Sir Cliff Richard mag vandaag 86 kaarsjes uitblazen.

Zijn levensverhaal begint echter duizenden kilometers hiervandaan, in India.

Daar woonde het gezin Webb, bestaande uit vader Rodger, moeder Dorothy en hun drie kinderen: de achtjarige Harry, de vijfjarige Donella en de amper tien maanden oude baby Jacqueline.

Wanneer het gezin besluit te verhuizen, droomt Rodger aanvankelijk van een nieuw leven in Australië.

Dorothy weet hem echter te overtuigen om terug te keren naar Engeland, waar hun andere familieleden en vrienden wonen.

Vanuit hun toenmalige woonplaats Lucknow reizen ze per trein naar Bombay.

Na een driedaagse treinrit stappen ze daar aan boord van het passagiersschip SS Ranchi, dat hen naar Engeland zal brengen.

Op 6 september 1948 meert het schip uiteindelijk aan in Tilbury, in het noorden van het graafschap Essex.

Een makkelijke start is het allerminst: het gezin heeft geen eigen onderdak en verblijft de eerste twee jaar in een opvangcentrum.

Gisteren nog vandaag

In 1950 vindt de familie eindelijk een vaste stek in Waltham Cross in het graafschap Hertfordshire.

Vader Rodger vindt werk bij Ferguson’s Radio in Enfield, terwijl moeder Dorothy aan de slag gaat in een fabriek in Broxbourne.

In Engeland kregen zijn ouders later nog een dochter, Joan (Joan Pilgrim).

Het is de jonge Harry Webb die een decennium na hun aankomst in Engeland voor altijd de muziekgeschiedenis zou veranderen: vanaf 1958 breekt hij definitief door onder zijn artiestennaam Cliff Richard.

Geschat wordt dat Cliff Richard inmiddels wereldwijd meer dan 250 tot 260 miljoen platen heeft verkocht.

Dit indrukwekkende aantal omvat zowel zijn albums als zijn singles, waarmee hij zich schaart tussen de bestverkopende muziekartiesten aller tijden.

Bovendien brak hij records door in acht opeenvolgende decennia albums in de Britse top 5 te krijgen.

Gisteren nog vandaag

Toch kende zijn leven ook diepe dalen en zware beproevingen.

In augustus 2014 deed de Britse politie een inval in zijn appartement in Berkshire na een beschuldiging van historisch misbruik.

De BBC was vooraf getipt en bracht de inval live op televisie met helikopters in beeld. Cliff Richard was op dat moment niet eens in het land en moest via de media toezien hoe agenten door zijn persoonlijke spullen liepen.

De zanger werd hierdoor wereldwijd direct in verband gebracht met zware misdrijven.

Hij gaf later in de rechtbank aan dat hij door de extreme stress vreesde voor een hartaanval, leed aan zware depressies en zich voor het leven besmeurd voelde.

Pas in juni 2016, na bijna twee jaar in tergende onzekerheid te hebben geleefd, seponeerde het Openbaar Ministerie de zaak officieel wegens een totaal gebrek aan bewijs.

Hij werd dan ook nooit gearresteerd of officieel aangeklaagd.

Slechts twee maanden na deze officiële vrijpleiting, in augustus 2016 op 73-jarige leeftijd, overleed zijn oudste zus Donna, aan de gevolgen van een langdurige ziekte.

Cliff Richard verklaarde later dat de stress van het onterechte schandaal hem mentaal volledig had uitgeput, waardoor de klap van haar overlijden extra hard aankwam.

Later klaagde hij met succes de BBC en de politie aan wegens ernstige schending van zijn privacy, een geruchtmakende rechtszaak die hij in 2018 definitief won.

Zijn andere zus Jacqueline, beter bekend als Jacqui, trouwde in 1968 en hield zich, net als de rest van de familie, altijd grotendeels buiten de schijnwerpers.

Recent overwon hij bovendien een behandeling tegen prostaatkanker, die eind 2024 werd ontdekt.

Na zijn herstel sprak hij zich publiekelijk uit over het grote belang van tijdige medische controles.

De jarige zanger staat nog altijd op het podium en verdeelt zijn tijd tegenwoordig tussen muziek en zijn pensioenleven.

Zo brengt hij een deel van zijn tijd door in Portugal en brengt hij nog steeds jaarlijkse merchandise uit, waaronder zijn bijzonder populaire kalenders.

Stilzitten doet hij allerminst. Op 7 september bracht hij de nieuwe single “Spirit in the Sky” uit, een cover van de klassieker van Norman Greenbaum, als voorloper van een gloednieuw album.

Dit album, getiteld Only Number Ones, verschijnt op vrijdag 27 november 2026.

Het is zijn 48e studioalbum en vormt een tribuut aan collega-artiesten die de hoogste positie in de hitlijsten wisten te bereiken.

