1965 stapt hij over naar MGM Records, waar hij aanvankelijk succesvol blijft, maar dan wordt getroffen door twee tragedies: zijn vrouw Claudette komt om bij een motorongeluk in 1966 en twee van zijn drie zoons komen om bij een brand in 1968.
Roy Orbison raakt in een depressie en trekt zich terug uit de muziekwereld.
In de jaren tachtig maakt Roy Orbison een comeback, mede dankzij de film Blue Velvet van David Lynch, die zijn nummer In Dreams gebruikt in een memorabele scène.
Hij wordt bewonderd door een nieuwe generatie van muzikanten, zoals Bruce Springsteen, Elvis Costello en Jackson Browne, die met hem optreden in een tv-special, Roy Orbison And Friends, A Black And White Night.
Hij krijgt een platencontract bij Virgin Records en maakt deel uit van de supergroep Traveling Wilburys, samen met Bob Dylan, George Harrison, Tom Petty en Jeff Lynne. Zijn laatste album Mystery Girl bevat nummers die geschreven zijn door onder anderen Elvis Costello, Tom Petty, Jeff Lynne, Bono en The Edge van U2.
Het album wordt een groot succes, maar Roy Orbison overlijdt kort na de opnames aan een hartaanval op de nacht van 6 en 7 december 1988.
Williams is vooral bekend van het nummer Moon River uit 1961, hoewel dat nooit in de hitlijsten stond.
Ook de liedjes Can’t Get Used To Losing You, Speak Softly Love (uit de film The Godfather), Music to Watch Girls By, Love Story, Happy Heart, Can’t Take My Eyes Off You en Can’t Help Falling In Love (gecoverd van Elvis Presley) werden populair.
Ook maakte hij tal van kerstalbums en leende hij zijn warme stem aan de kerstkraker The Most Wonderful Time of the Year.
Andy Williams was van 1961 tot 1975 getrouwd met Claudine Longet (Franse zangeres, actrice en danseres), met wie hij drie kinderen had.
Williams leerde Longet kennen toen ze als danseres in Folies Bergère werkte.
Na hun echtscheiding stond Willams zijn ex bij tijdens haar proces voor de dood van haar vriend Vladimir Peter Sabich.
Longet schoot de skikampioen “per ongeluk” dood in de douche.
Ze werd veroordeeld tot dertig dagen cel en een kleine boete.
In 1991 trouwde Andy Williams een tweede keer met Debbie Meyer.
Williams leed sinds 2011 aan blaaskanker.
Op 19 juli 2012 klonk het nog dat Williams goed herstelde en zich elke dag beter voelde en in september alweer kon gaan optreden.
Williams kon de ziekte echter niet de baas en overleed uiteindelijk op 25 september 2012 aan de gevolgen ervan.
Andy Williams kreeg maar liefst 18 gouden en 3 platina-albums.
Piccolo journalist Evert Siderius bespreekt Andy Williams
Geboren als Annie Chancel begon ze haar muzikale carrière in een bandje en werd ontdekt in 1962, toen ze haar eerste single uitbracht met de titel Sheila, haar artiestennaam.
Het liedje was een succes, maar moest concurreren met een andere versie van Lucky Blondo.
Sheila brak definitief door in 1963 met het nummer L’école c’est fini, dat zes weken op de eerste plaats stond in de Franse hitlijst en 800.000 keer werd verkocht.
Haar eerste album was ook het best verkochte album van dat jaar, waarmee ze andere Franse zangeressen als Sylvie Vartan en Françoise Hardy overtrof.
Sheila scoorde in de jaren zestig nog meer hits, zoals Toujours des beaux jours, C’est toi que j’aime, Le Folklore Américain, Le Cinéma, Bang Bang (een cover van Cher) en Adios Amor, dat acht weken op nummer één bleef.
Haar grootste succes was Les rois mages, dat in 1971 vier weken de hitlijst aanvoerde en bijna een miljoen keer werd verkocht.
