De geschiedenis van Pop-Telescoop, Sound 2000 en de Hitkrant.

Het muziektijdschrift Pop-Telescoop werd in 1968 opgericht en kende zijn bloeiperiode in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig.

Het verscheen destijds als een wekelijks blad met de ondertitel Weekblad voor de Nederlandse showbusiness, uitgegeven door de Amsterdamse uitgeverij Showunie.

In de beginjaren was de opzet van het blad relatief sober. Het bestond vaak uit slechts vier pagina’s in zwart-wit gedrukt krantenpapier, maar het vervulde een cruciale rol voor muziekliefhebbers door het publiceren van het laatste nieuws over artiesten, concertagenda’s, advertenties en vooral een breed scala aan hitlijsten.

Het tijdschrift werd in de popcultuur een belangrijk klankbord, omdat het diverse toonaangevende hitlijsten bundelde die destijds via de radio te horen waren.

Denk hierbij aan de legendarische Veronica Top 40, de Tipparade en de hitlijsten van Radio Noordzee en Radio Luxemburg.

Zelfs onze Vlaamse Radio 2 Top 30 kreeg een plek in het blad.

Ook de Hilversum 3 Top 30 was een vast onderdeel in het tijdschrift.

De allereerste uitzending van deze Hilversum 3 Top 30 vond plaats op vrijdag 23 mei 1969.

Het programma werd destijds uitgezonden door de VPRO en gepresenteerd door Willem van Kooten, beter bekend als Joost den Draaijer.

Hij koos destijds voor een lijst van precies dertig singles, omdat dit exact in de twee uur zendtijd paste die de VPRO tot haar beschikking had.

Het programma werd later overgedragen aan de NOS en omgedoopt tot De Daverende Dertig, destijds gepresenteerd door Felix Meurders, wat uiteindelijk de voorloper werd van de latere Mega Top 50.

Voor de jeugd in die tijd was het kopen van Pop-Telescoop de ideale manier om wekelijks bij te houden welke singles en elpees al deze hitparades domineerden.

Enkele jaren later hield het blad plotseling op te bestaan, net op het moment dat de muziekwereld snel veranderde en de roep om meer diepgang en een modernere uitstraling groeide.

Toen Pop-Telescoop eind maart 1975 definitief stopte, moesten de trouwe lezers het maandenlang zonder hun vertrouwde informatiebron stellen.

Dit vacuüm leidde later dat jaar tot de oprichting van de opvolger, Muziekkrant Sound 2000.

Dit nieuwe blad was een rechtstreeks gevolg van de aanhoudende vraag van voormalige Pop-Telescoop-lezers naar muziekinformatie.

Uit het tijdschrift blijkt dat Sound 2000 in de eerste plaats een puur Nederlandse uitgave was van E&E Produkties uit Amsterdam.

Het redactieteam bestond uit Emanuel Damsteeg en Peter Rensen, met medewerking van Cor Sanne en Charles Prick.

Achter deze namen schuilen figuren die hun sporen diep hebben nagelaten in de media- en muziekindustrie.

Emanuel Damsteeg begon zijn loopbaan bij de AVRO en was de feitelijke oprichter van het oorspronkelijke vakmuziekblad Pop-Telescoop, waarna hij met Sound 2000 de doorstart opzette via E&E Produkties.

Na zijn avonturen in de popbladen bleef hij actief in de uitgeverswereld met diverse bladen en de Music Industry Directory.

Dit laatste was een specifiek type gedrukte gids of adresboek voor de professionele muzieksector, waarin destijds alle belangrijkste contactgegevens van platenmaatschappijen, studio’s, boekingskantoren en radioredacties stonden gebundeld, zodat artiesten en managers snel de juiste ingangen konden vinden.

Damsteeg gebruikte zijn brede netwerk om zulke gidsen op te zetten, waarna zijn focus verschoof naar de videowereld en hij een bekende naam werd door verschillende handboeken en encyclopedieën over audio-, camera- en videotechnieken te schrijven.

Over Peter Rensen, die samen met Damsteeg het redactieteam vormde, zijn in mijn bronnen nauwelijks nog specifieke biografische sporen terug te vinden.