Cliff Richard zingt hierop zijn eigen unieke versies van twaalf van zijn persoonlijke favoriete Britse nummer 1-hits. Naast “Spirit in the Sky” covert hij grote klassiekers zoals “Sign of the Times” van Harry Styles, “From Me to You” van The Beatles, “My Sweet Lord” van George Harrison en “Oh, Pretty Woman” van Roy Orbison.

Voor de verzamelaars verschijnt er tevens een speciale deluxe-uitvoering van het album.

Hierop zijn, naast de nieuwe covers, al zijn eigen veertien officiële Britse nummer 1-hits toegevoegd, waaronder “Living Doll”, “We Don’t Talk Anymore” en “Mistletoe and Wine”.

Van vergeten B-kantje tot wereldwijde streaminghit: het bijzondere verhaal achter Ocean Deep

Het prachtige nummer ‘Ocean Deep’ werd geschreven door het Britse songwritersduo Rod Trott en Jon Sweet.

Toen Cliff Richard het in 1983 opnam voor zijn album Silver, zagen noch de platenmaatschappij, noch de producers er een potentiële hit in. Het nummer werd dan ook weggestopt als B-kantje van de single ‘Baby You’re Dynamite’.

Radio-dj’s en fans dachten daar echter heel anders over. De achterkant van het plaatje werd zo massaal gedraaid en aangevraagd dat de platenfirma overstag ging en ‘Ocean Deep’ alsnog als officiële A-kant uitbracht.

In het Verenigd Koninkrijk bleef het succes destijds steken op een bescheiden 72e plaats in de hitlijsten, maar het bleek wel het startschot voor een ongekende cultstatus.

Hoewel het nummer dus in Europa destijds geen gigantische hitnotering behaalde, is het vandaag de dag Cliff Richards meest gestreamde nummer op Spotify, met ruim 46 miljoen streams.

Daarmee laat het zelfs iconische klassiekers als ‘We Don’t Talk Anymore’ en ‘Devil Woman’ ver achter zich.

De kracht zit voor een groot deel in de herkenbare emotie.

De tekst schetst het pijnlijke beeld van iemand die emotioneel volkomen geïsoleerd is en de liefde bijna wanhopig smeekt om een kans: Love, can’t you see I’m alone? Can’t you give this fool a chance?

De term ‘Ocean Deep’ staat symbool voor de peilloze diepte van zijn gevoelens en de leegte waarin hij verdrinkt terwijl hij eenzaam de slaap probeert te vatten: And as I cry myself to sleep… I’m so lonely.

Dat het nummer digitaal zulke duizelingwekkende cijfers haalt, heeft vooral te maken met de immense populariteit in Zuidoost-Azië.

In landen zoals de Filipijnen is het een absolute evergreen geworden.

Emotionele ballads over onbeantwoorde liefde en eenzaamheid zijn daar van oudsher enorm geliefd en het lied is er dan ook een vast onderdeel van het radio- en karaokelandschap.

De Aziatische markt telt een reusachtige en bijzonder actieve mobiele bevolking die volop luistert via streamingdiensten.

Omdat jong en oud het nummer daar al tientallen jaren koesteren, vertaalt die liefde zich rechtstreeks in miljoenen constante streams.

Bovendien leent de dramatische intensiteit van het nummer zich uitstekend voor covers op TikTok, waardoor ook de allernieuwste generatie luisteraars het ontdekt en direct aan de eigen afspeellijsten toevoegt.

Veertig jaar geleden verscheen het album Inside Story van Grace Jones.

Ze produceerde dit album zelf, waarbij ze werd bijgestaan door Nile Rodgers.

Een van de nummers op deze plaat is ‘Victor Should Have Been a Jazz Musician’, een compositie van Grace Jones en Bruce Woolley.

De carrière van Woolley is indrukwekkend; hij is mede-auteur van de hit Video Killed The Radio Star van The Buggles en schreef daarnaast nummers voor artiesten als Dollar, Shirley Bassey, Divine, Cliff Richard, Tori Amos, Tom Jones, Cher en Bebel Gilberto.

De samenwerking tussen Bruce en Grace begon overigens al eerder, toen zij samenwerkten aan haar album Slave to the Rhythm uit 1985.

In maart 1987 werd de single ‘Victor Should Have Been a Jazz Musician’ uitgebracht in Vlaanderen en Nederland.

Hoewel dit voor velen haar beste nummer is, bleef het grote succes in de hitlijsten uit.

De single bereikte de BRT Top 30 niet en stond in de Nationale Top 50 slechts één week op de veertigste plaats.

In de Nederlandse Top 40 kwam het nummer niet verder dan de vijfendertigste positie.

Vandaag, 45 jaar geleden, op 10 september 1980 kreeg Rob de Nijs uit handen van Cliff Richard een platina plaat voor zijn album “Met Je Ogen Dicht”.

Het kwam op 22 maart de lp Top 50 binnen en stond vanaf 14 juni maar liefst vijf weken lang op de eerste plaats.

Ook in Vlaanderen was het album een groot succes.

