Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Elf jaar geleden bracht Kim Wilde een kerst-cd uit met als titel Wilde Winter Songbook.

Naast de klassiekers zoals “Have Yourself a Merry Little Christmas”, “Let It Snow”, “Rockin’ Around the Christmas Tree” ( een duet met Nik Kershaw ) en “Winter Wonderland” (een duet met Rick Astley)

Coverde ze ook het prachtige Winter Song van Sara Bareilles en Ingrid Michaelson.

Maar er is meer, want Kim Wilde schreef ook zelf enkele liedjes, al dan niet samen met haar broer Ricky Wilde.

Trouwens niet alleen haar broer werkte mee, ook haar papa, haar man en zelfs de dochter zijn te horen op het album.

Mijn favoriet nummer op het album is het nummer One dat ze zelf volledig schreef en waarmee Kim duidelijk maakt dat ze zoveel meer is dan mijn jeugdidool uit de jaren 80.

70 jaar geleden, de film Feuerwerk te zien in de Vlaamse bioscoop.

De film was een redelijk succes in Duitsland, vooral dankzij de populaire muziek en de sterrencast.

Het was een typische Heimatfilm met een romantisch verhaal en mooie beelden van de bergen.

Lilli Palmer speelde een van de hoofdrollen, naast Romy Schneider en Karlheinz Böhm.

Lilli Palmer zong het nummer O mein Papa en met haar versie scoorde ze er een grote hit mee in Duitsland.

Het nummer “O mein Papa”, werd geschreven door Paul Burkhard voor de musical “Fireworks” uit 1948 en de tekst is van Jürg Amstein.

Het liedje werd voor het eerst gezongen door Lys Assia in de Zwitserse musical.

Hoewel Lilli Palmer met “Oh mein Papa” een hit scoorde in Duitsland, was het de cover van Eddie Fisher die met zijn Engelstalige versie “Oh! My Pa-pa” in 1954 de grootste internationale hit scoorde.

Zijn versie bereikte de nummer 1 positie in de Verenigde Staten en was ook een grote hit in andere landen.

Ook de instrumentale versie van “Oh mein Papa” was een hit! Trompettist Eddie Calvert bracht eind 1953 een instrumentale versie uit die in 1954 de top van de Britse hitlijsten bereikte en ook in de Verenigde Staten de top 10 haalde.

Zijn versie was zelfs de eerste nummer 1 hit in het Verenigd Koninkrijk die werd opgenomen in de beroemde Abbey Road Studios (De Post 19 december 1954)

70 jaar geleden, reclame voor het fototoestel Perkeo van Voigtländer (december 1954)

In 1756 werd Voigtländer opgericht door Johann Christoph Voigtländer in Wenen.

Het merk is hiermee de één van de oudste namen in de camera-industrie en is nog steeds een bekende, grote naam van de Duitse geschiedenis van fotografie.

Voigtländer produceerde in 1840 de snelste lens op dat moment en ’s werelds eerste volledig metalen daguerreotypie camera in 1841.

65 jaar geleden, de film Ben-Hur met in de hoofdrol onder meer Charlton Heston, Haya Harareet en Stephen Boyd te zien bij ons in de bioscoop.

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston.

Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd, omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moraal van het verhaal.

Paul Newman wees de rol af, omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film.

Andere acteurs die de rol kregen aangeboden, waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt en wiens naam maar een enkele keer wordt genoemd, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Gisteren nog vandaag

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen.

Regisseur William Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen.

Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste.

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrennen.

William Wyler, een Hollywood regisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich.

Gisteren nog vandaag

Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd.

De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd.

Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus.

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen.

Gisteren nog vandaag

Om de scène meer effect en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de wedstrijd gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens.

Over de scène doen verschillende sterke verhalen ronde, waaronder dat een stuntman zou zijn overleden tijdens de opnames.

Stuntman Nosher Powell vermeldt dit voorval zelfs in n zijn autobiografie. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s uit de Paris Match 26 december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag