Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De Vlaamse zangeres, theatermaker en schrijfster Ellen Schoenaerts heeft zich de afgelopen jaren gemanifesteerd als een van de meest eigenzinnige en compromisloze stemmen in de Nederlandstalige muziek.
Zij en acteur Matthias Schoenaerts zijn halfbroer en halfzus; ze delen dezelfde vader, de befaamde Vlaamse acteur Julien Schoenaerts, die kinderen kreeg uit verschillende relaties.
Ellen werd geboren uit zijn relatie met actrice en theatermaakster Nel Rosiers, terwijl Matthias later werd geboren uit zijn relatie met kostuumontwerpster Dominique Wiche.
Beiden groeiden op met het artistieke erfgoed en de erfenis van Julien Schoenaerts in een gelaagd milieu, en vonden elk op hun eigen manier een weg in de podiumkunsten: Matthias in de internationale filmwereld en Ellen in het theater, de literatuur en de muziek, waar ze een volstrekt eigen universum opbouwde, ver weg van gemakkelijke conventies of commerciële formules.
Zelf was ik al vanaf haar eerste album een groot bewonderaar van deze veelzijdige dame.
Die muzikale doorbraak kwam er in november 2012 met het album Feiten, dat ze uitbracht met het Ellen Schoenaerts Kwartet, bestaande uit Liesa Van Der Aa, Tijs Delbeke en Ephraim Cielen. Aangevuld met een resem fantastische gastmuzikanten, onder wie Josse De Pauw en de ganse bezetting van DAAU, sloeg het debuut in als een bom bij critici en fijnproevers.
Het album werd door de pers unaniem lovend onthaald.
Schoenaerts viel op door haar rauwe, ongefilterde eerlijkheid, literaire zeggingskracht en een scherp randje van zelfspot en melancholie.
De teksten snijden diep in thema’s als liefde, verlies, menselijk onvermogen en afscheid; Feiten was bovenal één lange ventilatie van liefdesverdriet om de gebroken relatie met Tom Pintens en existentiële weltschmerz.
Muzikaal zocht ze aansluiting bij de traditie van het betere chanson, maar met een dwarse, bijna punkachtige nuchterheid en arrangementen die evenveel schatplichtig zijn aan indie-rock en klassieke kamermuziek als aan helden als Jacques Brel, Nick Cave en PJ Harvey.
In de jaren die volgden trok ze op tournee met Behoud de Begeerte en verzorgde ze de voorprogramma’s van onder meer Arno en Rufus Wainwright.
Zeven jaar en vele omzwervingen later volgde haar tweede worp: vijf jaar geleden bracht ze het album ‘Vrijblijvend advies’ uit.
Met deze opvolger verdiepte ze haar muzikale en tekstuele signatuur verder. Het album getuigt van een toegenomen muzikale rijpheid, zonder ook maar een greintje van haar karakteristieke weerbarstigheid te verliezen.
Waar het debuut nog sterk gekleurd werd door Brel, Cave en Harvey, liet ze zich ditmaal voornamelijk inspireren door het oeuvre van één artiest wiens repertoire een enorme indruk op haar had nagelaten: Benjamin Biolay. Voor
Voor het album ‘Vrijblijvend advies’ werkte ze opnieuw samen met haar vaste kern, bestaande uit Tijs Delbeke (Warhaus, Balthazar, Roosbeef), Liesa Van Der Aa en Ephraim Cielen (Deadman Orchestra, Ih8 Camera).
Daarnaast leverden muzikanten als Sjoerd Bruil van Millionaire en Dez Mona, Hannes Dhoine van DAAU en Tom Pintens waardevolle bijdragen.
Met Pintens kreeg ze een zoon tijdens hun relatie van 2006 tot en met 2010. Pintens had daarna tot zijn overlijden in augustus 2023 een relatie met actrice Laurence Roothooft, die vorig jaar schitterde in de film Julian, gebaseerd op het hartverscheurende boek van Fleur Pierets.
Inhoudelijk markeert het album een opvallende verschuiving: waar ‘Feiten’ een uiting van verdriet was, klinkt op ‘Vrijblijvend advies’ vooral een ode aan het leven.
Schoenaerts verwoordde het zelf treffend door te zeggen: als ‘Feiten Yin’ is, dan zou ‘Vrijblijvend advies’ Yang moeten zijn.
Er was de voorbije jaren een soort van aanvaarding over haar heen gekomen, vergezeld door dankbaarheid en interne vrijheid.
Naar eigen zeggen moest ze bekennen dat ze het leven, hoe rauw en onvoorspelbaar ook, toch vooral heel erg mooi vindt.
Muzikaal leunt de plaat nog altijd dicht tegen haar debuut aan; het kostte tijd om voor die nieuwe gemoedstoestand een muzikale vertaling te vinden waarin de ziel en de finesse van het eerdere werk bewaard bleven.
Samen met haar hechte kring van virtuoze muzikanten creëerde ze zo een geluid dat zowel kwetsbaar als theatraal aandoet.
Verleden jaar bracht ze haar derde album ‘De Nash Paradox’ uit, waarop opnieuw pareltjes te ontdekken vallen.
Denk maar aan het prachtige nummer ‘Wonderlijk’, het sfeervolle instrumentale ‘I Worry about a Lot’ en het schitterende duet ‘Julie’ met Stef Kamil Carlens.
Naast haar muzikale werk blijft Schoenaerts een veelzijdige theaterpersoonlijkheid.
Haar podiumprésence kenmerkt zich door een intense concentratie en een directe, ontwapenende verbinding met het publiek.
Ze zingt en vertelt alsof er geen vierde wand bestaat, waardoor haar optredens evenzeer theatervertellingen als concerten zijn.
Ellen Schoenaerts bewijst keer op keer dat het Nederlandstalige lied nog altijd rauw, poëtisch en gevaarlijk mooi kan zijn.
De Amerikaanse dancetoetsenist en producer was een van de eerste artiesten uit de muziekwereld die aan deze ziekte bezweek.
Hij werd slechts 32 jaar oud.
Patrick Joseph Cowley werd op 19 oktober 1950 geboren in Buffalo, New York.
Al op jonge leeftijd was hij bezig met muziek.
Hij speelde vooral drums in lokale bandjes en later ook gitaar en keyboard.
Hij begon een studie Engels aan de Universiteit van Buffalo, maar besloot in 1971, op 21-jarige leeftijd, naar San Francisco te verhuizen.
De stad was toen een vrijhaven voor de gay community. Cowley was openlijk gay en vond er al snel zijn plek.
Daar ging hij aan het City College synthesizermuziek studeren bij Jerry Mueller.
De lessen begonnen in Muellers eigen kelder, tot er een geschikte ruimte op de campus beschikbaar kwam.
In die periode maakte hij ook experimentele elektronische soundtracks voor gaypornofilms.
Die muziek bleef lang onuitgegeven en werd pas veel later officieel uitgebracht.
