Peter R. de Vries werd geboren op 14 november 1956: een terugblik op het leven van de meest onverschrokken misdaadverslaggever van de Lage Landen

Vandaag, op zijn verjaardag, denken we aan een man die bij De Telegraaf begon en van daaruit zonder schroom de wereld van de georganiseerde misdaad binnendrong.

Zijn naam werd definitief gevestigd met zijn verslaglegging rond de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken en diens chauffeur Ab Doderer in november 1983.

De Vries beet zich vast in het dossier en won het vertrouwen van betrokkene Cor van Hout. Jaren later, in 1994, wist hij ontvoerder Frans Meijer op te sporen in Paraguay, waar deze onder een valse identiteit leefde.

De Vries confronteerde hem persoonlijk; de publiciteit die daarop volgde leidde tot zijn aanhouding en uiteindelijk tot uitlevering aan Nederland.

Over deze zaak schreef hij een bestseller die de standaard zette voor zijn verdere carrière.

Vanaf 1995 trok hij met zijn televisieprogramma ‘Peter R. de Vries, misdaadverslaggever’ zeventien seizoenen lang een enorm publiek.

Met vasthoudendheid, dossierkennis en geavanceerde opsporing beet hij zich vast in cold cases en onopgeloste misdrijven.

Een van zijn grootste wapenfeiten was de Puttense moordzaak, die betrekking had op de verkrachting en moord van Christel Ambrosius in januari 1994.

Twee mannen, Wilco Viets en Herman du Bois, zaten al jaren onschuldig vast na een veroordeling tot tien jaar cel.

De Vries weigerde zich neer te leggen bij het vonnis en bewees dat het sporenbeeld volstrekt niet klopte.

Zijn niet-aflatende strijd en minutieuze reconstructies dwongen een herziening af, die in april 2002 leidde tot volledige vrijspraak.

In 2008 werd de werkelijke dader dankzij een DNA-match alsnog ingerekend. Het bewees zijn overtuiging dat gerechtigheid altijd moet zegevieren over autoriteit: wie voor een dubbeltje geboren is, hoeft niet voor een dubbeltje te sterven, maar een onschuldige mag nooit boeten voor andermans daden.

Vanaf augustus 1998 zette De Vries zich onvoorwaardelijk in voor de ouders van de elfjarige Nicky Verstappen, die dood werd gevonden op de Brunssummerheide.

Toen het politieonderzoek vastliep, weigerde hij het dossier te laten rusten. Jarenlang bleef hij aandringen op nieuwe methoden en voerde hij publiek campagne voor een grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek onder duizenden Limburgse mannen.

Die vasthoudendheid leidde in 2018 naar Jos B., die zich schuilhield in Spanje. De enorme publiciteit forceerde diens aanhouding, waarna een veroordeling volgde wegens ontucht met de dood tot gevolg en vrijheidsberoving.

Tegenover critici en twijfelaars herhaalde De Vries steevast zijn motto: opgeven is geen optie zolang nabestaanden met lege handen staan.

In februari 2008 bracht hij een wereldprimeur rond de verdwijning van de Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba in mei 2005.

Met verborgen camera’s in een auto wist Patrick van der Eem voor De Vries belastende verklaringen te ontfutselen aan hoofdverdachte Joran van der Sloot over de dood en het dumpen van het lichaam van Holloway op zee.

De uitzending werd wereldnieuws en leverde De Vries een prestigieuze International Emmy Award op.

Zelf bleef hij er nuchter onder: een journalist hoort niet bezig te zijn met prijzen, maar uitsluitend met de feiten en de waarheid.

Tussen 2014 en 2021 richtte hij zijn vizier steeds vaker op het meedogenloze geweld van de georganiseerde misdaad en de zogeheten Mocro-maffia.

In 2021 nam hij de levensgevaarlijke taak op zich om als adviseur en vertrouwensman op te treden voor Nabil B., de kroongetuige in het omvangrijke Marengo-proces rond Ridouan Taghi.

Eerdere vertrouwelingen en de advocaat van de kroongetuige waren al vermoord, maar De Vries weigerde te buigen.

Toen men hem wees op het immense gevaar, bleef hij trouw aan zijn diepste levensfilosofie: op je knieën leven is geen optie, want buigen voor geweld betekent het einde van de rechtsstaat.

Op 6 juli 2021 werd hij na een uitzending van RTL Boulevard midden in Amsterdam neergeschoten.

Hij overleed negen dagen later, op 15 juli 2021, op 64-jarige leeftijd.

Zijn dood veroorzaakte een enorme schokgolf en bracht een brede discussie teweeg over persvrijheid en de bescherming van de rechtsstaat.

Ter nagedachtenis aan zijn onvermoeibare inzet richtte zijn familie de Peter R. de Vries Foundation op, die zich met zijn lijfspreuk ‘on bended knee is no way to be free’ blijft inzetten voor het oplossen van cold cases.

Van ‘Bailamos’ tot ‘Hero’: de zegetocht van Enrique Iglesias

Enrique Miguel Iglesias Preysler werd op 8 mei 1975 geboren in Madrid als jongste zoon van de Spaanse zanger Julio Iglesias en het Filipijnse model Isabel Preysler.

Door zijn afkomst kwam hij al van jongs af aan in contact met de muziekwereld.

In 1982 stuurde zijn moeder hem naar Miami, waar zijn vader op dat moment woonde.

In deze bruisende omgeving raakte Enrique gefascineerd door de rijke wisselwerking tussen Spaanse, Europese en Amerikaanse muziekstijlen.

Toch koos hij na de middelbare school niet meteen voor het artiestenbestaan.

Hij schreef zich in aan de University of Miami voor een studie bedrijfskunde.

