In 1981 sprak Paul McCartney openhartig over zijn gezin en stelde hij dat zijn kinderen absoluut niet verwend werden.

Hoewel hij toen al miljoenen op zijn bankrekening had staan, was geld voor hem niet zo belangrijk als men destijds dacht.

Met zijn echtgenote Linda en de kinderen leidde hij een nogal bescheiden bestaan op zijn boerderij in Sussex.

Sommigen noemden het Schotse gierigheid, maar Paul wist wel beter en was bereid om te praten over hun ingetogen levensstijl.

Er werd toen bijvoorbeeld gefluisterd dat de vier kinderen in een en dezelfde slaapkamer sliepen.

Paul bevestigde dit en legde uit dat als de toen driejarige James wat ouder zou worden, ze een derde slaapkamer zouden moeten bouwen, omdat de jongen niet bij de meisjes kon blijven slapen.

Op dat moment was dat echter nog helemaal niet nodig. Ze hielden de kinderen bewust in een slaapkamer, omdat ze een hechte familie wilden zijn.

Paul herinnerde zich dat bij hem thuis in Liverpool vroeger ook alle kinderen in een kamer sliepen.

Hij vond dat reuzegezellig en wilde dat ook voor zijn eigen kinderen, waarbij hij gekscherend de wedervraag stelde of het soms beter was dat kinderen moesten telefoneren om met elkaar te kunnen praten.

Hij maakte heel duidelijk dat de kinderen niet verwend werden.

Hij wilde dat ze een normale jeugd meemaakten. Hij wist dat ze later natuurlijk allemaal rijk zouden zijn, maar wilde vermijden dat ze op die jonge leeftijd al alles kregen wat ze verlangden.

Om beurten maakten de kinderen bijvoorbeeld het ontbijt klaar en er was geen privéchauffeur om hen naar school te brengen, want die taak nam de zanger zelf op zich.

Per week kregen de kinderen twintig Belgische frank zakgeld, wat toen neerkwam op anderhalve gulden, en dat was net genoeg om wat snoep te kopen.

Hun huis was ook helemaal geen super-de-luxe landhuis, iets wat Paul totaal niet nodig vond.

Mensen die daar voor het eerst langskwamen, reden vaak voorbij, omdat ze in de veronderstelling waren dat het slechts de woning van de tuinier was.

Wanneer de kinderen bij vriendjes gingen spelen, kwamen ze weleens thuis met de opmerking dat die vriendjes een veel groter huis hadden dan zijzelf.

Het leek er met andere woorden op dat het gezin geen gebruikmaakte van het immense fortuin.

Paul nuanceerde dit door te zeggen dat ze wel geld uitgaven, maar het gewoon niet zomaar uit de ramen gooiden.

Als voorbeeld gaf hij een reis naar Nice die hij en Linda hadden gemaakt, waarvoor ze een gewoon lijnvluchtticket in tweede klasse hadden geboekt.

Ze waren echter wel met een gehuurd privévliegtuig teruggekeerd, omdat ze per se tijdig weer bij de kinderen wilden zijn.

Geld zagen ze puur als een middel om vrij te zijn en absoluut niet als een manier om in overbodige luxe te baden, want luxe maakte volgens hem simpelweg niet gelukkig.

Waar veel vrouwen met dergelijke financiële middelen kasten vol kleding zouden kopen, was mode voor Linda totaal onbelangrijk.

Paul vertelde dat ze op een bepaalde ochtend een T-shirt, een spijkerbroek en een paar gele kousen droeg.

Het T-shirt had ze zelfs gratis gekregen, de kousen kostten ongeveer tachtig frank en de spijkerbroek was helemaal afgedragen.

Toch stond Paul bij The Beatles in het verleden bekend als de geldmaniak.

Hij gaf ruiterlijk toe dat dit vroeger inderdaad het geval was.

Hij en John Lennon kwamen destijds samen en spraken dan af om een huis, een wagen of een zwembad bij elkaar te componeren.

Bij het schrijven van liedjes dachten ze onmiddellijk aan het fortuin dat het zou opbrengen en zaten ze constant te rekenen.

Maar zodra hij die huizen, wagens en dat zwembad daadwerkelijk bezat, realiseerde hij zich dat geluk niet te koop is.

Zijn bescheiden levensstijl in 1981 zag hij dan ook als een mogelijke tegenreactie op die hectische beginperiode.

Over zijn uiterst succesvolle huwelijk met Linda zei Paul dat hij dit waarschijnlijk aan diezelfde bescheiden levensstijl te danken had.