Tegenwoordig wordt ze zelfs als cult beschouwd.
Na zijn studie vond hij werk als lichttechnicus in de bekende homodiscotheek The City in San Francisco.
Daar traden regelmatig grote artiesten op, onder wie de bekende homoster en travestiet Sylvester James met zijn band.
In 1978 liet Cowley enkele demotapes horen aan Sylvester en zijn muzikanten. Sylvester was meteen onder de indruk van de innovatieve klanken en besloot synthesizers een belangrijke plaats te geven in zijn muziek.
Cowley werd direct aangenomen en ging mee op tournee door Europa en Zuid-Amerika. Sylvester werkte in die periode aan zijn tweede album, samen met James ‘Tip’ Wirrick.
Met zijn analoge synthesizers, gemodificeerde gitaren, elektronische instrumenten en zelfgebouwde apparatuur gaf Cowley de sound van Sylvester een onmiskenbaar eigen karakter.
Waar veel disco nog draaide om orkesten en strijkers, zette hij de synthesizer centraal.
Dat leidde tot wereldhits als ‘You Make Me Feel (Mighty Real)’, ‘Dance (Disco Heat)’ en ‘Can’t Stop Dancing’.
‘You Make Me Feel (Mighty Real)’ was eerst een nummer dat niet echt van de grond kwam.
Pas toen Cowley er op het laatste moment zijn synthesizer overheen legde, kreeg het de energie en het geluid die het tot een wereldhit maakten.
Het album Step II bracht Sylvester internationale roem en leverde in de Verenigde Staten een gouden plaat op voor meer dan 500.000 verkochte exemplaren.
Ook buiten de samenwerking met Sylvester liet Cowley van zich horen.
In 1978 maakte hij een remix van Donna Summers’ ‘I Feel Love’ van maar liefst 15 minuten en 45 seconden.
De originele versie, ruim acht minuten lang, was in 1977 geproduceerd door Giorgio Moroder.
Cowleys’ herwerkte versie verscheen in 1981 op vinyl en geldt tot op de dag van vandaag als een standaardwerk in de elektronische dansmuziek.
Die lange, hypnotiserende clubversie werd een blauwdruk voor latere dance-remixes.
Zijn solocarrière kende eveneens succes.
Samen met producer en DJ Marty Blecman richtte hij in 1981 het label Megatone Records op, de thuisbasis van de typische hi-NRG San Francisco Sound.
Zijn eerste grote eigen hit, ‘Menergy’, bereikte in oktober 1981 de hoogste positie in de Amerikaanse hitlijsten.
Het nummer werd ook gebruikt als naam voor een reeks feesten in club The EndUp, waar Cowley zelf vaak achter de draaitafels stond.
Later volgden nog bekende nummers zoals ‘Do You Wanna Funk’ en ‘Die Hard Lover’.
Ook toen hij al ziek was, bleven ze samenwerken.
Sylvester kwam naar hem toe en haalde hem over om uit bed te komen, zodat ze aan ‘Do You Wanna Funk’ konden werken.
Met deze hits vestigde hij definitief zijn status als synthesizerpionier.
Hij maakte de muziek sneller, strakker en elektronischer.
Dat werd het kenmerk van hi-NRG en legde de basis voor wat later house, techno en EDM werd.
Zijn laatste album, Mind Warp, nam hij op in de laatste fase van zijn ziekte.
De muziek klinkt dan ook dromeriger en losser van de realiteit.
Wat Sylvester toen nog niet wist, was dat hij zes jaar later, op 16 december 1988, ook zou overlijden aan aids. Hij werd 41 jaar oud.
Ook Marty Blecman, zijn zakenpartner bij Megatone, overleed later aan aids. Hij stierf op 20 september 1991, op 37-jarige leeftijd.
Het verhaal van Bonneterie Bosteels – De Smeth NV leest als een boeiende kroniek vol succes, innovatie en uiteindelijke tegenslag.
De wortels van dit textielimperium gaan terug tot 1875, waarna Gustaaf Bosteels in 1880 in de Aalsterse Zonnestraat een bescheiden breigoedwinkel opende.
Hij legde zich toe op gebreide handschoenen, die al gauw een schot in de roos bleken bij het publiek.
Gedreven door dat succes liet Gustaaf in 1922 een grotere fabriek optrekken aan de Erembodegemstraat in Aalst.
Daar rolden voortaan ook dameskousen en sokken van de band.
Tegelijk doopte hij zijn onderneming om tot Bonneterie Bosteels – De Smeth NV, een eerbetoon aan zijn vrouw en zakenpartner.
De groei zette stevig door en in 1933 volgde de overname van concurrent Labor, waardoor het aanbod nog aanzienlijker werd.
In 1953 zag het legendarische merk du Parc het levenslicht in de fabriek van de familie Bosteels-De Smeth.
Gisteren nog vandaag
Voor die naam haalde men de mosterd bij de ligging van het bedrijf, vlak naast het Aalsterse stadspark.
Het werd een waar fenomeen. Vooral tijdens de bruisende jaren zestig beleefde de onderneming haar absolute hoogdagen: met ruim zeshonderd werknemers in dienst veroverden de panty’s, kousen en sokken van du Parc een onbetwiste koppositie als marktleider in België.
In de jaren zeventig volgde met Minouche bovendien een nieuw label dat inspeelde op een jongere generatie.
Tijdens de jaren tachtig keerde het tij echter voor het textielicoon. Veranderende modetrends, stijgende loonkosten en zware concurrentie van grote winkelketens dwongen de vierde generatie van de familie tot een ingrijpende keuze tussen stoppen of internationaliseren.
Ze kozen voor het laatste en gingen verder als de Bosteels Group.
De vestiging in de Zonnestraat sloot de deuren en de productie verhuisde naar goedkopere fabrieken in Polen en Roemenië, terwijl het logistieke hart voor de Belgische markt in Aalst bleef kloppen.
Die internationale koerswending kon het tij helaas niet definitief keren.
De Belgische afzetmarkt bleek te beperkt voor de zware investeringen en door de lagere productiekosten ging ook de vertrouwde kwaliteit achteruit.
In 2001 viel onherroepelijk het doek: de Bosteels Group en du Parc gingen in faling, waarmee een indrukwekkend hoofdstuk breigoedgeschiedenis werd afgesloten.
Vanaf dat moment zette ook de verloedering van de verlaten fabrieksgebouwen aan de Erembodegemstraat in.
Toch verdween de naam du Parc nooit helemaal uit het straatbeeld.
Mimosa Textiel NV nam het merk over en verhuurde het aan de Nederlandse firma Nedac Sorbo.
Onder de vlag van Sorbo Fashion worden de producten van du Parc nog altijd verkocht in België en Nederland, als een blijvend eerbetoon aan het rijke verleden.