Pas na een jaar hakte hij de knoop door om zijn studies stop te zetten en voluit voor een muzikale loopbaan te gaan.

Omdat zijn vader wereldwijd miljoenen platen verkocht, besefte Enrique al snel hoe reusachtig die schaduw was.

Hij wilde op geen enkele manier vergeleken worden met zijn beroemde vader en weigerde resoluut diens invloed of naam te gebruiken.

Om zijn eigen pad te effenen, leende hij in het geheim geld om een demo op te nemen.

Die stuurde hij naar verschillende platenlabels onder de schuilnaam Enrique Martínez, waarbij hij zich voordeed als een onbekende zanger uit Guatemala.

Toen Julio Iglesias ontdekte dat zijn zoon stiekem een contract had getekend, leidde dat tot een diepe breuk.

Julio was gewend de touwtjes strak in handen te houden, begreep niet waarom zijn zoon hem had gepasseerd en betwijfelde openlijk of Enrique zonder zijn hulp wel zou overleven in de harde muziekbusiness.

Die scepsis gaf Enrique net de gedrevenheid om zijn eigen kunnen te bewijzen.

Dat hij zijn vader niet nodig had om succes te boeken, werd meteen duidelijk.

In november 1995 en begin 1996 verscheen onder zijn eigen naam zijn Spaanstalige debuutalbum ‘Enrique Iglesias’.

Het album kende een vliegende start in Spanje en Portugal, waar in drie maanden tijd meer dan een miljoen stuks over de toonbank gingen, en werd bekroond met een Grammy Award.

Ook de rest van de wereld volgde al snel.

Na sterke platen zoals ‘Vivir’ en ‘Cosas del Amor’ lonkte de grote internationale markt en besloot hij de overstap naar het Engels te wagen.

Die wereldwijde doorbraak raakte in een stroomversnelling toen Will Smith tijdens een concert in Los Angeles diep onder de indruk raakte van Enrique’s podiumprésence.

Smith legde op dat moment de laatste hand aan de film ‘Wild Wild West’ en zocht een zwoele song voor de soundtrack.

Enrique had net het nummer ‘Bailamos’ opgenomen, voornamelijk geschreven door Paul Barry en Mark Taylor, het bekende Britse schrijversduo achter Cher’s hit ‘Believe’.

Smith was dan ook meteen verkocht.

In de zomer van 1999 werd ‘Bailamos’ een gigantische wereldhit die zelfs de eerste plaats veroverde in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

Er ontstond een biedstrijd tussen grote platenlabels, waarna Enrique tekende bij Interscope Records.

Met zijn Engelstalige debuut ‘Enrique’ uit 1999 brak hij mondiaal door en werden nummers zoals ‘Bailamos’ en ‘Be With You’ overal grijsgedraaid.

Zijn positie aan de wereldtop werd definitief bezegeld met het album ‘Escape’.

Samen met Paul Barry en Mark Taylor schreef Enrique de emotionele ballad ‘Hero’, evenals de Spaanstalige versie ‘Héroe’, geïnspireerd op zijn tienerjaren en het gevoel om als geliefde een beschermer te willen zijn.

Regisseur Joseph Kahn maakte er een dramatische videoclip bij in film-noirstijl, waarin Enrique te zien was als voortvluchtige naast Jennifer Love Hewitt en Mickey Rourke.

Toen de single begin september 2001 uitkwam en kort daarna de aanslagen van 11 september plaatsvonden, groeide ‘Hero’ uit tot een universeel troostlied.

De single bereikte vier weken lang de eerste plaats in het Verenigd Koninkrijk en klom in Amerika naar de derde plaats in de Billboard Hot 100, met vijftien weken op één in de Adult Contemporary-lijst.

Ook in onze regio’s was het succes enorm: op 8 en 15 december 2001 stond ‘Hero’ op de eerste plaats van de BRT Top 30 in Vlaanderen, behaalde het nummer de tweede plaats in de Ultratop 50 en eindigde de single in Nederland op de derde positie.

Bij de opnames van de videoclip voor het titelnummer ‘Escape’ in het najaar van 2001 leerde Enrique de Russische toptennisster Anna Kournikova kennen.

Vanaf de eerste draaidag was er een vonk die al snel uitgroeide tot een duurzame romance.

In navolging van zijn vader zong Enrique ook geregeld in andere talen.

Zo verscheen in 2002 de Franse versie ‘Tes larmes sont mes baisers’ en pakte hij in 2008 samen met zangeres Nâdiya de eerste plaats in Frankrijk met het tweetalige duet ‘Tired of Being Sorry’ / ‘Laisse le destin l’emporter’.

In 2010 volgde het tweetalige album ‘Euphoria’ met succesvolle duetten zoals ‘Heartbeat’ met Nicole Scherzinger, ‘Dirty Dancer’ met Usher en Lil Wayne, de zomerhit ‘I Like It’ met Pitbull en de clubhit ‘Tonight (I’m F*cking You)’ met Ludacris.

Wegens ophef over de gewaagde tekst en video werd die titel voor de radio in veel landen omgedoopt tot ‘Tonight (I’m Loving You)’.

Een geplande heruitgave onder de naam ‘Euphoria Reloaded’ liep echter spaak nadat de single ‘I Like How It Feels’ met Pitbull achterbleef in de hitlijsten en het nummer ‘Mouth 2 Mouth’ met Jennifer Lopez enkel op YouTube verscheen, waarna Enrique het project liet varen.

Zijn status als wereldster kreeg in 2014 een extra dimensie met ‘Bailando’ van het album ‘Sex and Love’.

Het nummer werd geschreven door de Cubaanse singer-songwriter Descemer Bueno en reggaetonduo Gente de Zona.

Hoewel Enrique aanvankelijk twijfelde, raakte hij tijdens een autorit helemaal in de ban van het aanstekelijke Cubaanse ritme.

Naast het origineel bracht hij tweetalige versies uit met onder meer Sean Paul.

Het nummer domineerde de hitlijsten, stond maar liefst eenenveertig weken op nummer één in de Billboard Hot Latin Songs en won drie Latin Grammy Awards.

De videoclip, opgenomen in Santo Domingo met de Cubaanse danseres Ana Karla Suárez, was een van de eerste Spaanstalige video’s die meer dan een miljard weergaven haalde op YouTube.

Hoewel vader Julio en zoon Enrique elkaars rivalen werden op de hitlijsten en beiden tientallen miljoenen platen verkochten, zongen ze nooit een duet samen.

Enrique bewaakte strikt zijn eigen muzikale identiteit met eigentijdse pop en dansbare ritmes, terwijl Julio trouw bleef aan het klassieke chanson.

Julio toonde later veel respect voor het vakmanschap van zijn zoon, en Enrique behield altijd eerbied voor zijn vaders nalatenschap, ondanks de professionele afstand.

Na tientallen jaren besloot Enrique zijn koers aan te passen.

Hij kondigde aan dat het tweedelige project ‘Final’ zijn laatste traditionele albumreeks zou worden.

Met ‘Final Vol. 1’ in 2021 en ‘Final Vol. 2’ in 2024 nam hij afscheid van het klassieke albumtraject om meer tijd door te brengen met zijn gezin en vlotter losse nummers uit te brengen.

Op 6 december 2023 werd bekend dat Enrique de rechten op zijn opnames van vóór 2021 had verkocht, inclusief zijn eigen masters en royalty’s bij Universal, met uitzondering van ‘Final Vol. 2’.

Hij verkocht tevens de rechten op zijn naam en beeltenis, een overeenkomst die volgens Bloomberg werd gewaardeerd op minstens honderd miljoen dollar.

Stilzitten deed hij allerminst: op 9 oktober 2026 lanceerde hij samen met Santos Bravos de single ‘Ooh Laka Laka La’ en in september stond hij nog op het podium in onder andere Slowakije en Kazachstan.

Privé kozen Enrique en Anna Kournikova voor een rustig bestaan in Miami, ver weg van de rode lopers.

Hun geluk werd in december 2017 bezegeld met de tweeling Nicholas en Lucy, gevolgd door een dochter Mary in januari 2020.

Op 17 december 2025 mochten ze hun vierde kindje verwelkomen.

Met ruim honderd miljoen verkochte platen op zijn naam toonde Enrique Iglesias dat hij niet enkel de zoon van een legende was, maar zelf uitgroeide tot een van de meest bepalende en zelfstandige artiesten uit de moderne popgeschiedenis

Het politieke en turbulente leven van Jaak Gabriëls (1943–2024)

Petrus Josephus Jacobus, beter bekend als Jaak Gabriëls, werd geboren in Bree op 22 september 1943 en overleed daar op 8 april 2024 na een slepende ziekte.

Hij groeide uit tot een invloedrijk politicus die decennialang zijn stempel drukte op het Vlaamse en Belgische landschap, eerst als kopstuk binnen de Volksunie en later bij de oprichting en uitbouw van de VLD (Anders)

Na zijn humaniora in Asse studeerde Gabriëls geschiedenis aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1965 zijn licentiaat behaalde.

Vóór hij vol de politiek in stapte, stond hij tot 1977 voor de klas als leraar geschiedenis in Neerpelt en Overpelt.

Zijn lokale politieke doorbraak beleefde hij in zijn thuisstad Bree, waar hij in 1977 de lijst Verjonging oprichtte en onafgebroken 36 jaar lang burgemeester bleef tot eind 2012.

Op nationaal en Vlaams vlak timmerde hij eveneens hard aan de weg.

Vanaf 1977 zetelde hij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor de Volksunie, en van 1986 tot 1992 was hij de nationale partijvoorzitter.

In 1992 maakte hij de overstap naar de nieuw opgerichte Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD, nu Anders) onder leiding van Guy Verhofstadt.

Als regeringslid bekleedde hij zware mandaten: van 1999 tot 2001 was hij federaal minister van Landbouw en Middenstand in de Regering-Verhofstadt I, waarna hij van 2001 tot 2003 als Vlaams minister van Economie, Buitenlandse Handel en Huisvesting (en vanaf 2002 ook Buitenlands Beleid) tot de Vlaamse Regering behoorde.

Na zijn ministerschap bleef hij tot 2009 actief als Vlaams parlementslid, en in 2004 benoemde koning Albert II hem tot minister van Staat.

Zijn langjarige burgemeesterschap kende echter een abrupt einde na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012.

Hoewel zijn lijst Verjonging de grootste bleef met 37,4% van de stemmen (10 zetels) en Gabriëls zelf met 2.030 voorkeurstemmen de populairste Breese politicus was, gooide coalitiepartner CD&V roet in het eten.

Ondanks een voorafgaand akkoord besloot Liesbeth Van der Auwera (CD&V) een coalitie te vormen met de lokale lijst BROS.

Omdat hij zo het burgemeesterschap misliep, nam Gabriëls zijn zetel in de gemeenteraad niet op, en in 2018 stelde hij zich definitief niet meer verkiesbaar.

De latere jaren van zijn leven werden bovendien overschaduwd door een aanslepende juridische affaire.

De bal ging in 2013 aan het rollen nadat Liesbeth Van der Auwera de sjerp overnam en het stadsbestuur – na meldingen van een derde partij met mappen vol documenten – onregelmatigheden rond facturen ontdekte.

Druk- en publiciteitskosten van de liberale partij zouden via de stad Bree zijn betaald, wat leidde tot een onderzoek naar de voormalige Open Vld-top, vennootschappen en Gabriëls zelf.

Nadat het fraudeproces op 7 oktober 2021 van start ging in Tongeren, velde de correctionele rechtbank in december 2021 een vonnis: Gabriëls en de medebeklaagden werden schuldig bevonden, maar door de lange duur van het onderzoek bleven de straffen mild.

Gabriëls kreeg een geldboete van 8.250 euro.

Hij hield steeds vol onwetend te zijn geweest, en hoewel er werd gevreesd dat hij zijn titel als minister van Staat zou verliezen, bleef dat uit en behield hij zijn eretitel tot aan zijn overlijden in het voorjaar van 2024.

Zes jaar geleden, bracht Ellen Schoenaerts haar album Vrijblijvend advies uit.

De Vlaamse zangeres, theatermaker en schrijfster Ellen Schoenaerts heeft zich de afgelopen jaren gemanifesteerd als een van de meest eigenzinnige en compromisloze stemmen in de Nederlandstalige muziek.

Zij en acteur Matthias Schoenaerts zijn halfbroer en halfzus; ze delen dezelfde vader, de befaamde Vlaamse acteur Julien Schoenaerts, die kinderen kreeg uit verschillende relaties.

Ellen werd geboren uit zijn relatie met actrice en theatermaakster Nel Rosiers, terwijl Matthias later werd geboren uit zijn relatie met kostuumontwerpster Dominique Wiche.

Beiden groeiden op met het artistieke erfgoed en de erfenis van Julien Schoenaerts in een gelaagd milieu, en vonden elk op hun eigen manier een weg in de podiumkunsten: Matthias in de internationale filmwereld en Ellen in het theater, de literatuur en de muziek, waar ze een volstrekt eigen universum opbouwde, ver weg van gemakkelijke conventies of commerciële formules.

Zelf was ik al vanaf haar eerste album een groot bewonderaar van deze veelzijdige dame.

Die muzikale doorbraak kwam er in november 2012 met het album Feiten, dat ze uitbracht met het Ellen Schoenaerts Kwartet, bestaande uit Liesa Van Der Aa, Tijs Delbeke en Ephraim Cielen. Aangevuld met een resem fantastische gastmuzikanten, onder wie Josse De Pauw en de ganse bezetting van DAAU, sloeg het debuut in als een bom bij critici en fijnproevers.

Het album werd door de pers unaniem lovend onthaald.

Schoenaerts viel op door haar rauwe, ongefilterde eerlijkheid, literaire zeggingskracht en een scherp randje van zelfspot en melancholie.

De teksten snijden diep in thema’s als liefde, verlies, menselijk onvermogen en afscheid; Feiten was bovenal één lange ventilatie van liefdesverdriet om de gebroken relatie met Tom Pintens en existentiële weltschmerz.

Muzikaal zocht ze aansluiting bij de traditie van het betere chanson, maar met een dwarse, bijna punkachtige nuchterheid en arrangementen die evenveel schatplichtig zijn aan indie-rock en klassieke kamermuziek als aan helden als Jacques Brel, Nick Cave en PJ Harvey.

In de jaren die volgden trok ze op tournee met Behoud de Begeerte en verzorgde ze de voorprogramma’s van onder meer Arno en Rufus Wainwright.

Zeven jaar en vele omzwervingen later volgde haar tweede worp: vijf jaar geleden bracht ze het album ‘Vrijblijvend advies’ uit.

Met deze opvolger verdiepte ze haar muzikale en tekstuele signatuur verder. Het album getuigt van een toegenomen muzikale rijpheid, zonder ook maar een greintje van haar karakteristieke weerbarstigheid te verliezen.

Waar het debuut nog sterk gekleurd werd door Brel, Cave en Harvey, liet ze zich ditmaal voornamelijk inspireren door het oeuvre van één artiest wiens repertoire een enorme indruk op haar had nagelaten: Benjamin Biolay. Voor

Voor het album ‘Vrijblijvend advies’ werkte ze opnieuw samen met haar vaste kern, bestaande uit Tijs Delbeke (Warhaus, Balthazar, Roosbeef), Liesa Van Der Aa en Ephraim Cielen (Deadman Orchestra, Ih8 Camera).

Daarnaast leverden muzikanten als Sjoerd Bruil van Millionaire en Dez Mona, Hannes Dhoine van DAAU en Tom Pintens waardevolle bijdragen.

Met Pintens kreeg ze een zoon tijdens hun relatie van 2006 tot en met 2010. Pintens had daarna tot zijn overlijden in augustus 2023 een relatie met actrice Laurence Roothooft, die vorig jaar schitterde in de film Julian, gebaseerd op het hartverscheurende boek van Fleur Pierets.


Inhoudelijk markeert het album een opvallende verschuiving: waar ‘Feiten’ een uiting van verdriet was, klinkt op ‘Vrijblijvend advies’ vooral een ode aan het leven.

Schoenaerts verwoordde het zelf treffend door te zeggen: als ‘Feiten Yin’ is, dan zou ‘Vrijblijvend advies’ Yang moeten zijn.

Er was de voorbije jaren een soort van aanvaarding over haar heen gekomen, vergezeld door dankbaarheid en interne vrijheid.

Naar eigen zeggen moest ze bekennen dat ze het leven, hoe rauw en onvoorspelbaar ook, toch vooral heel erg mooi vindt.

Muzikaal leunt de plaat nog altijd dicht tegen haar debuut aan; het kostte tijd om voor die nieuwe gemoedstoestand een muzikale vertaling te vinden waarin de ziel en de finesse van het eerdere werk bewaard bleven.

Samen met haar hechte kring van virtuoze muzikanten creëerde ze zo een geluid dat zowel kwetsbaar als theatraal aandoet.

Verleden jaar bracht ze haar derde album ‘De Nash Paradox’ uit, waarop opnieuw pareltjes te ontdekken vallen.

Denk maar aan het prachtige nummer ‘Wonderlijk’, het sfeervolle instrumentale ‘I Worry about a Lot’ en het schitterende duet ‘Julie’ met Stef Kamil Carlens.

Naast haar muzikale werk blijft Schoenaerts een veelzijdige theaterpersoonlijkheid.

Haar podiumprésence kenmerkt zich door een intense concentratie en een directe, ontwapenende verbinding met het publiek.

Ze zingt en vertelt alsof er geen vierde wand bestaat, waardoor haar optredens evenzeer theatervertellingen als concerten zijn.

Ellen Schoenaerts bewijst keer op keer dat het Nederlandstalige lied nog altijd rauw, poëtisch en gevaarlijk mooi kan zijn.

Vandaag precies 44 jaar geleden overleed Patrick Cowley in San Francisco aan de gevolgen van aids.

De Amerikaanse dancetoetsenist en producer was een van de eerste artiesten uit de muziekwereld die aan deze ziekte bezweek.

Hij werd slechts 32 jaar oud.

Patrick Joseph Cowley werd op 19 oktober 1950 geboren in Buffalo, New York.

Al op jonge leeftijd was hij bezig met muziek.

Hij speelde vooral drums in lokale bandjes en later ook gitaar en keyboard.

Hij begon een studie Engels aan de Universiteit van Buffalo, maar besloot in 1971, op 21-jarige leeftijd, naar San Francisco te verhuizen.

De stad was toen een vrijhaven voor de gay community. Cowley was openlijk gay en vond er al snel zijn plek.

Daar ging hij aan het City College synthesizermuziek studeren bij Jerry Mueller.

De lessen begonnen in Muellers eigen kelder, tot er een geschikte ruimte op de campus beschikbaar kwam.

In die periode maakte hij ook experimentele elektronische soundtracks voor gaypornofilms.

Die muziek bleef lang onuitgegeven en werd pas veel later officieel uitgebracht.

Tegenwoordig wordt ze zelfs als cult beschouwd.

Na zijn studie vond hij werk als lichttechnicus in de bekende homodiscotheek The City in San Francisco.

Daar traden regelmatig grote artiesten op, onder wie de bekende homoster en travestiet Sylvester James met zijn band.

In 1978 liet Cowley enkele demotapes horen aan Sylvester en zijn muzikanten. Sylvester was meteen onder de indruk van de innovatieve klanken en besloot synthesizers een belangrijke plaats te geven in zijn muziek.

Cowley werd direct aangenomen en ging mee op tournee door Europa en Zuid-Amerika. Sylvester werkte in die periode aan zijn tweede album, samen met James ‘Tip’ Wirrick.

Met zijn analoge synthesizers, gemodificeerde gitaren, elektronische instrumenten en zelfgebouwde apparatuur gaf Cowley de sound van Sylvester een onmiskenbaar eigen karakter.

Waar veel disco nog draaide om orkesten en strijkers, zette hij de synthesizer centraal.

Dat leidde tot wereldhits als ‘You Make Me Feel (Mighty Real)’, ‘Dance (Disco Heat)’ en ‘Can’t Stop Dancing’.

‘You Make Me Feel (Mighty Real)’ was eerst een nummer dat niet echt van de grond kwam.

Pas toen Cowley er op het laatste moment zijn synthesizer overheen legde, kreeg het de energie en het geluid die het tot een wereldhit maakten.

Het album Step II bracht Sylvester internationale roem en leverde in de Verenigde Staten een gouden plaat op voor meer dan 500.000 verkochte exemplaren.

Ook buiten de samenwerking met Sylvester liet Cowley van zich horen.

In 1978 maakte hij een remix van Donna Summers’ ‘I Feel Love’ van maar liefst 15 minuten en 45 seconden.

De originele versie, ruim acht minuten lang, was in 1977 geproduceerd door Giorgio Moroder.

Cowleys’ herwerkte versie verscheen in 1981 op vinyl en geldt tot op de dag van vandaag als een standaardwerk in de elektronische dansmuziek.

Die lange, hypnotiserende clubversie werd een blauwdruk voor latere dance-remixes.

Zijn solocarrière kende eveneens succes.

Samen met producer en DJ Marty Blecman richtte hij in 1981 het label Megatone Records op, de thuisbasis van de typische hi-NRG San Francisco Sound.

Zijn eerste grote eigen hit, ‘Menergy’, bereikte in oktober 1981 de hoogste positie in de Amerikaanse hitlijsten.

Het nummer werd ook gebruikt als naam voor een reeks feesten in club The EndUp, waar Cowley zelf vaak achter de draaitafels stond.

Later volgden nog bekende nummers zoals ‘Do You Wanna Funk’ en ‘Die Hard Lover’.

Ook toen hij al ziek was, bleven ze samenwerken.

Sylvester kwam naar hem toe en haalde hem over om uit bed te komen, zodat ze aan ‘Do You Wanna Funk’ konden werken.

Met deze hits vestigde hij definitief zijn status als synthesizerpionier.

Hij maakte de muziek sneller, strakker en elektronischer.

Dat werd het kenmerk van hi-NRG en legde de basis voor wat later house, techno en EDM werd.

Zijn laatste album, Mind Warp, nam hij op in de laatste fase van zijn ziekte.

De muziek klinkt dan ook dromeriger en losser van de realiteit.

Wat Sylvester toen nog niet wist, was dat hij zes jaar later, op 16 december 1988, ook zou overlijden aan aids. Hij werd 41 jaar oud.

Ook Marty Blecman, zijn zakenpartner bij Megatone, overleed later aan aids. Hij stierf op 20 september 1991, op 37-jarige leeftijd.

Het Aalsterse textielicoon du Parc: een verhaal van ruim een eeuw succes en tegenslag

Het verhaal van Bonneterie Bosteels – De Smeth NV leest als een boeiende kroniek vol succes, innovatie en uiteindelijke tegenslag.

De wortels van dit textielimperium gaan terug tot 1875, waarna Gustaaf Bosteels in 1880 in de Aalsterse Zonnestraat een bescheiden breigoedwinkel opende.

Hij legde zich toe op gebreide handschoenen, die al gauw een schot in de roos bleken bij het publiek.

Gedreven door dat succes liet Gustaaf in 1922 een grotere fabriek optrekken aan de Erembodegemstraat in Aalst.

Daar rolden voortaan ook dameskousen en sokken van de band.

Tegelijk doopte hij zijn onderneming om tot Bonneterie Bosteels – De Smeth NV, een eerbetoon aan zijn vrouw en zakenpartner.

De groei zette stevig door en in 1933 volgde de overname van concurrent Labor, waardoor het aanbod nog aanzienlijker werd.

In 1953 zag het legendarische merk du Parc het levenslicht in de fabriek van de familie Bosteels-De Smeth.

Gisteren nog vandaag

Voor die naam haalde men de mosterd bij de ligging van het bedrijf, vlak naast het Aalsterse stadspark.

Het werd een waar fenomeen. Vooral tijdens de bruisende jaren zestig beleefde de onderneming haar absolute hoogdagen: met ruim zeshonderd werknemers in dienst veroverden de panty’s, kousen en sokken van du Parc een onbetwiste koppositie als marktleider in België.

In de jaren zeventig volgde met Minouche bovendien een nieuw label dat inspeelde op een jongere generatie.

Tijdens de jaren tachtig keerde het tij echter voor het textielicoon. Veranderende modetrends, stijgende loonkosten en zware concurrentie van grote winkelketens dwongen de vierde generatie van de familie tot een ingrijpende keuze tussen stoppen of internationaliseren.

Ze kozen voor het laatste en gingen verder als de Bosteels Group.

De vestiging in de Zonnestraat sloot de deuren en de productie verhuisde naar goedkopere fabrieken in Polen en Roemenië, terwijl het logistieke hart voor de Belgische markt in Aalst bleef kloppen.

Die internationale koerswending kon het tij helaas niet definitief keren.

De Belgische afzetmarkt bleek te beperkt voor de zware investeringen en door de lagere productiekosten ging ook de vertrouwde kwaliteit achteruit.

In 2001 viel onherroepelijk het doek: de Bosteels Group en du Parc gingen in faling, waarmee een indrukwekkend hoofdstuk breigoedgeschiedenis werd afgesloten.

Vanaf dat moment zette ook de verloedering van de verlaten fabrieksgebouwen aan de Erembodegemstraat in.

Toch verdween de naam du Parc nooit helemaal uit het straatbeeld.

Mimosa Textiel NV nam het merk over en verhuurde het aan de Nederlandse firma Nedac Sorbo.

Onder de vlag van Sorbo Fashion worden de producten van du Parc nog altijd verkocht in België en Nederland, als een blijvend eerbetoon aan het rijke verleden.

Ook de historische industriële site aan de Erembodegemstraat bleef niet ten prooi aan het verval: na de jarenlange verloedering is het terrein sinds 2017 prachtig getransformeerd tot een levendige, groene ontmoetingsplek waar sport, cultuur, wonen en horeca harmonieus samenkomen.

Gisteren nog vandaag

De Vlaamse zangeres Della Bosiers mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen

Della Bosiers heeft gedurende haar hele loopbaan een bijzondere brug geslagen tussen de Vlaamse kleinkunst en het Nederlandse theater- en medialandschap.

Ze studeerde journalistiek aan de Katholieke Hogeschool voor Vrouwen in Antwerpen. Reeds tijdens die studiejaren begon ze met het schrijven van eigen teksten en muziek voor liedjes in het Nederlands, Frans en Engels.

Naast haar muzikale ambities deed ze bovendien praktijkervaring op achter de schermen, toen ze een tijdlang als regie-assistente verbonden was aan de BRT-televisie.

Haar zangtalent bleef niet onopgemerkt. Niemand minder dan Ramses Shaffy en Thijs van Leer merkten haar op, wat de aanzet gaf tot een bloeiende aanwezigheid in Nederland.

In 1971 bracht ze haar eerste elpee ‘Della Bosiers’ uit, waarop meteen twee van haar meest karakteristieke nummers stonden: ‘Horizontaal’ en ‘Fleur de Buda’.

In ‘Horizontaal’ toont ze haar meesterschap in spitse cabaretpoëzie en speelse dubbelzinnigheid: wat begint als een verlangen om de drukke wereld te ontvluchten en simpelweg te gaan liggen, krijgt dankzij haar elegante dictie en onderkoelde humor een ondeugende, sensuele ondertoon zonder ooit platvloers te worden.

‘Fleur de Buda’ ademt daarentegen een volstrekt andere, filmische en melancholieke sfeer uit, waarin ze als een chansonnière pur sang het theatrale portret schept van een mysterieuze figuur balancerend tussen grandeur, gemiste kansen en vergane glorie.

Drie jaar later, in 1974, volgde haar tweede album ‘Kwartetten’. Op die plaat schitterde onder meer het ingetogen en ontroerende ‘Jefke’, een teder en empathisch portret van een eenzame dorpsfiguur dat zou uitgroeien tot een van haar meest geliefde klassiekers in de Lage Landen.

Binnen het kleinkunstmilieu zocht Bosiers geregeld de dialoog op met verwante geesten.

e deelde het podium met iconen als Miel Cools en Johan Verminnen, maar een van de meest memorabele artistieke ontmoetingen vond plaats in 1975 met Wim De Craene.

Op diens album ‘Alles is nog bij het oude’ zong ze met hem het schitterende duet ‘Mensen van achttien’.

De interactie tussen De Craene’s ruwe, melancholische vertelstijl en Bosiers’ heldere, tedere dictie creëerde een uniek contrast dat de kwaliteiten van beide artiesten versterkte.
Dit was tevens de periode waarin ze enorm veel weerklank vond op het scherm.

Ze werd bij het grote publiek bekend als vast panellid in De Wies Andersen Show en maakte door de jaren heen vele radio- en televisiespecials in zowel Vlaanderen als Nederland voor verschillende omroepen.

Ook in latere jaren bleef ze een vertrouwde televisiepersoonlijkheid: zo zetelde ze in 1990 als vast jurylid in het populaire BRT-programma ‘Sterrenwacht’ en presenteerde ze het kookprogramma ‘Cordon Bleu’. Haar vlotte pen en journalistieke achtergrond zette ze bovendien in voor geschreven media, met spitse columns voor onder meer Knack magazine en De Standaard magazine.

De belangrijkste muzikale en persoonlijke spil in haar leven werd pianist en componist Ben van der Linden.

Vanaf het midden van de jaren zeventig groeide tussen Della en Ben een intensieve, decennialange samenwerking die ook in het dagelijks leven uitmondde in een hecht partnerschap.

Aan de vleugel bleek Van der Linden over het muzikale raffinement te beschikken dat haar repertoire naar een nog hoger niveau tilde. Samen maakten ze toonaangevende albums als ‘Met hart en ziel’ en ‘Tien plekken om nooit meer te vergeten’, en creëerden ze een reeks intieme theaterprogramma’s waarin muziek, vertelkunst en fijne poëzie harmonieus samenvloeiden.

Daarnaast stonden ze samen op de planken in bijzondere producties zoals ‘Zeven’, waarin ze samenwerkten met de befaamde violist Christiaan Bor.

Als bewonderaar van het eerste uur kreeg haar werk voor mij persoonlijk een extra gouden rand.

Dat ik haar ooit in levenden lijve mocht ontvangen voor een optreden in mijn Gentse zaak Hotsy Totsy, dank ik aan Mieke Van den Berghe.

Mieke, die haar loopbaan startte als journaliste en kabinetsadviseur bij Economische Zaken, werkte destijds als persmedewerkster voor premier Wilfried Martens en werd in 1982 woordvoerster van de minister van Sociale Zaken.

Ze groeide uit tot een van de meest vertrouwde communicatieadviseurs en woordvoerders in de entourage van Jean-Luc Dehaene tijdens diens ministerschap en premierschap tussen 1992 en 1999.

Na die periode leidde ze de Federale Voorlichtingsdienst en bleef ze een gevestigde waarde in de communicatiewereld via functies bij Humo, Knack en Telenet, haar eigen strategisch bureau Roosevelt 5C en in 2007 een voorzitterschap van de Gentse CD&V.

Dankzij de tussenkomst van Mieke Van den Berghe kwam ik rechtstreeks in contact met Della Bosiers, die bereid werd gevonden om ter gelegenheid van een verjaardagsfeestje op te treden in mijn zaak, met haar trouwe levens- en podiumpartner Ben van der Linden aan de piano om haar meesterlijk te begeleiden.

Als fan van het allereerste uur werd dat intieme optreden in mijn eigen café een absoluut hoogtepunt.

Het werd een gedenkwaardige avond vol pure kleinkunstmagie van heel dichtbij, een ontmoeting en een herinnering die ik tot op de dag van vandaag voor altijd blijf koesteren.

Van haar vroege ontdekking door Shaffy en Van Leer tot haar duetten met De Craene, haar veelzijdige mediapresentaties en de prachtige muzikale twee-eenheid met Ben van der Linden: Della Bosiers wist in elke discipline haar fijnzinnige, herkenbare signatuur te bewaren.

Als de wapens zwijgen: een eerbetoon aan Maurice Stepman en Willem Vermandere

In mijn eetplaats hangt een grote ingelijste fotomontage die me elke dag even stil doet staan, maar vandaag des te meer.

Het is 11 november, de dag waarop de wapens in 1918 zwegen en we stilstaan bij de ontelbare slachtoffers van het oorlogsgeweld.

Juist op deze dag deel ik graag een beeld dat voor onze familie een heel persoonlijke betekenis heeft, en dat voor mij onlosmakelijk verbonden is met de muziek van Willem Vermandere en zijn aangrijpende nummer ‘Duizend soldaten’.

Willem Vermandere werd geboren op 9 februari 1940 in Lauwe en groeide op in een familie van ambachtslieden, waar hij het beeldhouwen en houtsnijden met de paplepel meekreeg.

Naast zijn opleiding tot beeldhouwer aan het Hoger Instituut Sint-Lucas in Gent vond hij al vroeg zijn stem in de muziek.

Gewapend met een gitaar, klarinet en een warm, ongepolijst Westhoeks dialect begon hij in de jaren zestig liedjes te schrijven over het alledaagse leven, het boerenbestaan, geloof en twijfel, en het weidse landschap van West-Vlaanderen.

In 1968 debuteerde hij met de lp Liedjes van de Westhoek, waarmee hij direct een vaste waarde werd binnen de kleinkunst en het chanson.

Zijn veelzijdigheid als beeldend kunstenaar en muzikant vloeide altijd naadloos in elkaar over: zijn beelden van hout en steen ademen dezelfde ruwe tederheid en menselijkheid als zijn muziek.

Die verbondenheid met zijn heimat en haar geschiedenis kreeg een monumentale uitdrukking in ‘Duizend soldaten’, afkomstig van zijn album Lat mie maar lopen uit 1981.

Wandelend over de militaire begraafplaatsen tussen de eindeloze rijen witte grafstenen zong hij niet over heroïek, maar over diepe verstilling, het absurde verlies van jonge levens en de aarde die hen allen gelijk heeft gemaakt.

Het lied groeide uit tot een universeel erfgoed dat ook latere generaties bleef inspireren.

Zo bracht streekgenoot Wannes Cappelle in het najaar van 2014, precies een eeuw na het uitbreken van de Groote Oorlog, een bloedmooie en ingetogen cover van het nummer tijdens de herdenkingsprojecten rond 100 jaar Eerste Wereldoorlog.

Daarmee bewees hij eens te meer hoe tijdloos en krachtig Vermandere’s boodschap blijft.

Diezelfde ontluisterende realiteit van de oorlog tekent ons eigen familieverhaal op de fotomontage aan mijn muur.

We zien hier Maurice Joseph Stepman, geboren op 16 mei 1890 te Gent, samen met zijn broer Jozef Stepman, de man die later de vader van mijn marraine zou worden.

In de chaotische begindagen van de Eerste Wereldoorlog behoorde Maurice tot de dappere lichting jonge Belgische mannen die de brute Duitse overmacht moesten opvangen.

Zijn lot werd al heel vroeg bezegeld. Maurice overleed officieel op 18 augustus 1914 in de regio Tienen, exact veertien dagen na de Duitse inval op 4 augustus.

Net buiten Tienen vond die dag een van de bloedigste vroege achterhoedegevechten van het Belgische leger plaats: de Slag bij Sint-Margriete-Houtem.

De Belgische troepen, waaronder de Jagers te Voet, probeerden daar wanhopig de aftocht van het hoofdleger richting de Vesting Antwerpen te dekken.

De eenheden werden overweldigd door Duitse artillerie en infanterie, en Maurice sneuvelde in deze meedogenloze vuurlinie.

Omdat zijn lichaam in de chaos destijds niet individueel kon worden geïdentificeerd, staat Maurice officieel als vermist te boek.

Op de plek waar hij het leven liet, bevindt zich nu een serene Belgische militaire begraafplaats waar veel van zijn directe regimentskameraden rusten.

Het is de streek waar ook hij zijn laatste rustplaats vond, terwijl zijn naam eveneens vermeld staat onder de gewelven van de Menenpoort in Ieper, tussen al die duizenden andere vermiste gesneuvelden, precies zoals Vermandere en later Cappelle het bezingen in ‘Duizend soldaten’.

Jozef overleefde de oorlog wel.

Als beroepsmilitair keerde hij na de oorlog terug naar Verviers, waar hij zijn loopbaan voortzette als muzikant in het leger.

Het diepe gemis van zijn oudere broer bleef echter altijd aanwezig.

Wat dit werk aan de muur zo bijzonder maakt, is dat het na de oorlog, vermoedelijk in de vroege jaren twintig, werd gecreëerd als een blijvend eerbetoon toen de officiële postume medailles van Maurice aan de rouwende familie werden overhandigd.

Het geheel werd vervaardigd met de zogeheten crayon- of houtskooltechniek, waardoor het de sfeer ademt van een echt handgemaakt kunstwerk.

De gezichten, de haren en vooral de contouren van de uniformen, zoals de scherpe lijnen langs de mouwen en de schaduwen bij de knopen, zijn met een vaste hand en fijn potlood- en houtskoolwerk opgehaald.

Ook de insignes op de staande kragen, de herkenbare jachthoorns van de Jagers te Voet (Chasseurs à pied), en de twee medailles op de borst van de linker man, waaronder het Oorlogskruis en de IJzermedaille of het Vuurkruis, werden met uiterste precisie handmatig met grafiet aangescherpt en opgelicht om ze extra diepte en glans te geven, omdat vroege fotografische vergrotingen destijds veel scherpte verloren.

De zachte, ietwat bewolkte achtergrond achter de twee mannen is kenmerkend voor de veegtechniek, het doezelen, waarmee storende elementen uit de oorspronkelijke studiofoto werden weggewerkt, zodat de broers monumentaal naar voren komen.

Omdat de twee broers hier poseren als trotse getuigen van de Grote Oorlog, schakelde de familie een academisch geschoolde jonge kunstenaar uit Steendorp in om dit prestigieuze herdenkingswerk te realiseren: Dis Van Raemdonck (1901 – 1971).

Hij studeerde aan de academies van Temse, Sint-Niklaas, Doornik en Antwerpen, waar hij later van 1947 tot 1966 zelf lesgaf als leraar. Van Raemdonck gold als een lyrisch talent dat vooral taferelen rond het Scheldeland, de zee en havens vastlegde, vaak balancerend tussen impressionisme en expressionisme met een warm kleurgebruik.

Hij had een eigen atelier aan de Schelderanden en voer met een jacht het water op om te schetsen.

Hij vereeuwigde zijn geboortedorp meermaals, met als bekend voorbeeld zijn schilderij Steenbakkerij te Steendorp uit 1933.

Werken van zijn hand bevinden zich vandaag in de vaste collecties van musea in Antwerpen, Gent, Sint-Niklaas en Verviers, en zijn haven- en Scheldegezichten duiken nog geregeld op bij kunstveilingen.

Dit kader is daarmee niet alleen een schitterend tastbaar bewijs van de vroege wisselwerking tussen fotografie en beeldende kunst, maar bovenal een blijvende herinnering aan Maurice en Jozef.

Zo smelten op deze herdenkingsdag het universele vredeslied van Willem Vermandere en het tastbare aandenken aan onze eigen voorouders samen.

Zolang we hun namen en hun verhalen blijven delen, blijven ze deel uitmaken van onze familiegeschiedenis en herinneren ze ons aan de eeuwige kostbaarheid van vrede.