Medewerker Cor Sanne ontwikkelde zich tot een van de belangrijkste promotors en boekers van countrymuziek, bluegrass en americana in de Lage Landen.

Met zijn boekingskantoor- en platenlabel Strictly Country Records haalde hij talloze Amerikaanse artiesten naar Europa, terwijl hij zelf al decennia op de planken staat als zanger, muzikant en de drijvende kracht achter de theaterproductie Back to the Country.

Charles Prick, in de industrie beter bekend als Charly Prick, bouwde na zijn tijd bij het blad een carrière op als succesvol muziekproducent, artiestenmanager en labelbaas met zijn bedrijven Charly Prick Music en Hitneus.

In de jaren zestig, zeventig en tachtig werkte hij met bekende Nederlandse artiesten zoals The Chaplin Band, Frank & Mirella en Ciska Peters.

In de jaren negentig speelde hij achter de schermen een grote rol in de Europese eurodance- en popscene via hitlijst-acts zoals Twenty 4 Seven, T-Spoon en Down Low.

Tevens was hij in die periode nauw betrokken bij de heropgestarte formaties van Boney M.

De oorspronkelijke bezetting van deze discogroep was in de late jaren tachtig officieel uit elkaar gegaan, waarna na juridische strijd over de groepsnaam verschillende originele leden elk met een eigen formatie gingen toeren.

De hernieuwde populariteit van disco en eurodance in de jaren negentig zorgde, mede door het succesvolle verzamelalbum Gold – 20 Super Hits en als extra de Mega Mix die zowel als single als op 12 inch toen is uitgebracht en dit van de nummers Rivers Of Babylon, Sunny, Daddy Cool, Ma Baker en Rasputin, en zorgde voor een ware heropleving.

Charles Prick hielp deze optredens en carrières mee te coördineren, waardoor de hits van Boney M. op nostalgische festivals wereldwijd opnieuw een groot publiek bereikten.

Het technische productieproces van hun gezamenlijke muziekkrant vond volledig in Nederland plaats: het drukwerk werd verzorgd door Propaflex B.V. in Rijswijk.

Om de Belgische markt te bedienen en de overstap voor Vlaamse lezers te vergemakkelijken, werd de administratie in België gecoördineerd door Rossel & Cie., gevestigd aan de Gemeentestraat 8 in Antwerpen.

Deze Belgische partner was nauw verbonden met de maatschappij Sobeledip N.V., die vanaf ditzelfde Antwerpse adres de abonnees aansprak.

Om het publiek warm te maken voor het nieuwe initiatief, hanteerden de uitgevers een methode die naar hedendaagse normen bijna onvoorstelbaar is.

In plaats van een grootscheepse digitale of flitsende mediacampagne, kregen oude abonnees een papieren brief van Sobeledip thuisgestuurd, samen met een fysiek proefnummer.

In deze brief werd Sound 2000 voorgesteld als een volledig pretentieloos blad dat exact dezelfde vertrouwde inlichtingen bood als zijn voorganger.

De uitgeverij toonde een opmerkelijk vertrouwen en een ongebruikelijke service: de lezers kregen het proefnummer, in dit geval bijlage nummer 13, zomaar opgestuurd ter vervanging van hun oude abonnement.

Een jaarabonnement op het nieuwe blad, dat maar liefst vijftig keer per jaar verscheen, kostte destijds 525 Belgische frank.

Sound 2000 was wat betreft vorm en opzet een typisch product van de popjournalistiek uit de jaren zeventig.

Het blad verscheen wekelijks op groot krantenformaat en werd gedrukt op dun krantenpapier.

Net zoals de vroege edities van Pop-Telescoop was het uiterlijk relatief sober met een opmaak in zwart-wit, al werd er op de voor- en achterpagina regelmatig met steunkleuren gewerkt om op te vallen in de kiosken.

Inhoudelijk was het opgebouwd rond een vaste mix van actuele informatie en popjournalistiek.

Een aanzienlijk deel van de pagina’s werd ingenomen door de hitlijsten.