Met de Spaanse versie Los Reyes Magos bereikte ze ook de markten van Mexico, Argentinië en Spanje.
In 1973 trouwde Sheila met de zanger Ringo (geboren als Guy Bayle).
Claude François, waar ze al sinds 1963 mee bevriend was, was getuige van dit huwelijk.
Sheila en Ringo namen samen een duet op, Les Gondoles à Venise, dat ook vier weken op de eerste plaats stond.
In 1975 kregen ze een zoon, Ludovic, maar het huwelijk liep stuk in 1979.
In 1977 maakte Sheila een overstap naar de discostijl met het Engelstalige nummer Love me Baby, waarbij ze werd begeleid door de dansers B. Devotion.
De dansers waren Arthur Wilkins (overleden 9 februari 2015), Basil Mac Farlane en Freddy Stracham.
Het liedje was een succes in Frankrijk en ook in andere Europese landen, zoals Duitsland en Italië.
Sheila en B. Devotion hadden ook een hit met Singing in the rain, een discobewerking van de klassieker uit de film met Gene Kelly.
In Vlaanderen goed voor een vierde plaats en in Nederland bereikte de single de derde plaats in de Top 40.
Ondanks haar Engelse singles brengt ze ook nog het Franse Kennedy Airport uit om haar Franse fans niet te vergeten.
Met Seven Lonely Days heeft ze in 1979 opnieuw een grote hit beet.
In Frankrijk verkoopt de single 550.000 keer en ook in Duitsland, Zweden en Spanje is het een dikke hit.
In 1979 leidt haar samenwerking met Bernard Edwards en Nile Rodgers voor de opname van het album King of the World (uitgebracht in 1980) tot mondiaal verkoopsucces.
Haar grote successingle Spacer van einde 1979 staat op dit album.
Deze single dat in 52 landen verkocht wordt en 6 miljoen keer over de toonbank gaat.
Hiermee scoort ze ook in Australië, de Verenigde Staten, Finland en Engeland.
Het nummer verblijft een half jaar in de top tien van de hitparade en wordt ook vaak gecoverd.
De videoclip werd opgenomen in Londen, de eerste keer dat Sheila buiten Frankrijk een clip opnam.
Om tevens haar Franse fans tevreden te houden brengt ze in 1980 met Pilote sur les Ondes ook een Frans album uit.
Een jaar later covert ze Shaddap a you face van Joe Dolce (Et ne la ramène pas).
Aan het einde van het jaar brengt ze een nieuw Engelstalig album uit, Little darlin, in rockstijl.
In 1982 covert ze Gloria van Umberto Tozzi (Glori-Gloria) en heeft ook hier een hit mee.
In 1983 brengt ze On dit uit, een album in het Frans met liedjes speciaal voor haar geschreven.
In 1983 ontmoet ze Yves Martin.
Ze werkt met hem samen tot 1988 en is met hem getrouwd.
Echt succesvol was ze niet meer en in 1989 besluit ze, teleurgesteld, te stoppen met de muziek.
Tussen 1989 en 1998 schrijft ze 3 boeken, verschijnt op tv en stort zich op het maken van beelden (sculptures).
In 1998 is haar comeback in de muziekwereld. En verrassend genoeg succesvol.
Het album Le Meilleur met oude en nieuwe songs wordt ‘goud’ in Frankrijk.
In 2002 brengt ze het album Seulement pour toi uit, met slechts zeven liedjes.
Het album werd opgenomen in de zomer tussen de overlijdens van haar ouders in.
Datzelfde jaar viert ze haar veertigjarig artiestenjubileum in de Olympia.
In 2005 brengt haar zoon Ludovic het boek Fils de (zoon van) uit, waarin hij vertelt hoe moeilijk het is om in de schaduw van zijn moeder te staan.
In 2012 viert ze met Ce soir, c’est notre anniversaire haar vijftigjarig jubileum in de Olympia.
Sheila is nu nog vaak op tv en toer nog altijd door Frankrijk en de rest van Europa.
