Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Hij begon al op jonge leeftijd te tekenen en te schilderen, en bleef dat zijn hele leven doen.
Hij liet zich inspireren door verschillende kunststromingen, zoals expressionisme, surrealisme en popart.
Hij schilderde vooral portretten, soms van zichzelf of van andere muzikanten, maar ook van fictieve personages of historische figuren. Hij gebruikte vaak felle kleuren en geometrische vormen om zijn visie uit te drukken.
Zijn schilderijen werden tentoongesteld in verschillende galerijen en musea over de hele wereld, en werden zeer gewaardeerd door critici en publiek.
Nico wordt geboren op 16 oktober 1938 in Keulen als Christa Päffgen, maar het kan evengoed 15 oktober 1943 in Boedapest zijn.
Nico heeft er altijd geheimzinnig over gedaan. Zeker is dat ze opgroeit zonder vader, die tijdens de oorlog soldaat is in de Wehrmacht en waarschijnlijk is gesneuveld, al zou Nico zelf later het verhaal in de wereld brengen dat hij is vermoord door de nazi’s.
Nico’s moeder, Margaret Päffgen vertrekt na de oorlog met haar dochter naar Berlijn.
Nico werkt op 15-jarige leeftijd tijdelijk op een basis van Amerikaanse luchtmacht, waar ze slachtoffer wordt van een verkrachting door een Amerikaanse sergeant die vervolgens ter dood wordt veroordeeld door de krijgsraad.
De rest van haar leven blijft Nico getraumatiseerd door de verkrachting en voelt zich tegelijkertijd schuldig voor de dood van de sergeant.
Op 16-jarige leeftijd wordt ze in Berlijn ontdekt als fotomodel en mannequin. Via haar werkgever krijgt ze in 1960 een kleine rol in Federico Fellini’s film La Dolce Vita.
Inmiddels is Nico naar Parijs verhuisd, waar ze haar artiestennaam Nico aanneemt.
Dankzij het vele werk voor tijdschriften en bekende firma’s als Coco Chanel wordt ze het eerste supermodel en de lieveling van de jet set.
Ze raakt bevriend met artiesten als Bob Dylan en Brian Jones en krijgt een verhouding met acteur Alain Delon, die de vader van haar zoon Ari (Christian Aaron Boulogne) is, iets wat Delon altijd ontkend heeft.
Vreemd want Delons moeder Edith heeft Boulogne opgevoed en uiteindelijk geadopteerd in 1977 met haar tweede man Paul Boulogne, die de jongen ook zijn familienaam gaf.
In 1964 maakte ze kennis met Andy Warhol, die haar adopteert als zijn protege.
In 1965 verschijnt haar eerste single I’m Not Saying en in 1967 speelt ze in Warhol’s film Chelsea Girls.
Datzelfde jaar wordt ze als ‘chanteuse’ toegevoegd aan de band The Velvet Underground, waar ze eerst de avances van Lou Reed afslaat om vervolgens een verhouding met John Cale te beginnen.
Het eerste album van de band bevat een aantal nummers die door Nico worden gezongen.
Met name door de jaloerse en door Nico afgewezen Lou Reed wordt haar een grotere rol in de band geweigerd.
Een aantal nummers die ze al heeft ingezongen worden door Lou Reed uit wraak opnieuw ingezongen, en verschijnen in die versie uiteindelijk op het album.
Nico is levenslang verslaafd aan heroïne en overlijdt uiteindelijk aan een hersenbloeding op 18 juli 1988 als gevolg van een val van haar fiets tijdens een afkicksessie op het eiland Ibiza. Nico is 49 jaar geworden.
Toen zijn moeder was gestorven, zei haar zoon Ari het volgende over zijn moeder: “Voor mij was ze een heel goede moeder. Ze gaf me alles. Zelfs drugs, ik heb het met haar ten volle ervaren zonder dat het een probleem was. Vanaf mijn zestiende tot het einde deelden we medicijnen, dezelfde spuit. Het was een manier van samenzijn.
Ook na haar dood blijft Nico tot de verbeelding spreken.
James Young schrijft in 1992 de biografie Songs They Never Play On The Radio.
In 1995 verschijnt Nico Icon, een documentaire van de Duitse televisie over haar leven. Onder de titel Nico wordt in 1997 een ballet opgevoerd van choreograaf Ed Wubbe, waarvoor John Cale de muziek schrijft.
In 2014 liet Wubbe zich opnieuw inspireren door Nico en de Velvet Underground voor zijn choreografie “ICON/NICO”.
Haar zoon, Ari Boulogne werd in de nacht van 19 op 20 mei 2023 dood aangetroffen in zijn appartement.
Zijn lichaam werd in een vergevorderde staat van ontbinding ontdekt door zijn partner Yasmina, die met haar zoon Fadhil, 21 jaar oud, was teruggekeerd van een verblijf in de provincies.
Vreemd om haar partner alleen te laten wetende dat hij door een hersenbloeding verlamd was en gebruikmaakte van een rolstoel.
Op 22 mei 2023 werd Yasmina dan ook aangeklaagd wegens niet helpen van een persoon in gevaar, onvrijwillige doodslag en overdracht van verdovende middelen.
Ari Boulogne werd op 18 juli 2023 begraven, bijna twee maanden na zijn dood, vanwege vertragingen bij het onderzoek naar de oorzaken van zijn dood door deskundigen. (diverse bronnen en Wikipedia)
Op de muziekschool in Hamburg studeerde hij meerdere muziekinstrumenten: piano, klarinet, saxofoon en accordeon.
Hij begon zijn carrière als saxofonist bij het radio-orkest van Hans Busch in Danzig.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in gevangenschap in Denemarken waar hij verliefd werd op een jonge Deense.
Uit deze relatie werd zijn oudste dochter geboren.
Eveneens tijdens die periode formeerde hij zijn eerste bigband Pik Ass. Na de oorlog ging hij met deze band op de schnabbeltour langs Amerikaanse officiersclubs in Noord-Duitsland.
Aan het eind van de veertiger jaren componeerde en arrangeerde hij hoofdzakelijk voor de NDR en Polydor.
Begin 1952 stapte hij naast Horst Wende als tweede man in bij Polydor/Siemens team als producer.
Voor Freddy Quinn bijvoorbeeld produceerde hij in 1959 Die Gitarre und das Meer, wat een grote hit werd.
Ook bewerkte Kaempfert het Duitse volksliedje “Muss i denn zum Städtele hinaus” dat onder de titel “Wooden Heart” Elvis Presley een wereldsucces opleverde.
Met Wonderland by Night maakte Kaempfert in 1960 zijn grote internationale doorbraak.
In 1961 stond deze hit vijf weken nummer één in de Verenigde Staten.
Dat was de eerste keer dat een Duitser een nummer één-hit had in de VS.
Gisteren nog vandaag
Een andere compositie van hem, Morgen, bereikte eveneens een hoge klassering in de Amerikaanse Top 20.
Zijn absolute top bereikte Kaempfert met het nummer Strangers in the Night, dat door “Ol’ Blue Eyes” Frank Sinatra tot de grootste wereldhit van en voor Kaempfert gezongen werd.
In 1961 was Kaempfert verantwoordelijk voor de opnames van de zanger Tony Sheridan, die werd begeleid door een tot dan toe onbekende band, The Beatles.
Ook neemt Bert Kaempfert met The Beatles de klassieker Ain’t She Sweet en het instrumentale Cry For A Shadow op.
Zijn compositie Afrikaan beat (1962) werd de herkenningsmelodie van het sprookje de Indische Waterlelies geschreven door onze koningin Fabiola in de Efteling, waar het wordt gespeeld door een kikkerorkest en een ganzenensemble.