In de gloriedagen van The Beatles was hij een echte playboy met dure wagens en mooie meisjes, waarbij alles leek te kunnen.

Op een bepaald moment zag hij echter in dat hij diepgang miste in zijn leven. Met een vrouw ging hij naar eigen zeggen niet alleen naar bed; ze moest in de ware zin van het woord ook zijn vriendin zijn.

Linda was zijn allerbeste vriendin en ze pasten wonderwel bij elkaar, juist omdat ze zo verschillend waren.

Ze hadden ooit wel op het punt gestaan om te scheiden, maar na een paar dagen uit elkaar te zijn geweest, realiseerden ze zich dat ze elkaar totaal niet konden missen.

Paul was ervan overtuigd dat hun huwelijk nooit had standgehouden als hij de wilde levensstijl van iemand zoals Rod Stewart had overgenomen.

Hij geloofde stellig dat je geen fuifnummer kon zijn en tegelijkertijd een gelukkig en stabiel huiselijk leven kon onderhouden.

Hij had bewust voor het gezinsleven gekozen, omdat de showbizzwereld een wereld van plastiek was die hij maar al te goed kende, terwijl het huiselijke leven hem echt geluk schonk.

Wat de bewuste boerderij in Sussex betreft, gaat het om Waterfall Estate in Peasmarsh, nabij Rye, een landgoed dat Paul in 1973 had aangekocht.

Oorspronkelijk was dit perceel, vaak aangeduid als Blossom Wood Farm, zo’n zestig hectare of ongeveer 160 acres groot.

In een poging zijn privacy nog beter te beschermen, kocht hij in de jaren daarna grote stukken omliggende landbouwgrond op, waardoor het terrein uitgroeide tot maar liefst 377 hectare of 933 acres.

De woningen op het terrein werden ook flink aangepast.

Het kleine, oorspronkelijke glazen en houten gebouwtje werd vervangen toen Paul zelf aan de keukentafel een nieuw en ruimer huis van rode baksteen met vier slaapkamers ontwierp.

Hij koos er bewust voor om het huis heel sober te houden, met relatief kleine kamers zonder extravagante details, om zo dicht bij zijn afkomst uit de arbeidersklasse te blijven.

Verder voerde hij in 1975 een succesvolle juridische strijd om een openbaar voetpad honderdvijftig meter op te schuiven, verder weg van zijn voordeur.

Jaren later liet hij nog een extra houten lodge bouwen, maar die moest hij later weer afbreken, omdat de vergunningen hiervoor ontbraken.

Deze plek groeide uit tot een enorme, werkende boerderij waar het koppel zich vol overgave wijdde aan biologische landbouw, het fokken van schapen en het houden van paarden.

Verder verbouwt hij er vandaag de dag ook nog gewassen als tarwe, rogge, erwten en zelfs hennep.

Op ditzelfde uitgestrekte terrein, vlak bij een oude molen, liet Paul zijn inmiddels beroemde Hog Hill Mill-studio bouwen, de plek waar hij de decennia daarna in alle rust vrijwel al zijn soloalbums zou opnemen.

De vier kinderen die in 1981 nog knus samen in een kamer sliepen, hebben intussen allemaal een zeer succesvolle eigen carrière opgebouwd.

Jaren na dit interview, in 2003, zou Paul overigens nog een vijfde kind verwelkomen, zijn jongste dochter Beatrice, uit zijn latere huwelijk met Heather Mills.

Heather, die door Paul werd geadopteerd, is de dochter van Linda uit een eerder huwelijk en is een bekende pottenbakker en keramist geworden.

Mary trad in de creatieve voetsporen van haar moeder en is vandaag de dag een gerespecteerd fotograaf, kookboekenschrijfster en voorvechter van Meat Free Monday.

Stella McCartney verwierf wereldwijde faam als topontwerpster met haar eigen uiterst succesvolle en diervriendelijke kledinglijn, een visie die sterk beïnvloed is door de respectvolle waarden van de boerderij in Sussex.

James, destijds een driejarige peuter, koos voor een leven in de voetsporen van zijn vader en bracht als singer-songwriter verschillende albums uit.

Net als zijn vader is James meer dan actief in de muziekwereld.

Zo bracht hij eind mei zijn nieuwe single ‘I’ll Say What I Want To’ uit.

Ook Paul zelf zit niet stil en bracht zeer recent, op 29 mei 2026, zijn nieuwe album ‘The Boys of Dungeon Lane’ uit