Dit werd aangevuld met de uitgebreide concertagenda en korte nieuwsberichten uit de nationale en internationale showbizz.

Daarnaast bood het blad veel meer ruimte aan langere artikelen, zoals diepte-interviews met populaire binnenlandse en internationale bands, recensies van elpees en singles,

sfeerverslagen van liveconcerten en visuele posters.

Achterop de krant stonden vaak paginagrote reclames van platenmaatschappijen die hun nieuwste releases promootten.

Muziekkrant Sound 2000 kende echter een zeer kortstondig bestaan en stopte al in de loop van 1976.

Hoewel de lancering via de persoonlijke abonneebrieven met veel enthousiasme en engagement was ingezet, bleek de concurrentie op de markt voor muziektijdschriften simpelweg te groot.

Gevestigde titels zoals Muziekkrant Oor hadden in die periode al een stevige positie veroverd en trokken het grootste deel van de lezers en adverteerders naar zich toe.

Hierdoor slaagde het blad er niet in om op de langere termijn financieel het hoofd boven water te houden, waardoor de publicatie al tijdens de tweede jaargang in 1976 werd gestaakt.

Toen Sound 2000 eenmaal verdwenen was, bleef er opnieuw een gat achter op de markt voor wekelijkse hitlijstenbladen op goedkoop krantenpapier.

In 1977 sprong de Hitkrant in dit vacuüm.

Dit nieuwe blad werd opgericht door uitgeverij De Vrijbuiter onder leiding van Willem van Kooten.

Hoewel de Hitkrant door een andere partij werd gelanceerd en geen officiële voortzetting was, hanteerde het in de beginjaren exact dezelfde vertrouwde formule gericht op popnieuws en hitparades voor de jeugd, waarmee het kan worden gezien als de spirituele opvolger van Pop-Telescoop en Sound 2000.

In 1979 onderging de Hitkrant een grote zakelijke verandering toen het blad werd overgenomen door het Belgische tijdschrift Joepie.

Ondanks deze overname achter de schermen bleef het popblad ongewijzigd en succesvol verdergaan onder zijn vertrouwde eigen naam Hitkrant.

Het tijdschrift kende na deze overname nog een zeer lange geschiedenis, maar stopte uiteindelijk definitief als wekelijks papieren blad in april 2017.

Na precies veertig jaar te zijn verschenen, bleek de wekelijkse papieren oplage door de digitalisering niet langer rendabel.

De toenmalige uitgever besloot toen om van de Hitkrant een digitaal platform te maken, aangevuld met speciale papieren edities per jaar. Uiteindelijk hield in 2021 ook de online aanwezigheid op te bestaan, waarmee het merk definitief verdween.

Niet alleen de Hitkrant, maar ook het legendarische Belgische tiener- en muziekblad Joepie — dat tevens fungeerde als het moederbedrijf van de Hitkrant — onderging een vergelijkbare digitale transformatie.

Joepie stopte al in 2015 met de reguliere verkoop in de dagbladhandels. Na een periode waarin het tijdschrift nog tijdelijk als maandblad werd uitgebracht, koos het merk eind 2015 voor een volledige digitale doorstart.

De zelfstandige website Joepie.be was in april 2015 al stopgezet en getransformeerd tot een digitale subsite binnen HLN.

Toen eind 2015 ook het fysieke maandblad definitief werd opgedoekt, koos uitgever De Persgroep (het huidige DPG Media) vanaf januari 2016 voor een volledige digital-first-aanpak.

Deze Joepie-sectie op HLN werd vervolgens in de loop van 2017 geruisloos uitgedoofd, waarna de inhoud en artikelen voor die specifieke jongerendoelgroep vanaf dat moment volledig opgingen in de algemene showbizz- en lifestyleredactie van de krant.

Het is vandaag precies dertig jaar geleden dat we afscheid namen van de Vlaamse blueszanger Luke Walter Jr., die als Luc Renneboog het levenslicht zag.

Vanwege zijn diepe, warme stemgeluid werd hij ook wel de Belgische Tony Joe White genoemd.