Sheila verkocht meer dan 85 miljoen platen.
Volgens het boek 40 ans de tubes 1960-2000 is ze in Frankrijk de zangeres met het meeste gouden platen (39 in Frankrijk en 89 in de wereld).
In Frankrijk wordt ze alleen maar overtroffen door Johnny Hallyday, die 40 gouden platen heeft.
Barbara Acklin werd geboren in Oakland, Californië in 1943 en verhuisde als kind naar Chicago, Illinois.
Daar begon ze haar muzikale carrière als secretaresse bij St. Lawrence Records.
Dankzij haar neef, producer en saxofonist Monk Higgins kreeg ze al vlug een platencontract en produceerde haar eerste singles.
Haar doorbraak kwam in 1968 met het nummer Show Me the Way to Go dat ze samen met Eugene Record (Eugene Booker Record) schreef en zong met Gene Chandler.
Hetzelfde jaar scoorde ze haar grootste hit met Love Makes A Woman, dat de top 20 haalde in de Billboard Hot 100.
Acklin nog vele andere nummers, zoals Am I the Same Girl, Little Green Apples, Just Ain’t No Love, I Did It, I Call It Trouble en A Place In The Sun.
Ze had ook een lange relatie met Eugene Record, de zanger van The Chi-Lites, met wie ze veel nummers schreef voor zijn groep.
Volgens sommige bronnen zouden ze zelf getrouwd geweest zijn. Maar ik durf dit niet hard te maken.
Een van hun bekendste nummers was Have You Seen Her dat in 1971 een nummer 1-hit werd in de Amerikaanse R&B-lijst.
Dit nummer werd later gecoverd door MC Hammer in 1990 en bereikte de top 3 in de VS.
Eugene Record schreef ook het nummer Are You My Woman (Tell Me So), dat in 2003 werd gesampled door Beyoncé in haar hit Crazy in Love.
Hij won daarvoor een Grammy Award.
Barbara Acklin werd 56 jaar oud en Eugene Record overleed in 2005 op 64-jarige leeftijd.
Michel Polnareff werd geboren in 1944 in Nérac, Frankrijk, uit een Russische vader en een Franse moeder.
Zijn vader, Leib Polnareff, was een bekende componist die nummers schreef voor Edith Piaf, Mouloudji en andere beroemde artiesten.
Michel begon al op jonge leeftijd piano te spelen en ontwikkelde een passie voor muziek.
Hij verhuisde naar Parijs in de jaren zestig en brak door met zijn eerste hit “La poupée qui fait non” in 1966.
Sindsdien heeft hij meer dan 20 albums uitgebracht en talloze hits gescoord, zoals “Love me, please love me”, “L’amour avec toi”, “On ira tous au paradis” en “Goodbye Marylou”.
Hij staat ook bekend om zijn flamboyante persoonlijkheid en zijn controversiële imago dat vaak de aandacht trok van de media en het publiek.
Hij had verschillende relaties met beroemde vrouwen, zoals de actrice Annie Fargue (geboren in Etterbeek) en zangeres Afida Turner, die later relatie had met rapper Coolio en Mike Tyson. Afida Turner kwam verleden jaar te overlijden aan kanker.
Hij trouwde met het bekende model Danyellah in 2003 en kreeg een zoon, Louka, in 2010.
Michel Polnareff is nog steeds actief in de muziekwereld. Hij bracht verleden jaar een album uit met zijn grootste hits in een nieuwe bewerking.
Hij woont momenteel in Los Angeles, Verenigde Staten, waar de bijna 80-jarige zanger zou werken aan een nieuw album (Joepie 12 november 1978).
Tom Jones, geboren als Thomas John Woodward op 7 juni 1940 in Treforest, een wijk van het mijnstadje Pontypridd in Wales, is een van de succesvolste zangers van zijn generatie.
Hij groeide op in een muzikale omgeving, waar hij al op jonge leeftijd in koren en brassbands zong.
