Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Françoise Hardy met haar nummer Fais moi une place
Het nummer is geschreven door Julien Clerc en de tekst is van Françoise Hardy.
De versie van Françoise Hardy is terug te vinden op haar verzamelalbum Vingt Ans Vingt Titres. (1989)
Een jaar later brengt Julien Clerc ook het nummer uit op single (1990)
Conny Vandenbos was de eerste die het nummer coverde in onze taal.
Oor Rob De Nijs en Willy Sommers coverde het nummer.
Gina, die eigenlijk Luigina Lollobrigida heet, is geboren op 4 juli 1927.
Haar vader is een meubelmaker en ze woont in een klein dorp in de bergen.
Ze begint al jong met modellenwerk en doet mee aan verschillende schoonheidswedstrijden.
In 1947 schrijft ze zich in voor de Miss Italia-verkiezing, waar ze veel concurrentie heeft van andere toekomstige filmsterren.
Lucia Bosè wint de verkiezing, maar Gina wordt derde en het publiek is dol op haar.
Ze krijgt al snel aanbiedingen om in films te spelen.
Een contract met Howard Hughes in Hollywood gaat niet door, maar ze speelt wel in veel succesvolle romantische komedies, zoals “Miss Italia” (1950).
De media noemen haar “la Lollo” of “de mooiste vrouw ter wereld”, naar een van haar films, “La più bella donna del mondo” uit 1955.
Ze trouwt in 1949 met de Joegoslavische dokter Milko Skofic, die ook haar manager wordt.
Ze krijgen samen een zoon, Andrea Milko Junior.
In 1966 had ze een affaire met de komiek Jerry Lewis, waarna ze in 1968 scheidde van Milko Škofič.
Toch zou het duren tot 1971, de scheiding officieel was.
Gina heeft ook veel bewonderaars, zoals Jerry Lewis, Burt Lancaster, Gary Cooper, Frank Sinatra, prins Rainier van Monaco, Buzz Aldrin en Christiaan Barnard.
Lollobrigida is vooral bekend om haar hoofdrol in de succesvolle film “Pane, amore e fantasia”, een romantische komedie van Luigi Comencini uit 1953.
De film wordt beschouwd als een van de beste Italiaanse films ooit gemaakt. Lollobrigida speelt er een mooie en pittige dorpsmeid die het hart verovert van een carabinieri-officier, gespeeld door Vittorio De Sica.
De actrice maakt ook carrière in Hollywood, waar ze samenwerkt met grote sterren zoals Marcello Mastroianni, Sean Connery en Burt Lancaster.
Ze speelt onder meer in “The hunchback of Notre Dame” (1956), waarin ze de rol van Esmeralda vertolkt naast Anthony Quinn als Quasimodo.
Een andere bekende film is “Beat the devil” (1953), een avontuurlijke komedie van John Huston met Humphrey Bogart en Peter Lorre.
In 1959 speelt ze de koningin van Sheba in “Solomon and Sheba” met Yul Brynner.
Ook in Frankrijk is ze populair, onder meer door haar rol in “Fanfan la Tulipe” (1952), een historische komedie met Gérard Philipe.
Lollobrigida wordt vier keer op rij verkozen tot beste internationale actrice door het Duitse tijdschrift Bambi, van 1956 tot 1959.
Naast acteren hield ze zich begin jaren zeventig bezig met fotojournalistiek.
Ook exposeerde ze een aantal keren met door haar gemaakte beeldhouwwerken.
Het geld dat ze daarmee verdiende, werd geschonken aan goede doelen als Artsen Zonder Grenzen en UNICEF.
In 1985 werd ze door de Franse president François Mitterrand opgenomen in het Legioen van Eer.
In 1999 nam ze zonder succes deel aan de Europese Parlementsverkiezingen 1999.
In 2006 kwam ze in het nieuws door in Barcelona te trouwen met de 34 jaar jongere Javier Rigau y Rafols.