Het nummer Living it up uit 1963 was de tune van de jeugdserie Kapitein Zeppos.
Bert Kaempfert stierf plotseling op 21 juni 1980, op 56-jarige leeftijd in zijn vakantiehuis op Majorca ten gevolge van een beroerte. (diverse bronnen en Wikipedia)
Het nummer Solitaire is geschreven door Neil Sedaka en de tekst is van Phil Cody, en werd voor het eerst uitgebracht door Sedaka zelf in 1972.
Patricia Paay nam haar versie op met de producer Jaap Eggermont, die ook verantwoordelijk was voor het succesvolle Stars On 45 project.
Het arrangement van het nummer was van Hans Hollestelle die we kennen van de groepen The Torero’s, Ekseption, Rainbow Train en Sandy Coast.
De single was in Vlaanderen goed voor een vijfde plaats in de Brt Top 30. In Nederland deed het nummer minder en bereikte daar, maar de zestiende plaats in de Top 40.
Solitaire is ook terug te vinden op haar album Dreamworld, dat in 1983 verscheen.
Op dit album staat ook de cover van het nummer Liefde een nummer geschreven door Will Tura en Johan Verminnen. De versie van Will Tura is een duet met de Vlaamse zangeres Mary Helena.
De Engelse vertaling met als titel Love Is (A Stranger) is geschreven door Patricia zelf en dit samen met John Van Katwijk.
Een van de bekendste nummers van Ike en Tina Turner is Nutbush City Limits, een rock- en soulnummer dat gaat over het geboortedorp van Tina Turner in Tennessee.
Het nummer werd geschreven door Tina zelf en geproduceerd door Ike, die ook de gitaarpartij speelde.
Nutbush City Limits was een grote hit in 1973, toen het de tweede plaats bereikte in de Billboard R&B chart en de elfde plaats in de Billboard Hot 100.
In 1978 werd het nummer opnieuw uitgebracht als een discoversie, die opnieuw de hitlijsten haalde in verschillende landen.
In Vlaanderen was de single toen goed voor een twintigste plaats in de Brt Top 30 en in Nederland een twaalfde plaats in de Top 40.
In 1991 verfriste Tina het nummer, zou ze volgens mij niet moeten gedaan hebben, maar de single bereikte wel terug de hitparade.
Meer nog, de single bereikte zelfs in Vlaanderen de tiende plaats in de Brt Top 30.
In Nederland was het nummer goed voor een elfde plaats in de Top 40.
Het nummer is gecoverd door andere artiesten, zoals Bob Seger, Alvin Lee, Sam Brown en Glee Cast.
Eddie Murphy heeft drie studioalbums uitgebracht: How Could It Be (1985), So Happy (1989) en Love’s Alright (1993).
Hij scoorde een hit met het nummer “Party All the Time” in 1985.
Hij werkte samen met verschillende muzikanten en producers, zoals Rick James, Crystal Blake, Michael Jackson, Narada Michael Walden, Larry Blackmon, Stevie Wonder, Julio Iglesias, Paul McCartney, Nile Rodgers en Teddy Riley.
Olivia Newton-John met haar single Hopelessly Devoted To You staat nog steeds op de eerste plaats.
Abba met het nummer Summer Night City stijg wel van zeven naar de tweede plaats.
De sterkste stijger van deze week zijn de jongens van Moody Blues met hun nummer Had To Fall In Love.
De hoogste nieuwkomer van deze week zijn de Nederlandse meiden Girlie met hun single over Andy. Andere nieuwkomers van deze week zijn 10CC Dreadlock Holiday, David Essex met Oh, What A Circus, Dennie Christian met Guus Flater En De Marsupilami, Gene Latter met John Travolta, You’re A Superstar, Status Quo met Again And Again, Roberto met Cadillac en Patrick Juvet met I Love America.
Toen gisteren nog vandaag was 