Hij werkte als handschoenmaker en bouwvakker, maar bleef zijn passie voor muziek volgen.
Hij trouwde op zijn zestiende met zijn jeugdliefde Linda, met wie hij tot haar overlijden in 2016 samenbleef, ondanks zijn reputatie als rokkenjager en sekssymbool.
Tom Jones werd ontdekt door Gordon Mills en Les Reed, die hem vroegen om een demo op te nemen van het nummer “It’s Not Unusual”.
Ze wilden eigenlijk dat Sandie Shaw het nummer zou zingen, maar ze was zo onder de indruk van Tom Jones’ stem dat ze hem aanraadde om het zelf uit te brengen.
Het werd zijn tweede single bij Decca Records en zijn eerste nummer één hit in het Verenigd Koninkrijk.
Sindsdien heeft Tom Jones meer dan 100 miljoen albums verkocht, een carrière van meer dan zestig jaar opgebouwd, samengewerkt met Elvis Presley, een ridderorde ontvangen van de Britse koningin en nog steeds een jeugdige uitstraling behouden op zijn drieëntachtigste.
Lulu, geboren als Marie McDonald McLaughlin Lawrie in Glasgow, Schotland, begon haar carrière al op jonge leeftijd.
Ze brak door in 1964 met haar versie van het Isley Brothers-nummer Shout, dat een grote hit werd in het Verenigd Koninkrijk.
Sindsdien heeft ze meer dan 50 albums uitgebracht en samengewerkt met artiesten als David Bowie, Elton John, Sting en Take That.
Lulu heeft ook een veelbewogen liefdesleven gehad.
Ze was twee keer getrouwd, eerst met Maurice Gibb van de Bee Gees, van wie ze scheidde na vier jaar huwelijk, en later met John Frieda, de bekende haarstylist en oprichter van het gelijknamige cosmeticamerk.
Met Frieda kreeg ze een zoon, Jordan, die nu 44 jaar oud is.
Lulu heeft ook relaties gehad met onder anderen Davy Jones van The Monkees, Dudley Moore en David Bowie.
Ze treedt nog regelmatig op en brengt af en toe nieuwe nummers uit.
In 2019 bracht ze een album uit met covers van soulklassiekers, getiteld From My Soul To Yours.
Ze is ook betrokken bij verschillende goede doelen, zoals Comic Relief, Save the Children en Breast Cancer Care.
Elvis Presley scoorde een grote hit met zijn cover van het nummer Burning Love dat in 1972 werd uitgebracht als single.
Het nummer werd geschreven door de Amerikaanse componist Dennis Linde en dit voor de soul zanger Arthur Alexander.
Dennis Linde schreef ook nummers voor onder meer Roger Miller, Everly Brothers, Kitty Starr, Billy Swan, Teresa Brewer en Brenda Lee.
De producer van Burning Love was Felton Jarvis, die al sinds 1966 met Elvis samenwerkte en veel van zijn latere albums produceerde.
Met dit nummer bereikte hij voor de veertigste keer de Top 10 in zijn thuisland. In de Billboard Hot 100 was het nummer goed voor een tweede plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Cash Box Top 100.
In Vlaanderen was de single goed voor een tiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de negentiende plaats in de Top 40.
Het nummer Ay No Digas was in Vlaanderen goed voor een zevende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte de single zelfs de derde plaats in de Top 40.
Chris Montez schreef het nummer zelf, samen met Billy Meshel, die ook de productie deed.
Chris Montez had eerder al succes gehad met rock-‘n-rollnummers als Let’s Dance en Some Kinda Fun, maar hij veranderde zijn stijl naar meer romantische en rustige muziek onder invloed van Herb Alpert.
Hij nam ook covers op van klassiekers als The More I See You en There Will Never Be Another You.
Zijn carrière duurde tot in de jaren zeventig, toen hij zich meer ging richten op zijn privéleven en zijn geloof.
Toen gisteren nog vandaag was 