Zijn muzikale reis kreeg begin jaren zeventig al vorm toen hij meewerkte aan een album van dichter Patrick Conrad.

Tijdens die opnames, geproduceerd door Roland Van Campenhout, ontmoette hij Albert Szukalski.

Deze kunstenaar werd een vriend voor het leven die Luke voortdurend stimuleerde om zijn weg in de muziekwereld te vervolgen.

Szukalski had zelf een indrukwekkend parcours afgelegd; hij studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en was daar assistent van grootheden als Jef Verheyen, Paul Van Hoeydonck en Vic Gentils.

Hij verwierf vooral bekendheid met zijn drapages en spookachtige gestalten.

Een van zijn meest iconische projecten is het beeldenpark in de Amerikaanse Death Valley-woestijn, waar hij onder andere Het Laatste Avondmaal creëerde met Jezus en de apostelen als verschijningen.

Zelfs in zijn laatste levensdagen, terwijl hij wegens keelkanker op de palliatieve dienst van het Antwerpse Middelheim-ziekenhuis verbleef, bleef hij creëren.

Met toestemming van de directie maakte hij daar samen met Fred Bervoets een laatste beeld van plaaster en polyester, dat slechts enkele dagen voor zijn overlijden in 2000 werd voltooid.

In 1986 richtte Luke Walter Jr. de band Blue Blot op.

De groepsnaam was een creatieve vondst, want een blue blot is letterlijk een blauwe inktvlek, wat mooi verwees naar hun muzikale blauwdruk van blues en soul.

Kort daarna verscheen in 1987 het debuutalbum Shopping For Love in een beperkte oplage. Blue Blot had toen al een sterke livereputatie opgebouwd met optredens op het Rhythm n Blues Festival in Peer.

De bezetting bestond destijds uit muzikanten zoals drummer Michael Schack en gitarist Marty Townsend.

Een leuk weetje over de band is dat zij destijds een unieke sound creëerden door de inzet van de toen nog relatief onbekende achtergrondzangeressen, die later zelf grote carrières zouden uitbouwen.

De vaste kern van deze getalenteerde dames bestond uit Anja Baert, Catherine Mys, Cindy Barg en Micheline Van Hautem, terwijl in de beginjaren ook presentatrice Sabine de Vos wel eens inviel.

Anja Baert kreeg naderhand grote bekendheid als soloartiest onder haar artiestennaam Chelsy.

Micheline Van Hautem maakte naam in de theaterwereld met haar veelgeprezen vertolkingen van het chansonrepertoire van Jacques Brel.

Zij kon daarbij ook rekenen op een trouwe schare bewonderaars; zo was ik destijds zelf een groot fan en trad ze ook geregeld op in mijn eigen zaak, de Hotsy Totsy in Gent.

Waar trouwens ook Luke Walter Jr. na een optreden in Gent en omgeving vaak naar de Hotsy Totsy kwam met zijn gezelschap.

De grote doorbraak volgde in 1991 met het album Bridge To Your Heart.

De door Dani Klein geproduceerde titeltrack en nummers als September en de Bill Withers-cover Who Is He (And What Is He To You)? werden grote successen.

Dani Klein, die destijds al succes oogstte met Vaya Con Dios, leverde bovendien zelf vocalen aan voor de titeltrack van die plaat.

Wist je dat het nummer ‘Bridge To Your Heart” oorspronkelijk niet eens als single gepland was, maar door de overweldigende reacties tijdens radio-interviews en liveoptredens alsnog werd uitgebracht?

Met de opvolger ‘Where Do You Go?’ kreeg de band ook voet aan de grond in het buitenland, mede dankzij radiohits zoals ‘Pretty Good’ en de Toto-cover ‘Hold The Line’.

Luke Walter Jr. stond erom bekend dat hij nummers zo intens kon brengen dat Toto-gitarist Steve Lukather destijds liet weten erg onder de indruk te zijn van hun coverversie.

Toen Luke Walter Jr. ziek werd door leukemie, kwam de band nog maar sporadisch bij elkaar.

Er werd zonder veel succes geëxperimenteerd met andere zangers, maar in 1996 bracht Luke zelf nog de soloplaat ‘Back To Normal’ uit.

Dit album was zijn muzikale testament en liet een zeer persoonlijke, breekbare kant van de zanger horen.

Na zijn overlijden zetten de overige bandleden hun carrière elders voort.

Michael Schack speelde later bij Clouseau, Angelico en Netsky, en groeide uit tot een internationaal gerespecteerde demonstrateur van elektronische drums.

Marty Townsend werd een veelgevraagd producer voor artiesten als Pop In Wonderland, Spark, John Terra, Jo Vally en Barbara Dex.

Ook speelde hij samen met Nick Beggs in de Belgische progrockband Fish On Friday.

Fish On Friday staat onder contract bij het Britse label Esoteric Recordings en heeft inmiddels zes albums op zijn naam staan, met ‘8 mm’ uit 2023 als meest recente wapenfeit.

Hun muziek wordt omschreven als een verfijnde mix van pop en progressieve rock die toegankelijk is voor een breed publiek.

Vandaag, 50 jaar geleden, was Charles Aznavour te zien met het nummer Mes Emmerdes in het muziekprogramma TopPop.

Het nummer is door hemzelf geschreven en staat op zijn album Voilà que tu reviens.

Naast dit nummer bevat datzelfde album ook bekende hits zoals ‘Par Gourmandise’ en ‘Ils sont tombés’.

Er doen hardnekkige geruchten de ronde dat de tekst van het nummer verwijst naar de moeizame relatie van de zanger met de Franse fiscus.

Nadat hij naar Zwitserland verhuisde, werd hij in 1972 beschuldigd van fiscale fraude.

Dit juridische getouwtrek leidde in 1979 tot een boete van drie miljoen Franse frank (FRF), wat neerkomt op ongeveer 450.000 euro, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van een jaar.

Pas na de uiteindelijke betaling in 1980 werd de rechtsvervolging officieel gestaakt.

De titel ‘Mes Emmerdes’ draagt een interessante dubbele lading die perfect aansluit bij dit verhaal.

In het Frans wordt het woord emmerdes vaak gebruikt om te verwijzen naar dagelijkse beslommeringen en kleine ergernissen waarover de zanger in de tekst zingt.

Tegelijkertijd heeft de term een veel plattere, volkse bijbetekenis die verwijst naar diepe narigheid of stront aan de knikker.

Met deze titel wist Aznavour op een ironische en melancholische manier zowel de onschuldige kopzorgen van vroeger als zijn zware juridische strijd met de overheid te vatten.

Hoewel ‘Mes Emmerdes’ in Wallonië een groot succes was met een vierde plaats in de hitlijsten, bleef het succes in Vlaanderen opvallend genoeg beperkt tot een notering in de tipparade.

In Nederland wist het nummer door te dringen tot de vijfentwintigste positie in de Top 40.

Stampeders mogen een dikke kaars branden voor dj Wolfman Jack.

De Stampeders, een van Canada’s meest gewaardeerde formaties, mochten een dikke kaars branden voor deejay Wolfman Jack, ongetwijfeld Amerika’s beroemdste en origineelste platenruiter.

Want alhoewel hun versie van de Ray Charles-hit ‘Hit the Road Jack’ verre van slecht genoemd kon worden, toch hadden ze de Europese doorbraak ervan vooral aan deejay Jack te danken.

De jongens waren op het idee gekomen de plaat te beginnen en te eindigen met een sentimenteel telefonisch onderonsje met de superdikkerd onder de platendraaiers.

In het kort kwam het hierop neer dat een van de Stampeders schreeuwde dat zijn meisje was gaan lopen en hij verrekt in de put zat, waarna Wolfman Jack in zijn klassieke gillende stijl antwoordde dat hij maar eens een weekendje moest afkomen om alles uit te praten.

Dat viel zodanig in de smaak van de meeste deejays in Europa en elders dat ze daarom alleen al ‘Hit the Road Jack’ van The Stampeders waren gaan ronddraaien.

Het publiek pikte daar meteen op in, maar dan ook echt voor het nummer zelf. Het betekende voor deze Canadese formatie na hitjes als ‘Morning Magic’ en ‘Be a woman’ uiteindelijk de eerste grote hit.

Het nummer kende een rijke voorgeschiedenis, want het werd al in 1960 geschreven door Percy Mayfield en vervolgens in 1961 opgenomen door Ray Charles.

Op die bewuste opname, waarop ook The Raelettes-zangeres Margie Hendrix te horen was, groeide het uit tot een van de allerbekendste nummers van Charles.

Het stond destijds zelfs twee weken lang op de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In 1976 besloten The Stampeders het nummer in een nieuw, rockend jasje te steken.

Een opvallend element in deze versie was het telefoongesprek dat de hoofdpersoon voerde met de bekende Amerikaanse radio-dj Wolfman Jack, wiens echte naam Robert Weston Smith is.

Deze unieke aanpak bracht hen internationaal succes in de hitlijsten. In hun thuisland Canada klom de single naar de zesde plaats, en in de Verenigde Staten werd de veertigste positie bereikt.

Ook in de Lage Landen viel het nummer erg in de smaak: in Vlaanderen stootte de plaat door naar een mooie derde plek in de BRT Top 30, terwijl de hit in Nederland goed was voor een zesde plaats in de Top 40.

De Stampeders bestonden op dat moment, in juni 1976, al sedert 1965.

De groep was destijds opgericht door gitarist en componist Rich Dobson, gitarist en componist Ronnie King en gitarist, drummer en componist Kim Berly.

Dit trio was altijd de basis gebleven van de formatie, maar ze lieten zich geregeld door andere muzikanten omringen.

Wolfman Jack overleed op 1 juli 1995. Hij stierf op 57-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval.

Hits de wereld rond (week van 13 juni 1986)

Joepie’s Super 30 en de Nederlandse Top 40 (week 13 juni 1986)

Boy George mag vandaag 65 kaarsjes uitblazen.

Boy George werd op 14 juni 1961 geboren als George Alan O’Dowd in Eltham, een wijk in het zuidoosten van Londen.

Hij groeide op in een groot, levendig, maar ook turbulent arbeidersgezin van Ierse afkomst.

Zijn ouders, Jeremiah (Jerry) en Christina (Dinah) O’Dowd, hadden in totaal zes kinderen: George, zijn vier broers en een zus.

Zijn vader Jerry werkte in de bouw en stond bekend als een charismatische man die soms een moeilijk humeur had.

George heeft later in interviews en zijn autobiografie beschreven dat de sfeer thuis soms gespannen was door de driftbuien van zijn vader.

Zijn moeder Dinah werd door George omschreven als de rots in de branding die het gezin ondanks alles bij elkaar hield.

De band met zijn moeder was erg sterk, en hij bewonderde haar veerkracht enorm.

In 2026 verscheen er nog een documentaire waarin George dieper inging op deze familiegeschiedenis en de invloed van zijn Ierse wortels.

Tijdens zijn jeugd voelde George zich vaak een buitenbeentje, of zoals hij het zelf noemde, het roze schaap van de familie.

Terwijl zijn broers zich meer richtten op sport of in de voetsporen van hun vader traden in de bouw, was George gefascineerd door kunst, mode en muziek.

Hij werd sterk beïnvloed door artiesten als David Bowie en Marc Bolan van T. Rex.

Zijn vader nam hem op jonge leeftijd zelfs mee naar een concert van Bowie, wat een grote indruk op hem maakte.

Zijn opvallende verschijning leidde op school tot veel conflicten.

George begon al vroeg te experimenteren met make-up en extravagante kleding, wat er uiteindelijk toe leidde dat hij van school werd gestuurd.

Na zijn schooltijd nam hij verschillende baantjes aan om zijn passie voor mode te financieren, waaronder werk als fruitplukker en als make-upartist bij de Royal Shakespeare Company.

In de nachtelijke uren was hij een bekend gezicht in de Londense clubscene, waar hij uiteindelijk werd ontdekt en zijn weg naar de roem vond met de band Culture Club.

Gisteren nog vandaag