Categorie: Muziek

In de herfst van 1975, nu vijftig jaar geleden, maakten Vlaanderen en Nederland kennis met Natalie Cole, de getalenteerde dochter van de legendarische zanger Nat King Cole.

Ze brak door met haar debuutsingle ‘This Will Be’, een nummer afkomstig van haar eerste album ‘Inseparable’.

Achter de schermen waren Chuck Jackson en Coles toenmalige partner Marvin Yancy de drijvende krachten.

Zij schreven niet alleen alle nummers voor het album, inclusief de hitsingle, maar namen ook de arrangementen en de productie voor hun rekening.

De single deed het goed in de hitlijsten: in Vlaanderen bereikte ‘This Will Be’ de vijfde plaats in de BRT Top 30, terwijl het in Nederland tot de zestiende plek in de Top 40 schopte.

De professionele samenwerking tussen Cole en Yancy bloeide al snel uit tot een persoonlijke relatie.

Op 31 juli 1976 trouwde de zangeres met Marvin Yancy, die naast producer ook een voormalig lid was van de R&B-groep The Independents en een gewijde baptistenpredikant.

Onder zijn invloed werd Cole een vrome baptist. Samen kregen ze een zoon, Robert Adam “Robbie” Yancy, die later als muzikant met zijn moeder op tournee zou gaan.

Helaas was hun huwelijk geen lang leven beschoren; het koppel scheidde in 1980.

Het gezin werd echter getroffen door een reeks van tragedies.

Marvin Yancy overleed amper vijf jaar na de scheiding, in 1985, aan een hartaanval op de jonge leeftijd van 34 jaar.

Dertig jaar later, in 2015, overleed Natalie Cole zelf op 65-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Los Angeles.

Het noodlot sloeg opnieuw toe in 2017, toen hun zoon Robbie op 39-jarige leeftijd stierf, net als zijn vader aan een hartaanval.

Vijf jaar geleden, daar is hij dan, het nummer Helena van Hugo Raspoet voor het eerst op single.

In 2026 is het al 55 jaar geleden dat het enige album van Hugo Raspoet verscheen.

Een jaar na zijn debuut stopte hij met zingen en trad hij uit de schijnwerpers.

Het nummer “Helena”, waarmee Raspoet het bekendst zou worden, stond op de titelloze kleinkunstklassieker uit 1971.

Het nummer verscheen nog nooit als single, maar daar bracht BLP Records vijf jaar geleden verandering in.

Hugo Raspoet kwam te overlijden op 3 oktober 2018.

45 jaar geleden, Ottawan schenkt klare wijn.

De discogroep Ottawan, bestaande uit de van oorsprong Caraïbische zangers Jean-Baptiste Patrick en Annette Eltice, was het geesteskind van de succesvolle producenten Jean Kluger en Daniel Vangarde.

De naam van de groep was een verrassend souvenir van een promoreis die de producenten naar de Canadese hoofdstad Ottawa bracht.

Hun grote doorbraak in Vlaanderen kwam in 1980 met ‘D.I.S.C.O.’.

Het nummer was zo aanstekelijk dat zowel de Engelse als de Franse versie de BRT Top 30 bestormde en een indrukwekkende derde plaats in de hitparade wist te veroveren.

Een jaar later, in 1981, herhaalden ze dat succes met ‘Hands Up (Give Me Your Heart)’, dat tot nummer vier klom.

Opvallend was dat de Franse versie, ‘Haut les mains’, een half jaar eerder was uitgebracht, maar niet verder kwam dan een bescheiden dertigste plaats.

De Engelse tekst, geschreven door de Vlaamse Nelly Byl, bleek de sleutel tot het grote succes.

Het liedje werd bovendien onsterfelijk als het promotielied voor de luxe reisorganisatie Club Med.

De groep scoorde nog een kleinere hit met het zomerse ‘Qui va garder mon crocodile cet été?’, dat een drieëntwintigste plek bereikte

Harris Glenn Milstead zou vandaag 80 zijn geworden.

Een naam die weinigen kennen, in tegenstelling tot zijn alter ego: Divine.

Een extravagante, grensverleggende en onvergetelijke artiest die de wereld schokte, liet dansen en zelfs onbewust het Disney-universum binnendrong als de inspiratiebron voor de zeeheks Ursula.

Het verhaal van Divine is onlosmakelijk verbonden met dat van regisseur John Waters.

Als tieners in Baltimore sloten ze een vriendschap die de underground filmwereld voorgoed zou veranderen.

Waters gaf Milstead de naam ‘Divine’ en creëerde een persona dat alle regels van goede smaak aan de laars lapte.

Met controversiële cultfilms als ‘Pink Flamingos’ (1972) werd Divine een icoon in de alternatieve scene en de homowereld.

In de jaren tachtig breidde Divine zijn werkterrein uit naar de muziek en veroverde hij de Europese dansvloeren.

De single ‘Shoot Your Shot’ werd een enorme hit in Vlaanderen en bereikte in januari 1983 de vierde plaats in de BRT Top 30, wat leidde tot optredens in legendarische clubs als de DOK in Amsterdam.

Hoewel hij zijn persona omarmde, wilde Milstead bewijzen dat hij ook een getalenteerd acteur was buiten de drag.

Hij speelde mannelijke rollen en kreeg steeds meer erkenning, met als hoogtepunt zijn dubbelrol in de mainstream hit ‘Hairspray’ (1988).

Dit leek de start van een nieuw hoofdstuk. Hij werd gecast voor een gastrol in de populaire sitcom ‘Married… with Children’; de opnames zouden starten op 7 maart 1988.

Die opnames zouden er nooit komen. Op exact die dag werd Divine, op 42-jarige leeftijd, dood aangetroffen in zijn hotelkamer.

Hij was in zijn slaap overleden aan een hartstilstand, veroorzaakt door een zwaarlijvigheidsprobleem waarvoor artsen hem hadden gewaarschuwd.

Joepie 9 januari 1983

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Divine (Joepie 2 oktober 1983)

Gisteren nog vandaag

Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat Julie London is overleden.

Het nummer ‘Cry Me A River’ werd in 1953 geschreven door Arthur Hamilton.

Hij schreef het oorspronkelijk voor een film van regisseur Jack Webb, de toenmalige echtgenoot van zangeres Julie London, die Hamilton nog kende van de middelbare school.

Het was de bedoeling dat Ella Fitzgerald het bluesy nummer zou zingen in de film Pete Kelly’s Blues, maar uiteindelijk werd het liedje uit de film geknipt.

Na haar scheiding van Webb leerde Julie London de jazzpianist Bobby Troup kennen, de componist achter de klassieker ‘Route 66’.

Hij werd haar tweede echtgenoot en overtuigde haar om een LP met jazzstandards op te nemen voor Liberty Records. ‘Cry Me A River’ was het enige nieuwe nummer op dit album, getiteld Julie Is Her Name.

Het werd als single uitgebracht en groeide uit tot de eerste grote hit voor het platenlabel, met een negende plaats in de Billboard-hitparade.

Julie London zong het nummer ook in de film The Girl Can’t Help It en bracht in 1960 een nieuwe versie uit.

Bobby Troup overleed in 1999 op 81-jarige leeftijd. Een jaar later, in oktober 2000, overleed Julie London op 74-jarige leeftijd.

45 jaar geleden, Hazel O’Connor, eigenlijk ben ik een heel romantisch meisje.

Afkomstig uit een arm gezin, groeide Hazel O’Connor op als de dochter van een Ierse schipper die naar Engeland verhuisde voor werk in een autofabriek.

Avontuurlijk als ze was, verliet ze op zestienjarige leeftijd het ouderlijk huis om de wereld te verkennen.

Haar reizen brachten haar naar Nederland, Frankrijk, Japan en Afrika, voordat ze uiteindelijk weer in Engeland belandde.

Terug in Engeland zocht Hazel haar weg via de kunstacademie. Haar unieke uitstraling bleef niet onopgemerkt en al snel werd ze gevraagd voor een filmrol.

Ze kreeg meteen de hoofdrol van Kate in de film ‘Breaking Glass’, een eenvoudig verhaal over een meisje met de droom om rockster te worden.

De film werd, net als de soundtrack die volledig door Hazel zelf was geschreven, een doorslaand succes.

De grootste hit van het album was zonder twijfel ‘Will You?’. Zowel tekstueel als muzikaal was het nummer een voltreffer.

Hazel neemt de luisteraar mee naar haar kamer waar een voelbare spanning hangt; ze drinkt haar thee, hij zijn koffie, beiden onzeker over wat komen gaat.

Naast de prachtige zang van Hazel eist saxofonist Wesley McGoogan een glansrol op.

Zijn melancholische saxsolo wordt met evenveel gevoel gespeeld en is onlosmakelijk met het nummer verbonden.

Het is een prachtig, herkenbaar en invoelend lied dat je bijna doet verlangen zelf de saxofoon ter hand te nemen.

Na een rustigere periode pakte O’Connor in 1998 de draad van haar muziekcarrière weer op met ‘5 In The Morning’, haar eerste volwaardige studioalbum sinds 1984.

Dit album bracht een onverwachte hit voort toen het nummer ‘Na na na’ werd opgepikt door Britse radiostations.

In 2005 volgde het album ‘Hidden Heart’, met daarop enkele duetten, onder andere met de Ierse folkzangeres Moya Brennan.

De samenwerking met Brennan beviel goed, want ook op het album ‘See You Again’ uit 2017 was zij van de partij.

Tussendoor werd in 2008 haar album ‘Smile’ uit 1984 opnieuw uitgebracht.

Tegenwoordig heeft Hazel O’Connor Groot-Brittannië achter zich gelaten en verdeelt ze haar tijd tussen haar woningen in Ierland en Frankrijk.

40 jaar geleden, Patrick Nebel van Nacht Und Nebel, toen Gertje me verliet, stortte de wereld in elkaar.

Voor de buitenwereld was Patrick Nebel de exuberante en fascinerende frontman van Nacht und Nebel.

Een artiest die een mythe rond zichzelf creëerde, bijvoorbeeld door het gerucht te verspreiden dat hij in een Zwitsers sanatorium zat om te vechten tegen zijn verslavingen.

De realiteit was echter veel tragischer. Achter de artiestennaam ging Patrick Marina Schools schuil, een man die leed aan zware angstpsychoses.

Zijn toevluchtsoord was niet de Zwitserse Alpen, maar Oostende.

Volgens zijn ontdekker, Roland Beelen, was de leugen een manier om zijn imago als wildeman te beschermen en zijn kwetsbaarheid te verbergen.

Helaas kon de mythe de man niet redden. De worsteling met drank, drugs en een hartziekte werd hem fataal.

Hij overleed in 1986 in de Sint-Lucaskliniek in Ekeren.

Met zijn dood verdween niet alleen een getormenteerde artiest, maar ook de band Nacht und Nebel.

Zijn uitvaart vond plaats in de kerk van de Zilverenhoek te Kapellen.