In 2013 deed ze hem een proces aan, claimend dat de trouwceremonie een vorm van oplichting was geweest met een ‘fake’-bruid en dat hij haar later papieren had laten tekenen waarvan ze de inhoud niet begreep.
Haar eisen werden in 2017 afgewezen.
In 2018 kreeg ze voor haar filmcarrière een ster op de Hollywood Walk of Fame.
Het huwelijk met Rigau werd in 2019 ontbonden.
Sindsdien leidde ze een teruggetrokken leven, met haar 60 jaar jongere assistent Andrea Piazzolla aan haar zijde.
In 2021 haalde ze het nieuws doordat haar zoon Milko haar onder financiële curatele wilde laten stellen.
In Italië ontvangt ze verschillende onderscheidingen voor haar acteerwerk. Maar een Oscar wint ze echter nooit.
Ze speelt in totaal in ongeveer 70 films.
Lollobrigida overleed op 16 januari 2023 op 95-jarige leeftijd
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida geeft een generatie die niet meer kan dansen het voorbeeld (Piccolo december 1960)
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida met haar zoon Miko (augustus 1959)
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida in de film Solomon en Sheba (1959)
Gisteren nog vandaag
Doris Duke werd geboren in 1912 als het enige kind van James Duke, een tabaksbaron die de American Tobacco Company oprichtte.
Ze erfde een groot deel van zijn fortuin toen ze 12 jaar oud was en werd door de pers “het rijkste kleine meisje ter wereld” genoemd.
Ze leidde een jetsetleven vol reizen, liefdesaffaires en controverses.
Ze trouwde twee keer, maar beide huwelijken eindigden in een scheiding.
Haar eerste echtgenoot was James Cromwell, een diplomaat en politicus, met wie ze een dochter kreeg die kort na de geboorte overleed.
Haar tweede echtgenoot was Porfirio Rubirosa, een Dominicaanse playboy en spion, die bekend stond om zijn vele relaties met beroemde vrouwen.
Duke had ook een passie voor kunst en cultuur.
Ze verzamelde waardevolle schilderijen, sculpturen, juwelen en antiek uit verschillende landen en tijdperken.
Ze steunde ook verschillende goede doelen op het gebied van milieu, gezondheid, onderwijs en mensenrechten.
Ze richtte de Doris Duke Foundation op om haar filantropische werk voort te zetten na haar dood.
Duke stierf in 1993 op 80-jarige leeftijd in haar huis in Beverly Hills.
Ze liet haar enorme rijkdom na aan haar stichting, haar vrienden en haar butler, Bernard Lafferty, die haar executeur-testamentair werd.
Haar dood en erfenis waren het onderwerp van veel speculatie en juridische geschillen.
Sommigen beweerden dat Lafferty haar had vergiftigd of verwaarloosd om haar geld te krijgen.
Anderen betwistten de geldigheid van haar testament of eisten een deel van haar nalatenschap op.
John Forsythe was een Amerikaanse acteur die vooral bekend werd door zijn rol als de mysterieuze stem van Charlie in de tv-reeks Charlie’s Angels.
Hij speelde ook de hoofdrol in de populaire soap Dynasty, waar hij de rijke oliemagnaat Blake Carrington vertolkte.
Forsythe begon zijn carrière in de jaren 40 als radiopresentator en theateracteur.
Hij maakte zijn filmdebuut in 1943 in Destination Tokyo.
Hij verscheen in meer dan 40 films, waaronder The Trouble with Harry, Topaz en Scrooged.
Hij won drie Emmy Awards en twee Golden Globes voor zijn werk op televisie.
Forsythe was drie keer getrouwd en had, vier kinderen.
Hij overleed in 2010 op 92-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.
Een foto van 100 jaar geleden, van de Amerikaanse actrice Bessie Love en haar Tibetaanse aapje.
Bessie Love had een bijzondere band met haar Tibetaanse aapje dat ze Lulu noemde.
Ze kreeg het aapje als cadeau van een fan, die het uit Tibet had meegenomen.