Tijdens een diner, georganiseerd door platenmaatschappij EMI, kreeg De Nijs de onderscheiding uit handen van de Britse zanger Cliff Richard.

Het album, geproduceerd door Gerard Stellaard, bevatte bekende nummers als “Zondag”, geschreven door Stellaard, Bill van Dijk en Tineke Beishuizen, die al eerder teksten schreef voor Rob De Nijs en die in augustus 2023 overleed.

Ook de covers “Alleen Is Maar Alleen” met Nederlandse tekst van Benny Neyman en “Foto Van Vroeger” (oorspronkelijk van Udo Jürgens en de tekst van “Foto Van Vroeger” was van Joost Nuissl, die in totaal voor vijf nummers de tekst schreef voor het album) droegen bij aan de populariteit van het album.

35 jaar geleden, Band Aid II met de single Do They Know It’s Christmas in de Joepie van 24 december 1989

Band Aid II: Bananarama, Big Fun, Bros, Cathy Dennis, D Mob, Jason Donovan, Kevin Godley, Glen Goldsmith, Kylie Minogue, The Pasadenas, Chris Rea, Cliff Richard, Jimmy Somerville, Sonia, Lisa Stansfield, Technotronic en Wet Wet Wet.

Terwijl, vijf jaar eerder, de originele bezetting de eerste plaats bereikte in Vlaanderen en Nederland.

Bereikte deze cover toen bij ons niet verder dan de zeventiende plaats in de Super Top 50.

Ook in Nederland kwam de single niet verder dan de twintigste plaats.

Band Aid II: Bananarama, Big Fun, Bros, Cathy Dennis, D Mob, Jason Donovan, Kevin Godley, Glen Goldsmith, Kylie Minogue, The Pasadenas, Chris Rea, Cliff Richard, Jimmy Somerville, Sonia, Lisa Stansfield, Technotronic en Wet Wet Wet.

Deze week, 35 jaar geleden, Mistletoe And Wine van Cliff Richard staat op de eerste plaats in de Engelse hitparade.

Het nummer is afkomstig uit de musical Scraps en was voor het eerst te zien in het Orange Tree Theatre, Richmond, Londen in 1976.

Het nummer is geschreven door Jeremy Paul, Leslie Stewart en Keith Strachan.

Met toestemming van de componisten, mocht Cliff Richard de tekst veranderen. Zodoende kreeg het nummer, een meer religieus betekenis.

Voor Cliff Richard was Mistletoe And Wine zijn twaalfde nummer één hit in England en zijn 99ste single.

Mistletoe And Wine is in Groot-Brittannië de bestverkochte single van 1988.

Bij ons in Vlaanderen komt de single niet verder dan de tweeëntwintigste plaats in de BRT Top 30.

Cliff Richard in de Joepie van 13 november 1983

Richard is een van de bekendste zangers van Groot-Brittannië, maar zijn leven begon heel anders.

Hij werd geboren als Harry Webb in India, waar zijn vader werkte voor een spoorwegmaatschappij.

Toen hij acht jaar oud was, brak de Tweede Wereldoorlog uit en moest zijn familie India verlaten.

Ze wilden eigenlijk naar Australië gaan, maar uiteindelijk kozen ze voor Engeland, waar ze meer familie en vrienden hadden.

Ze kwamen aan in Tilbury na een lange bootreis en moesten eerst in een opvangcentrum wonen.

Daarna kregen ze een huis in Waltham Cross, waar Harry naar school ging.

Zijn vader vond een baan bij een radiobedrijf en zijn moeder werkte in een fabriek.

Harry ontwikkelde al snel een passie voor muziek en begon te zingen in een kerkkoor.

Later richtte hij een band op met zijn vrienden en veranderde zijn naam in Cliff Richard.

Hij werd al snel beroemd met zijn rock-‘n-roll-liedjes en groeide uit tot een popicoon.

Cliff Richard, heeft een week geleden, op 83-jarige leeftijd een nieuw album uitgebracht, met als titel Cliff with strings, My Kinda Life.

Op dit album geeft hij een nieuwe draai aan zijn eigen klassiekers, begeleid door een strijkorkest.

De eerste single van het album is The Young Ones, een van zijn grootste hits uit de jaren zestig, die nu een frisse en elegante klank krijgt.

Vanavond 40 jaar geleden, Cliff Richard te gast in Vorst Nationaal in Brussel (30 oktober 1982)

Het nummer The Only Way Out is geschreven door Ray Martínez. (die we kennen als zanger, componist en producer en die jaren werkte voor TK Records en zo mee verantwoordelijk was voor de Miami Sound)

Het nummer is opgenomen op 7 juni 1982 in de Abbey Road-studio in Londen.

In Vlaanderen was de single goed voor een derde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer op 31 juli 1982 in Nederland de Alarmschijf.

De single bereikt op 21 augustus 1982 de dertiende plaats in de Nederlandse Top 40.

In Engeland is The Only Way Out in juli 1982 goed voor een tiende plaats.