Ze nam het aapje overal mee naartoe, zelfs naar de filmstudio’s. Ze liet het aapje ook poseren voor foto’s, zoals deze uit 1924.
Bessie Love en haar aapje waren een opvallend duo in Hollywood.
Ze trokken toen veel aandacht van de pers en het publiek.
Bessie Love zei dat het aapje haar veel vreugde en troost gaf in haar leven.
Ze beschouwde het aapje als haar kind.
Bessie Love was een van de eerste sterren van de stomme film.
Ze begon haar loopbaan in 1915, toen ze nog maar 17 jaar oud was.
Ze speelde in meer dan 100 films, waaronder The Lost World, The Broadway Melody en The Women.
Ze werd genomineerd voor een Oscar voor haar rol in The Broadway Melody.
In de jaren 80 had ze een comeback. Ze was toen te zien in de films Ragtime (1980), Reds (1981) en The Hunger (1983).
Love stierf op 26 april 1986 een natuurlijke dood. Ze heeft een ster op de Hollywood Walk of Fame.
Al zal hij het niet kunnen vieren, gezien hij in 1976 omkwam tijdens een roofoverval.
Mineo werd geboren in de New Yorkse wijk Harlem, als zoon van Siciliaanse emigranten. Op zijn negende verhuisde hij met zijn familie naar The Bronx.
Al op jonge leeftijd schreef zijn moeder hem in voor acteer- en danslessen.
In 1950 maakte hij zijn toneeldebuut in “The Rose Tattoo”, een stuk van Tennessee Williams.
Hij speelde ook de jonge prins in The King and I, met Yul Brynner en Gertrude Lawrence.
In 1957 maakte Mineo een uitstapje naar de rock-‘n-roll. Hij bracht twee singles uit. De eerste was “Start Movin’ (In My Direction)”, die in Amerika dertien weken in de hitparade stond en de negende positie bereikte.
Opvolger “Lasting Love” stond in de VS drie weken in de top-40 en kwam tot de 27e plaats. Daarna kwam een album uit dat in Amerika werd uitgebracht door Epic en in Groot-Brittannië door Philips.
Hoewel Mineo als zanger succesvol was, besloot hij zich snel weer op het acteerwerk te concentreren.
Tussen 1957 en 1959 speelde hij in een handvol films, waaronder “The Gene Krupa Story”, over de legendarische jazzdrummer. Mineo speelde zelf ook drums.
In 1960 werd Mineo genomineerd voor een Oscar, voor zijn bijrol in de film Exodus.
Hij speelde de rol van de joodse jongen Dov Landau. Opnieuw ging de Oscar aan zijn neus voorbij; het beeldje ging naar Peter Ustinov voor zijn rol in Spartacus.
Langzamerhand werd Mineo minder voor films gevraagd.
Tussen 1962 en 1964 speelde hij in drie films: The Longest Day, Escape from Zahrain en Cheyenne Autumn. Hollywood was op zoek naar nieuwe gezichten en Mineo, over wie de geruchten over zijn homoseksualiteit toenamen, liep alweer een tijdje mee.
In 1965 speelde Mineo in The Greatest Story Ever Told en in Who Killed Teddy Bear. In de laatste film, een in zwart-wit gedraaide low-budgetproductie, speelde hij een door seks geobsedeerde stalker.
Thema’s als voyeurisme, masturbatie, kindermisbruik en travestie werden opvallend onverhuld aan de orde gesteld. Mineo was vaak in ontbloot bovenlijf te zien en droeg niet meer dan een strakzittende slip, waarop werd ingezoomd.
De film gaf zijn carrière in Hollywood geen opkikker. Hij keerde terug naar het toneel en regisseerde in 1969 het toneelstuk “Fortune And Men’s Eyes”, met de latere Miami Vice-ster Don Johnson in de hoofdrol.
Hij had daarna bijrollen in televisieseries en films, waaronder Escape from the Planet of the Apes waarin hij de rol van Dr. Milo speelde.
In 1975 keerde hij terug naar het toneel voor P.S. Your Cat is Dead”, in San Francisco. Hij speelde daarin een biseksuele inbreker.
Voordat Mineo met het toneelstuk in Los Angeles zijn opwachting kon maken, werd hij op 12 februari 1976 bij zijn appartement in West Hollywood doodgestoken.
Hij kwam terug van een repetitie.
Zo’n 250 mensen betuigden vijf dagen later in een kerk in Mamaroneck, New York, de laatste eer aan Mineo.
Onder hen waren Courtney Burr (met wie hij de laatste jaren een relatie had), Jill Haworth, Michael Mason, Elliot Mintz, Desi Arnaz jr., Nicholas Ray, Michael Greer, zijn moeder Josephine en familie.
Lionel Ray Williams, een voormalige pizzakoerier, werd in 1979 veroordeeld voor de moord op Mineo.
Hij was negentien toen Mineo werd vermoord.
Williams kreeg 51 jaar cel voor de moord op Mineo (een mislukte beroving) en voor tien berovingen.
In het geval van Mineo is Williams veroordeeld op basis van voornamelijk indirect bewijs.
Zo legde zijn vrouw een belastende verklaring af en zei een medegevangene dat Williams tegenover hem de moord heeft bekend.
Begin jaren negentig werd hij voorwaardelijk vrijgelaten.
Williams kwam later weer achter de tralies, omdat hij zich weer op het criminele pad had begeven. (diverse bronnen en Wikipedia)
Gisteren nog vandaag
Linda Hamilton is een Amerikaanse actrice die vooral bekend is van haar rol als Sarah Connor in de Terminator-films.
Haar carrière begon in de jaren 80 met televisierollen en kleine filmrollen.
In 1984 brak ze door met The Terminator, waar ze een sterke vrouw speelde die moest vechten tegen een moorddadige robot uit de toekomst.
Ze herhaalde deze rol in het vervolg Terminator 2: Judgment Day (1991), dat een groot succes werd en haar een Golden Globe-nominatie opleverde.
Naast de Terminator-films speelde Hamilton ook in andere films, zoals Dante’s Peak (1997), The Secret Life of Girls (1999) en Silent Fall (1994).
Ze was ook te zien in verschillende televisieseries, zoals Beauty and the Beast (1987-1989), waarvoor ze twee Emmynominaties kreeg, Chuck (2010-2012) en Lost Girl (2015).
Hamilton heeft een turbulent privéleven gehad, dat veel media-aandacht kreeg.
Ze was twee keer getrouwd, eerst met acteur Bruce Abbott, met wie ze een zoon heeft, en later met regisseur James Cameron, met wie ze een dochter heeft.
Haar scheiding met James Cameron vanwege zijn affaire met Suzy Amis tijdens het filmen van Titanic, was de op een na duurste scheiding in Hollywood tot die tijd.
Ze kreeg toen bijna 50 miljoen dollar.
Hamilton leed ook aan een bipolaire stoornis, waarvoor ze medicatie en therapie kreeg.
Ze heeft openlijk gesproken over haar worstelingen met depressie, drugsgebruik en eetstoornissen.
In 2019 maakte ze haar comeback als Sarah Connor in Terminator: Dark Fate, het zesde deel van de franchise.
Gisteren nog vandaag
Marie en Pierre Curie waren twee vooraanstaande wetenschappers die baanbrekend onderzoek deden naar radioactiviteit.
Ze ontdekten twee nieuwe elementen, radium en polonium, en isoleerden radium uit erts.
Ze toonden aan dat radium een krachtige bron van straling was die vele toepassingen had in de geneeskunde en de industrie.
Voor hun werk ontvingen ze samen met Henri Becquerel de Nobelprijs voor de Natuurkunde in 1903.
Marie Curie was de eerste vrouw die deze eer kreeg.
In 1911 kreeg Marie Curie nog een Nobelprijs, ditmaal voor de Scheikunde, voor haar verdere onderzoek naar radium en polonium.
Ze was de eerste persoon die twee Nobelprijzen won, en de enige die ze won in twee verschillende wetenschappelijke disciplines.
Ze werd wereldwijd erkend als een pionier op het gebied van radioactiviteit en een rolmodel voor vrouwen in de wetenschap.
Marie en Pierre Curie lieten een blijvende erfenis na in de wetenschap en de samenleving.
Hun namen zijn verbonden aan het element curium, dat in 1944 werd gesynthetiseerd, en aan de eenheid curie, die de activiteit van een radioactieve bron aangeeft.
In 1995 werden hun stoffelijke resten overgebracht naar het Panthéon in Parijs, als eerbetoon aan hun bijdragen aan Frankrijk en de mensheid.
Hun persoonlijke documenten, die nog steeds radioactief zijn, worden bewaard in de Bibliothèque nationale in Parijs, waar ze alleen met speciale bescherming kunnen worden geraadpleegd (Ons Land 5 januari 1924).
Glynis Johns werd geboren in 1923 in het Zuid-Afrikaanse Pretoria.
Haar vader was de Britse acteur Mervyn Johns.
In 1938 maakte Johns haar filmdebuut in South Riding.
In 1944 speelde ze met haar vader in Halfway House.
In 1948 speelde ze de hoofdrol in Miranda, waarin ze een zeemeermin vertolkte.
In de jaren vijftig ging ze haar succes beproeven in Hollywood.
Zo speelde ze onder meer in The Court Jester in 1956 en in Mary Poppins in 1964.
Johns speelde ook in tv-films en in musicals.
Haar laatste film speelde ze in 1999, als grootmoeder in de film Superstar.
Ze werd ook genomineerd voor Academy Awards en Golden Globes.
Johns was viermaal getrouwd, onder meer met acteur Anthony Forwood (1915-1988) en piloot David Foster (1920-2010).
Ze heeft één kind, de acteur Gareth Forwood (1945-2007).
Johns heeft via hem één kleinzoon Thomas, die schrijver en regisseur is.
Haar laatste jaren verbleef ze in het Motion Picture & Television Country House and Hospital.
Ze leerde elkaar kennen in 1983 tijdens de afwerking van zijn album Too Low For Zero in CBS Studios in Londen.
Renate Blauel werkte daar toen als geluidstechnicus.
Tijdens de voorbereidingen van de Too Low for Zero tour in Australië maakte ze deel uit van de entourage.
Een week voor de start van de Too Low for Zero tour, vroeg Elton John op 10 februari 1983, tijdens een diner in een Indiaas restaurant, haar ten huwelijk.
Ze accepteerde en de verloving werd de volgende dag aangekondigd.
Het huwelijk vond slechts drie dagen later plaats, op Valentijnsdag.
Elton John was toen 36 en Renate 28.
De bruiloft vond plaats in de Anglicaanse kerk van St. Mark in Darlinghurst, een buitenwijk van Sydney, Australië.
Het stel ging vier jaar later vriendschappelijk uit elkaar.
Een jaar later, in november 1988 was het koppel officieel gescheiden.
Renate Blauel kreeg een landhuis in Surrey en vijf miljoen pond en zou volgens sommige bronnen nog steeds steun krijgen.
Trouwens Elton John zegde nooit iets slechts over haar en dat komt, doordat hij toen voor het huwelijk zwaar verslaafd was aan drugs en alcohol. Dankzij haar steun is hij gestopt met al die verslaafde producten;
Kort na hun scheiding vertelde Elton aan Rolling Stone dat hij homo was, niet biseksueel.
In 2014 trouwde hij met zijn oude partner David Furnish en ze hebben nu twee zonen samen, Zachary (geboren in 2010) en Elijah (geboren in 2013).
Renate Blauel leefde een teruggetrokken leven in het Verenigd Koninkrijk tot het begin van de jaren 2000.
Ze zou nu wonen in Duitsland om voor haar ouders te zorgen.
Gisteren nog vandaag
Toen gisteren nog vandaag was 