Ook de historische industriële site aan de Erembodegemstraat bleef niet ten prooi aan het verval: na de jarenlange verloedering is het terrein sinds 2017 prachtig getransformeerd tot een levendige, groene ontmoetingsplek waar sport, cultuur, wonen en horeca harmonieus samenkomen.
Della Bosiers heeft gedurende haar hele loopbaan een bijzondere brug geslagen tussen de Vlaamse kleinkunst en het Nederlandse theater- en medialandschap.
Ze studeerde journalistiek aan de Katholieke Hogeschool voor Vrouwen in Antwerpen. Reeds tijdens die studiejaren begon ze met het schrijven van eigen teksten en muziek voor liedjes in het Nederlands, Frans en Engels.
Naast haar muzikale ambities deed ze bovendien praktijkervaring op achter de schermen, toen ze een tijdlang als regie-assistente verbonden was aan de BRT-televisie.
Haar zangtalent bleef niet onopgemerkt. Niemand minder dan Ramses Shaffy en Thijs van Leer merkten haar op, wat de aanzet gaf tot een bloeiende aanwezigheid in Nederland.
In 1971 bracht ze haar eerste elpee ‘Della Bosiers’ uit, waarop meteen twee van haar meest karakteristieke nummers stonden: ‘Horizontaal’ en ‘Fleur de Buda’.
In ‘Horizontaal’ toont ze haar meesterschap in spitse cabaretpoëzie en speelse dubbelzinnigheid: wat begint als een verlangen om de drukke wereld te ontvluchten en simpelweg te gaan liggen, krijgt dankzij haar elegante dictie en onderkoelde humor een ondeugende, sensuele ondertoon zonder ooit platvloers te worden.
‘Fleur de Buda’ ademt daarentegen een volstrekt andere, filmische en melancholieke sfeer uit, waarin ze als een chansonnière pur sang het theatrale portret schept van een mysterieuze figuur balancerend tussen grandeur, gemiste kansen en vergane glorie.
Drie jaar later, in 1974, volgde haar tweede album ‘Kwartetten’. Op die plaat schitterde onder meer het ingetogen en ontroerende ‘Jefke’, een teder en empathisch portret van een eenzame dorpsfiguur dat zou uitgroeien tot een van haar meest geliefde klassiekers in de Lage Landen.
Binnen het kleinkunstmilieu zocht Bosiers geregeld de dialoog op met verwante geesten.
e deelde het podium met iconen als Miel Cools en Johan Verminnen, maar een van de meest memorabele artistieke ontmoetingen vond plaats in 1975 met Wim De Craene.
Op diens album ‘Alles is nog bij het oude’ zong ze met hem het schitterende duet ‘Mensen van achttien’.
De interactie tussen De Craene’s ruwe, melancholische vertelstijl en Bosiers’ heldere, tedere dictie creëerde een uniek contrast dat de kwaliteiten van beide artiesten versterkte. Dit was tevens de periode waarin ze enorm veel weerklank vond op het scherm.
Ze werd bij het grote publiek bekend als vast panellid in De Wies Andersen Show en maakte door de jaren heen vele radio- en televisiespecials in zowel Vlaanderen als Nederland voor verschillende omroepen.
Ook in latere jaren bleef ze een vertrouwde televisiepersoonlijkheid: zo zetelde ze in 1990 als vast jurylid in het populaire BRT-programma ‘Sterrenwacht’ en presenteerde ze het kookprogramma ‘Cordon Bleu’. Haar vlotte pen en journalistieke achtergrond zette ze bovendien in voor geschreven media, met spitse columns voor onder meer Knack magazine en De Standaard magazine.
De belangrijkste muzikale en persoonlijke spil in haar leven werd pianist en componist Ben van der Linden.
Vanaf het midden van de jaren zeventig groeide tussen Della en Ben een intensieve, decennialange samenwerking die ook in het dagelijks leven uitmondde in een hecht partnerschap.
Aan de vleugel bleek Van der Linden over het muzikale raffinement te beschikken dat haar repertoire naar een nog hoger niveau tilde. Samen maakten ze toonaangevende albums als ‘Met hart en ziel’ en ‘Tien plekken om nooit meer te vergeten’, en creëerden ze een reeks intieme theaterprogramma’s waarin muziek, vertelkunst en fijne poëzie harmonieus samenvloeiden.
Daarnaast stonden ze samen op de planken in bijzondere producties zoals ‘Zeven’, waarin ze samenwerkten met de befaamde violist Christiaan Bor.
Als bewonderaar van het eerste uur kreeg haar werk voor mij persoonlijk een extra gouden rand.
Dat ik haar ooit in levenden lijve mocht ontvangen voor een optreden in mijn Gentse zaak Hotsy Totsy, dank ik aan Mieke Van den Berghe.
Mieke, die haar loopbaan startte als journaliste en kabinetsadviseur bij Economische Zaken, werkte destijds als persmedewerkster voor premier Wilfried Martens en werd in 1982 woordvoerster van de minister van Sociale Zaken.
Ze groeide uit tot een van de meest vertrouwde communicatieadviseurs en woordvoerders in de entourage van Jean-Luc Dehaene tijdens diens ministerschap en premierschap tussen 1992 en 1999.
Na die periode leidde ze de Federale Voorlichtingsdienst en bleef ze een gevestigde waarde in de communicatiewereld via functies bij Humo, Knack en Telenet, haar eigen strategisch bureau Roosevelt 5C en in 2007 een voorzitterschap van de Gentse CD&V.
Dankzij de tussenkomst van Mieke Van den Berghe kwam ik rechtstreeks in contact met Della Bosiers, die bereid werd gevonden om ter gelegenheid van een verjaardagsfeestje op te treden in mijn zaak, met haar trouwe levens- en podiumpartner Ben van der Linden aan de piano om haar meesterlijk te begeleiden.
Als fan van het allereerste uur werd dat intieme optreden in mijn eigen café een absoluut hoogtepunt.
Het werd een gedenkwaardige avond vol pure kleinkunstmagie van heel dichtbij, een ontmoeting en een herinnering die ik tot op de dag van vandaag voor altijd blijf koesteren.
Van haar vroege ontdekking door Shaffy en Van Leer tot haar duetten met De Craene, haar veelzijdige mediapresentaties en de prachtige muzikale twee-eenheid met Ben van der Linden: Della Bosiers wist in elke discipline haar fijnzinnige, herkenbare signatuur te bewaren.
In mijn eetplaats hangt een grote ingelijste fotomontage die me elke dag even stil doet staan, maar vandaag des te meer.
Het is 11 november, de dag waarop de wapens in 1918 zwegen en we stilstaan bij de ontelbare slachtoffers van het oorlogsgeweld.
Juist op deze dag deel ik graag een beeld dat voor onze familie een heel persoonlijke betekenis heeft, en dat voor mij onlosmakelijk verbonden is met de muziek van Willem Vermandere en zijn aangrijpende nummer ‘Duizend soldaten’.
Willem Vermandere werd geboren op 9 februari 1940 in Lauwe en groeide op in een familie van ambachtslieden, waar hij het beeldhouwen en houtsnijden met de paplepel meekreeg.
Naast zijn opleiding tot beeldhouwer aan het Hoger Instituut Sint-Lucas in Gent vond hij al vroeg zijn stem in de muziek.
Gewapend met een gitaar, klarinet en een warm, ongepolijst Westhoeks dialect begon hij in de jaren zestig liedjes te schrijven over het alledaagse leven, het boerenbestaan, geloof en twijfel, en het weidse landschap van West-Vlaanderen.
In 1968 debuteerde hij met de lp Liedjes van de Westhoek, waarmee hij direct een vaste waarde werd binnen de kleinkunst en het chanson.
Zijn veelzijdigheid als beeldend kunstenaar en muzikant vloeide altijd naadloos in elkaar over: zijn beelden van hout en steen ademen dezelfde ruwe tederheid en menselijkheid als zijn muziek.
Die verbondenheid met zijn heimat en haar geschiedenis kreeg een monumentale uitdrukking in ‘Duizend soldaten’, afkomstig van zijn album Lat mie maar lopen uit 1981.
Wandelend over de militaire begraafplaatsen tussen de eindeloze rijen witte grafstenen zong hij niet over heroïek, maar over diepe verstilling, het absurde verlies van jonge levens en de aarde die hen allen gelijk heeft gemaakt.
Het lied groeide uit tot een universeel erfgoed dat ook latere generaties bleef inspireren.
Zo bracht streekgenoot Wannes Cappelle in het najaar van 2014, precies een eeuw na het uitbreken van de Groote Oorlog, een bloedmooie en ingetogen cover van het nummer tijdens de herdenkingsprojecten rond 100 jaar Eerste Wereldoorlog.
Daarmee bewees hij eens te meer hoe tijdloos en krachtig Vermandere’s boodschap blijft.
Diezelfde ontluisterende realiteit van de oorlog tekent ons eigen familieverhaal op de fotomontage aan mijn muur.
We zien hier Maurice Joseph Stepman, geboren op 16 mei 1890 te Gent, samen met zijn broer Jozef Stepman, de man die later de vader van mijn marraine zou worden.
In de chaotische begindagen van de Eerste Wereldoorlog behoorde Maurice tot de dappere lichting jonge Belgische mannen die de brute Duitse overmacht moesten opvangen.
Zijn lot werd al heel vroeg bezegeld. Maurice overleed officieel op 18 augustus 1914 in de regio Tienen, exact veertien dagen na de Duitse inval op 4 augustus.
Net buiten Tienen vond die dag een van de bloedigste vroege achterhoedegevechten van het Belgische leger plaats: de Slag bij Sint-Margriete-Houtem.
De Belgische troepen, waaronder de Jagers te Voet, probeerden daar wanhopig de aftocht van het hoofdleger richting de Vesting Antwerpen te dekken.
De eenheden werden overweldigd door Duitse artillerie en infanterie, en Maurice sneuvelde in deze meedogenloze vuurlinie.
Omdat zijn lichaam in de chaos destijds niet individueel kon worden geïdentificeerd, staat Maurice officieel als vermist te boek.
Op de plek waar hij het leven liet, bevindt zich nu een serene Belgische militaire begraafplaats waar veel van zijn directe regimentskameraden rusten.
Het is de streek waar ook hij zijn laatste rustplaats vond, terwijl zijn naam eveneens vermeld staat onder de gewelven van de Menenpoort in Ieper, tussen al die duizenden andere vermiste gesneuvelden, precies zoals Vermandere en later Cappelle het bezingen in ‘Duizend soldaten’.
Jozef overleefde de oorlog wel.
Als beroepsmilitair keerde hij na de oorlog terug naar Verviers, waar hij zijn loopbaan voortzette als muzikant in het leger.
Het diepe gemis van zijn oudere broer bleef echter altijd aanwezig.
Wat dit werk aan de muur zo bijzonder maakt, is dat het na de oorlog, vermoedelijk in de vroege jaren twintig, werd gecreëerd als een blijvend eerbetoon toen de officiële postume medailles van Maurice aan de rouwende familie werden overhandigd.
Het geheel werd vervaardigd met de zogeheten crayon- of houtskooltechniek, waardoor het de sfeer ademt van een echt handgemaakt kunstwerk.
De gezichten, de haren en vooral de contouren van de uniformen, zoals de scherpe lijnen langs de mouwen en de schaduwen bij de knopen, zijn met een vaste hand en fijn potlood- en houtskoolwerk opgehaald.
Ook de insignes op de staande kragen, de herkenbare jachthoorns van de Jagers te Voet (Chasseurs à pied), en de twee medailles op de borst van de linker man, waaronder het Oorlogskruis en de IJzermedaille of het Vuurkruis, werden met uiterste precisie handmatig met grafiet aangescherpt en opgelicht om ze extra diepte en glans te geven, omdat vroege fotografische vergrotingen destijds veel scherpte verloren.
De zachte, ietwat bewolkte achtergrond achter de twee mannen is kenmerkend voor de veegtechniek, het doezelen, waarmee storende elementen uit de oorspronkelijke studiofoto werden weggewerkt, zodat de broers monumentaal naar voren komen.
Omdat de twee broers hier poseren als trotse getuigen van de Grote Oorlog, schakelde de familie een academisch geschoolde jonge kunstenaar uit Steendorp in om dit prestigieuze herdenkingswerk te realiseren: Dis Van Raemdonck (1901 – 1971).
Hij studeerde aan de academies van Temse, Sint-Niklaas, Doornik en Antwerpen, waar hij later van 1947 tot 1966 zelf lesgaf als leraar. Van Raemdonck gold als een lyrisch talent dat vooral taferelen rond het Scheldeland, de zee en havens vastlegde, vaak balancerend tussen impressionisme en expressionisme met een warm kleurgebruik.
Hij had een eigen atelier aan de Schelderanden en voer met een jacht het water op om te schetsen.
Hij vereeuwigde zijn geboortedorp meermaals, met als bekend voorbeeld zijn schilderij Steenbakkerij te Steendorp uit 1933.
Werken van zijn hand bevinden zich vandaag in de vaste collecties van musea in Antwerpen, Gent, Sint-Niklaas en Verviers, en zijn haven- en Scheldegezichten duiken nog geregeld op bij kunstveilingen.
Dit kader is daarmee niet alleen een schitterend tastbaar bewijs van de vroege wisselwerking tussen fotografie en beeldende kunst, maar bovenal een blijvende herinnering aan Maurice en Jozef.
Zo smelten op deze herdenkingsdag het universele vredeslied van Willem Vermandere en het tastbare aandenken aan onze eigen voorouders samen.
Zolang we hun namen en hun verhalen blijven delen, blijven ze deel uitmaken van onze familiegeschiedenis en herinneren ze ons aan de eeuwige kostbaarheid van vrede.
Op 11 november 1929 werd zij in Chicago, Illinois, geboren als Delores Evans.
De naam Delores Williams, die vaak wordt genoemd, is afkomstig van haar eerste huwelijk met Eugene Williams in 1948.
Zoals zo vaak in die periode zette LaVern Baker haar eerste muzikale stappen in de plaatselijke baptistenkerk, waar LaVern Baker als gospelzangeres haar krachtige stem ontwikkelde.
Al snel volgde de overstap naar het seculiere circuit. In de clubs van Chicago, onder meer in de beroemde Club DeLisa, trad LaVern Baker op onder de artiestennaam Little Miss Sharecropper.
Die naam verwees naar de populaire ‘country girl’-act van een andere zangeres uit die tijd, Little Miss Cornshucks (Mildred Cummings), die Baker inspireerde.
LaVern Baker nam onder die naam ook haar eerste platen op, onder meer voor RCA Victor en National Records.
Tijdens optredens in Detroit (onder meer in The Flame Show Bar) viel haar talent op bij de legendarische orkestleider Fletcher Henderson.
Rond 1951 nam LaVern Baker onder de naam Bea Baker platen op voor Okeh Records. In 1952 zong LaVern Baker met de band van Todd Rhodes en werd LaVern Baker definitief bekend als LaVern Baker.
In 1953 tekende LaVern Baker een contract bij het toonaangevende label Atlantic Records; haar eerste release daar was ‘Soul on Fire’.
Haar zakelijke belangen werden toevertrouwd aan manager Al Green, de voormalige uitbater van The Flame Bar en de man achter Jackie Wilson. Green behartigde haar carrière met toewijding tot aan zijn overlijden in 1957.
Haar grote doorbraak liet niet lang op zich wachten.
Eind 1954 verscheen ‘Tweedlee Dee’, geschreven door Winfield Scott (de songschrijver die later geschiedenis zou schrijven met ‘Return to Sender’ voor Elvis Presley).
Het nummer werd in 1955 een immense hit en bereikte de veertiende plaats in de Amerikaanse Billboard-popcharts (en de vierde plaats in de R&B-lijst).
Met dit nummer vestigde LaVern Baker haar naam definitief in de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues. Andere grote successen volgden, waaronder ‘Jim Dandy’ (1956, nummer 1 in de R&B-lijst) en ‘I Cried a Tear’ (1958/1959).
Dat laatste nummer werd haar grootste pophit: het bereikte de zesde plaats in de Billboard-popcharts en de tweede plaats in de R&B-lijst.
Haar loopbaan nam een dramatische en onverwachte wending aan het eind van de jaren zestig.
Tijdens een USO-tournee langs Amerikaanse troepen in Vietnam liep LaVern Baker een zware longontsteking op. LaVern Baker werd voor behandeling overgebracht naar de Filipijnen, en dat verblijf kreeg een verrassend lange staart.
De eilandengroep werd haar tweede thuisland. LaVern Baker ging aan de slag als entertainmentdirector van de NCO-club op de Amerikaanse marinebasis Subic Bay op het eiland Luzon en bleef daar ongeveer twintig jaar actief, vooral voor de Amerikaanse militairen die daar gestationeerd waren.
Pas in 1988 keerde LaVern Baker terug naar de Amerikaanse muziekwereld, ter gelegenheid van het veertigjarige jubileumconcert van Atlantic Records in New York.
Die rentree smaakte naar meer: op Broadway volgde LaVern Baker zangeres Ruth Brown op in de gelauwerde musical Black and Blue.
De ultieme erkenning voor haar pioniersrol volgde in 1991, toen LaVern Baker officieel werd opgenomen in de prestigieuze Rock and Roll Hall of Fame.
Haar klassieke uitvoering van het nummer Jim Dandy kreeg bovendien een welverdiende plek op de eregalerij van de 500 Songs That Shaped Rock and Roll van de Rock and Roll Hall of Fame.
LaVern Baker overleed op 10 maart 1997 op 67-jarige leeftijd, maar haar opnames blijven een hoeksteen vormen van de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues.
De zanger kwam op 15 juni 1941 ter wereld in Brooklyn, New York, onder de naam Harry Edward Nelson III.
Als twaalfjarige verhuisde hij naar Californië. Aanvankelijk ging hij aan de slag bij een bank, maar via het schrijven van nummers en het inzingen van demotapes rolde hij stap voor stap de muziekbusiness in.
Toen hij in 1967 een contract tekende bij RCA Records, verscheen zijn debuutalbum Pandemonium Shadow Show.
Bij het grote publiek sloeg de plaat amper aan, maar recensenten waren lovend en niemand minder dan John Lennon ontpopte zich tot een vurige fan.
Nilsson viel in die periode trouwens behoorlijk uit de toon.
Terwijl de hippiecultuur hoogtij vierde, droeg hij een gekleed kostuumvestje en een kort, keurig geknipt blond kapsel.
Heel wat collega-artiesten scoorden intussen hits met zijn composities, onder wie Three Dog Night en The Monkees.
Op zijn volgende langspeler, Aerial Ballet, zette hij zijn eigen versie van ‘Everybody’s Talkin”, een nummer van Fred Neil.
Die single werd een schot in de roos, belandde in de Amerikaanse top tien en deed dienst als de soundtrack van John Schlesingers film Midnight Cowboy uit 1969.
In november 1971 bracht hij met Nilsson Schmilsson zijn zevende studioalbum uit, waarmee hij definitief doorbrak.
Waar zijn eerdere werk vooral werd geprezen door collega-muzikanten zoals The Beatles, wist hij met dit project een miljoenenpubliek te bereiken zonder zijn kenmerkende eigenzinnigheid te verliezen.
Het geldt dan ook nog altijd als het artistieke hoogtepunt uit zijn oeuvre.
De opnames vonden grotendeels plaats in de Trident Studios in Londen onder leiding van producer Richard Perry.
Nilsson stond bekend om zijn complexe vocale arrangementen en barokke pop, maar Perry stuurde doelbewust aan op een toegankelijker en steviger pop- en rockgeluid.
Die dynamiek tussen de perfectionistische producer en de impulsieve zanger leverde spanningen op, maar resulteerde in een opmerkelijk veelzijdig album waarop Nilssons vocale bereik van ruim drie octaven volledig tot zijn recht kwam.
Het album opent met de energieke rocktrack ‘Gotta Get Up’, maar het was de meeslepende ballad ‘Without You’, oorspronkelijk geschreven door Pete Ham en Tom Evans van Badfinger, die de wereld veroverde.
Nilssons emotionele vertolking werd een wereldwijde nummer één-hit, voerde de Amerikaanse Billboard Hot 100 aan en bezorgde hem in 1972 een Grammy Award voor beste mannelijke popzang.
Daarnaast bevatte de plaat volstrekt contrasterende stijlen, zoals de minimalistische noveltysong ‘Coconut’, waarin hij met verschillende stemmetjes zingt over een eenvoudige, eentonige baslijn, en het rauwe, bijna schreeuwende hardrocknummer ‘Jump into the Fire’, beroemd om zijn scheurende bassolo.
Zowel commercieel als kritisch was Nilsson Schmilsson een triomf. In de Verenigde Staten gingen er meer dan een miljoen exemplaren van over de toonbank; het bereikte de derde plaats in de Billboard 200 en behaalde de gouden status.
Met zijn mix van tedere melodieën, zwarte humor en onvervalste rockenergie bewees het album dat een artiest commercieel succes kon behalen zonder artistieke compromissen te sluiten, waarmee het een klassieker van de vroege jaren zeventig werd.
Tijdens de jaren tachtig hield Nilsson het voor bekeken in de muziekwereld, mede door permanente schade aan zijn stembanden.
Begin jaren negentig volgde een zware tegenslag toen zijn manager met al zijn geld ging lopen en een faillissement dreigde.
Een hartaanval in 1993 hield hem niet tegen om opnieuw muziek te schrijven en de studio in te duiken.
Nauwelijks enkele dagen na de allerlaatste opnames van zijn nooit verschenen album Papa’s Got a Brown New Robe werd een tweede hartaanval hem fataal.
In 1991 werd Ingrid Seynhaeve de grote winnares van de vermaarde modellenwedstrijd Elite Model Look, die op dat moment nog bekendstond als Look of the Year.
Ze liet toen maar liefst 150.000 kandidates van over de hele aardbol achter zich, een gigantische prestatie die de deuren naar het buitenland wagenwijd voor haar opende.
In 1993 vond haar grote doorbraak bij het grote publiek in de Verenigde Staten plaats.
Seynhaeve mocht toen poseren in de wereldberoemde badpakkenspecial van het weekblad ‘Sports Illustrated’, waarmee ze ook in de Verenigde Staten op slag een gevestigde naam werd.
In de bloeiende jaren negentig was ze overal te zien.
Ze werd het uithangbord van prestigieuze merken als Ralph Lauren, Guess?, Victoria’s Secret, Nivea en het bekende warenhuis Saks Fifth Avenue.
Daarnaast sierde ze de covers van toonaangevende modebladen zoals ‘ELLE’, ‘Amica’ en ‘Shape’.
Het bleef destijds trouwens niet bij fotoshoots en modeshows alleen, want ze bouwde evengoed een mooi traject uit op televisie.
Ze deed presentatiewerk in zowel Frankrijk als de Verenigde Staten voor zenders als MTV en E! Entertainment.
In het voorjaar van 2007 zagen we haar ook weer op het Vlaamse scherm schitteren toen ze op KanaalTwee het programma ‘Topmodel’ presenteerde, waarin gezocht werd naar nieuw Vlaams talent.
Vandaag de dag is Ingrid Seynhaeve 53 jaar, maar stilzitten staat duidelijk nog niet in haar woordenboek.
Ze heeft haar liefde voor mode doorgetrokken naar het ondernemerschap en is medeoprichtster van het kledingmerk JUNE7.2, een luxueus modelabel dat zich toelegt op stijlvolle basics en hoogwaardige vrijetijdskleding.
Als model is ze trouwens nog altijd actief. Ze staat onder contract bij vooraanstaande agentschappen als Dominique Models in eigen land en TheModelCoop in New York, en duikt geregeld op in campagnes voor schoonheids- en verzorgingsmerken zoals Dr. Bonjout Le Balm.
Nog niet zo gek lang geleden dook haar naam ook weer op in het nieuws toen de Amerikaanse overheid oude archiefbeelden en dossiers openbaar maakte.
Op foto’s uit de jaren negentig was Seynhaeve te zien in de buurt van Donald Trump en Jeffrey Epstein.
In de Vlaamse pers bleef ze daar heel nuchter onder en zette ze de puntjes op de i: het ging louter om zakelijke contacten en toevallige ontmoetingen in het professionele New Yorkse modellenwereldje van weleer, zonder enige persoonlijke band.
Achter de schermen geniet ze volop van haar gezinsleven.
Ze deelt haar leven met haar partner Jean-Baptiste ‘Gio’ Iera en samen zijn ze de trotse ouders van twee zonen, Lukas en Hayden.
Ze zag het levenslicht op 30 juli 1958 in Bexleyheath, in het Engelse graafschap Kent.
Ze groeide op in een hecht en creatief gezin op een historische boerderij in East Wickham. Haar vader was arts en een verdienstelijk pianist, terwijl haar Ierse moeder haar liefde voor traditionele volksmuziek en dans doorgaf.
Samen met haar oudere broers John en Paddy, die respectievelijk poëzie schreven en traditionele instrumenten bespeelden, ontstond al vroeg een vruchtbare artistieke voedingsbodem.
Op elfjarige leeftijd begon ze zichzelf piano aan te leren en al snel vloeiden daar eigen composities uit voort.
Halverwege de jaren zeventig kwam een bandje met haar vroege opnames via een bevriende familie terecht bij David Gilmour, de gitarist van Pink Floyd.
Gilmour raakte diep onder de indruk van haar talent en financierde een professionele studiosessie waarin zij onder meer het nummer ‘The Man with the Child in His Eyes’ opnam.
Dankzij deze kwalitatieve opnames bood platenmaatschappij EMI haar in de zomer van 1976 een contract aan.
Het label gaf haar bewust de tijd om te rijpen, waardoor ze zich twee jaar lang intensief kon toeleggen op zangtechniek en danslessen bij choreograaf Lindsay Kemp.
In januari 1978 verscheen haar debuutsingle ‘Wuthering Heights’, geïnspireerd door de gelijknamige roman van Emily Brontë.
Een maand later, in februari 1978, volgde haar debuutalbum ‘The Kick Inside’.
In maart 1978 bereikte ‘Wuthering Heights’ de eerste plaats in de Britse hitlijsten, waarmee ze de eerste vrouwelijke artiest werd die met een zelfgeschreven compositie de Britse nummer één-positie wist te behalen.
In november van datzelfde jaar bracht EMI onder grote commerciële druk al haar tweede langspeler uit, ‘Lionheart’, voorafgegaan door de single ‘Hammer Horror’.
In april en mei 1979 ondernam ze The Tour of Life, een Europese concertreeks waarin ze muziek, mime, dans en theater met elkaar verweef.
Voor deze optredens construeerde haar geluidsteam een vroege draadloze headsetmicrofoon met behulp van een metalen kleerhanger, zodat ze ongehinderd over het podium kon bewegen terwijl ze zong.
Wat ze toen nog niet wist, was dat dit ook meteen haar laatste grote concertreis zou zijn.
Ondanks het succes en de artistieke waardering bleek de veeleisende tournee fysiek en mentaal zo uitputtend dat ze besloot om zich voortaan hoofdzakelijk op het studiowerk te richten.
Vanaf september 1980, met het verschijnen van het album ‘Never for Ever’, nam ze steeds meer de artistieke teugels in handen en scoorde ze hits met ‘Babooshka’, ‘Army Dreamers’ en ‘Breathing’.
Na de veeleisende periode rond ‘The Dreaming’ volgde in september 1985 haar grootste artistieke en commerciële triomf met het album ‘Hounds of Love’, dat ze opnam in haar eigen thuisstudio en dat lovend werd ontvangen door recensenten en publiek.
De eerste kant bood toegankelijke popnummers zoals ‘Cloudbusting’ en ‘Running Up That Hill (A Deal with God)’, terwijl de tweede kant bestond uit ‘The Ninth Wave’, een samenhangend conceptueel muziekstuk over een drenkeling die ’s nachts op open zee vecht om te overleven.
Het succes maakte de verzamelaar ‘The Whole Story’ uit 1986 tot een logische stap.
In oktober 1989 bracht ze ‘The Sensual World’ uit, waarin ze zich liet inspireren door James Joyce.
Vanaf die periode nam de perfectionistische zangeres steeds ruimer de tijd voor nieuw werk.
In november 1993 volgde ‘The Red Shoes’, waaraan gastmuzikanten zoals Prince, Eric Clapton en Jeff Beck meewerkten en waarmee ze voor het eerst doordrongen tot de top 40 van de Amerikaanse albumlijst.
Na de verschijning van ‘The Red Shoes’ trok ze zich terug uit de openbaarheid om zich te richten op haar gezinsleven en de opvoeding van haar zoon Bertie, die in 1998 werd geboren.
Pas twaalf jaar later doorbrak ze de stilte: in november 2005 verscheen haar achtste studioalbum, het dubbelalbum ‘Aerial’, voorafgegaan door de single ‘King of the Mountain’.
In 2011 verschenen er twee nieuwe projecten van haar hand.
In mei bracht ze ‘Director’s Cut’ uit, waarop ze eerdere nummers van ‘The Sensual World’ en ‘The Red Shoes’ opnieuw interpreteerde, en in november volgde het winterse conceptalbum ’50 Words for Snow’, met onder meer het breekbare ‘Among Angels’.
Ook Elton John is op dit album te horen in het prachtige nummer ‘Snowed In At Wheeler Street’
Haar invloed op de muziekwereld bleef onverminderd groot.
Zo lieten de muzikanten van Coldplay zich voor hun single ‘Speed of Sound’ inspireren door ‘Running Up That Hill’.
In 2013 werd Bush benoemd tot Commander of the Order of the British Empire (CBE), een officiële koninklijke erkenning voor haar verdiensten voor de muziek.
In 2014 verraste ze vriend en vijand door na vijfendertig jaar afwezigheid van het podium een concertreeks aan te kondigen in het Londense Hammersmith Apollo onder de titel ‘Before the Dawn’.
De belangstelling was gigantisch: alle tweeëntwintig optredens, inclusief de snel toegevoegde extra data, waren binnen vijftien minuten uitverkocht.
De reeks werd een grote triomf en bracht acht van haar albums tegelijk terug in de Britse albumlijsten.
Zelf omschreef ze het proces met haar muzikanten en koor als een van de meest buitengewone ervaringen uit haar leven.
In de zomer van 2022 beleefde haar klassieker ‘Running Up That Hill’ een wereldwijde heropleving nadat het nummer prominent werd gebruikt in het vierde seizoen van de televisieserie Stranger Things.
Vierenveertig jaar na haar debuut belandde het nummer in juni 2022 opnieuw op de eerste plaats van de Britse hitparade en bereikte het een geheel nieuwe generatie luisteraars.
In het najaar van 2024 liet de zangeres weten weer volop goesting te hebben om de studio in te gaan voor een nieuw album.
Wie haar kent, weet dat ze haar eigen tempo bepaalt.
Vanuit haar thuisstudio in het zuiden van Engeland werkt ze in alle rust en privacy, en een aankondiging zal vermoedelijk pas volgen wanneer het muzikale resultaat helemaal voltooid is.
In de herfst van 1986 zat KK Downing midden in de Fuel for Life Tour, de wereldtournee die Judas Priest sinds mei afwerkte voor hun album ‘Turbo’.
Met zo’n 105 concerten verspreid over Noord-Amerika, Europa en Japan was het een loodzwaar jaar.
Het podium was ronduit gigantisch en theatraal, inclusief een enorme oprijzende robot met de bijnaam The Metallian, het monster dat eerder al de hoes van ‘Defenders of the Faith’ sierde.
De traditionele zwarte studs hadden de heren ingeruild voor kleurrijkere leren pakken, een visuele stijl die naadloos aansloot bij het meer gepolijste geluid van die periode.
Hoewel de tournee een commercieel schot in de roos was met uitverkochte zalen aan de lopende band, hielden de groepsleden er onder de streep bitter weinig aan over.
Volgens zanger Rob Halford kwam de financiële eindbalans zelfs op een droge nul uit.
De kolossale, op maat gemaakte podiumconstructie, de torenhoge kosten voor trucks, tourbussen en crew, extra technici voor onder meer de elektronische drums én wat Halford omschreef als goochelarij in de boekhouding, slikten de opbrengsten integraal in.
Hij noemde het hele spektakel achteraf ronduit belachelijk duur, al was zo’n megalomane aanpak typerend voor de hardrock- en metalshows uit het midden van de jaren tachtig.
In de Verenigde Staten stond vaak Dokken in het voorprogramma.
Die Amerikaanse formatie beleefde toen haar absolute gloriedagen en scoorde flinke MTV- en radiohits met nummers als ‘In My Dreams’, gedragen door een opvallend toegankelijke en radiovriendelijke rocksound.
In Europa mocht onder meer Warlock de zalen opwarmen.
De Duitse metalband rond frontvrouw Doro Pesch wist met een rauwere aanpak en hun kersverse plaat ‘True as Steel’ het Europese publiek moeiteloos voor zich te winnen.
Ook onze contreien werden niet overgeslagen: op maandag 20 oktober 1986 zetten ze de Jaarbeurs in Utrecht op stelten, om amper een dag later, op dinsdag 21 oktober, hetzelfde kunstje over te doen in een kolkend Vorst Nationaal in Brussel.
Na een slopende show liet Downing tegenover de verzamelde pers vallen dat zijn ultieme jongensdroom eindelijk werkelijkheid was geworden: een eigen Ferrari.
Hij had de rode bolide intussen al twee jaar op stal staan, maar op de teller prijkte nog geen duizend mijl, een goeie 1600 kilometer.
Geld maakt niet gelukkig, concludeerde hij met een knipoog, als je door een tourschema van negen maanden per jaar toch nooit de tijd vindt om ermee de baan op te gaan.
Klagen deed de blonde gitarist desondanks niet. Met Judas Priest ging het na elk album crescendo en hij stond precies waar hij wilde staan: aan de absolute top.
Gehuld in een strak zwartleren pak met een roze glitterhandschoen denderde hij avond na avond zij aan zij met Glenn Tipton synchroon over het podium.
De optredens eisten fysiek wel hun tol, want buiten een korte adempauze rond Kerstmis waren de heren vrijwel continu onderweg.
Het muzikantenbestaan slorpte hem volledig op, maar hij maalde er niet om: die grenzeloze vrijheid was precies waar hij vroeger van had gedroomd.
Een doorsnee gezinsleven hoefde voor hem niet, en direct na zo’n slopende reeks optredens opnieuw de studio induiken zag hij evenmin zitten. Zijn thuis was zijn reiskoffer.
Om de torenhoge Britse belastingen te ontwijken en te genieten van de zon, had hij destijds een toevluchtsoord aan de Spaanse Costa del Sol.
Daar hadden de bandleden in alle rust gerepeteerd en aan het songmateriaal geschaafd, alvorens richting de befaamde Compass Point Studios op de Bahama’s te vliegen voor de opnames.
Veel tijd om van zijn Spaanse stulpje te genieten was Downing echter niet gegund, want het moordende tourschema duldde geen uitstel.
Judas Priest gold destijds als een van de weinige bands die al meer dan een decennium in een vaste kern samenspeelde, zonder constante personeelswissels.
Eenvoudig was dat niet altijd geweest, maar de groepsleden waren nuchter en professioneel genoeg om onderlinge meningsverschillen volwassen uit te praten.
K.K. Downing beschreef die zakelijke dynamiek later heel openhartig in zijn autobiografie Heavy Duty: Days and Nights in Judas Priest.
Het waren geen hechte stapmaten die buiten het werk bij elkaar over de vloer kwamen; zodra ze samenkwamen, ging de focus meteen op de muziek.
Net door elkaar die professionele ademruimte te gunnen, slaagden ze erin om al die jaren aan de wereldtop stand te houden.
Waren er hier destijds getuigen bij in Utrecht of Vorst Nationaal die The Metallian en de heren in vol ornaat live aan het werk hebben gezien?
Vijfentwintig jaar later, in 2011, kwam er plotseling een einde aan dat decennialange verbond en verliet KK Downing Judas Priest.
Officieel klonk het destijds nog dat alles in onderling overleg gebeurde en dat de heren als vrienden uit elkaar gingen.
De werkelijkheid bleek achteraf een pak minder fraai, want sindsdien is er flink wat vuile was buiten gehangen.
Waar destijds werd aangenomen dat hij op zijn lauweren ging rusten, bleek dat allerminst zijn bedoeling te zijn geweest.
De frustraties zaten simpelweg te diep: Downing kon zich niet meer vinden in de muzikale koers van de groep, ergerde zich aan het niveau van de liveshows en ook de sfeer onderling zat helemaal scheef.
Eigenlijk had hij gewoon nood aan een adempauze en wilde hij de deur naar Priest nooit definitief dichttrekken.
Hij kreeg dan ook al snel spijt van zijn vertrek.
Toen zijn oude strijdmakker Glenn Tipton wegens de ziekte van Parkinson noodgedwongen moest stoppen met toeren, hoopte Downing stiekem dat de telefoon zou rinkelen voor een terugkeer.
Vanuit het Priest-kamp bleef het echter muisstil. Ook voor de viering van het vijftigjarige jubileum van de band werd hij straal genegeerd, en dat steekt nog altijd.
Achter de schermen speelde zich destijds een bizar verhaal af met twee verschillende ontslagbrieven.
Het ging om veel meer dan alleen een muziekband: Judas Priest opereert zakelijk via de vennootschap Judas Priest Music Limited. Downing was daar zowel directeur als aandeelhouder van, naar eigen zeggen met een kwart van de aandelen.
De groepsnaam, de merchandising en een belangrijk deel van de zakelijke beslissingen liggen bij dat bedrijf, waardoor een formele ontslagbrief juridisch noodzakelijk was.
Zijn eerste brief uit 2011 was hoffelijk en netjes geformuleerd. Omdat Downing vond dat die versie de werkelijkheid verbloemde, stuurde hij er meteen een tweede achteraan waarin hij keihard uithaalde naar zijn ex-collega’s en de koers van de muziek.
Het management koos er destijds logischerwijs voor om enkel die eerste, diplomatieke versie naar buiten te brengen.
Volgens Downing zelf is het net die vlijmscherpe tweede brief geweest die ervoor zorgde dat de overige bandleden de deur voorgoed in het slot gooiden.
Na zijn vertrek hielden Rob Halford, Glenn Tipton en Ian Hill de touwtjes van het bedrijf stevig in handen.
Downing bleef nog jarenlang aandeelhouder, maar had naar eigen zeggen, vrijwel geen zeggenschap meer
In 2021 legde hij ook zijn mandaat als directeur definitief neer.
Zijn aandeel in de songrechten had hij in 2018 al van de hand gedaan aan Round Hill Music.
De klap bij de trouwe aanhang kwam toen keihard aan.
Veel fans reageerden stomverbaasd en diepbedroefd, zeker omdat de groep net aan de vooravond stond van de Epitaph-tour, die indertijd nota bene als de ultieme afscheidstournee werd aangekondigd.
Op online forums en sociale media overheersten ongeloof en spijt: zonder KK zou Judas Priest nooit meer hetzelfde zijn.
Tegelijkertijd toonden sommigen ook begrip: als het heilige vuur en het speelplezier weg waren, was stoppen de meest eerlijke keuze.
In de jaren daarna bleef een groot deel van de fans hem vurig missen.
De hoop op een verzoening flakkerde weer even op toen hij in 2022 kort samen met zijn oude makkers op het podium stond tijdens de inhuldiging in de Rock & Roll Hall of Fame.
Richie Faulkner, de man die de loodzware taak kreeg om zijn plek in te nemen, heeft altijd benadrukt dat je een boegbeeld als Downing niet zomaar vervangt.
Hij zat er veertig jaar en heeft de legendarische sound mee vormgegeven, liet Faulkner later optekenen.
Zijn insteek was dan ook nooit om Downing te doen vergeten, maar om zijn eigen stempel te drukken met het diepste respect voor het muzikale verleden.
Faulkner is intussen een onmisbare vaste waarde binnen Judas Priest, en de band blijft onvermoeibaar toeren, zoals met hun Faithkeepers-tournee in Europa in 2026.
Stilzitten bleek uiteindelijk niets voor Downing.
Hij besloot de gitaar weer op te pakken en stampte KK’s Priest uit de grond. Daarvoor haalde hij niemand minder dan ex-Judas Priest-zanger Tim ‘Ripper’ Owens aan boord, geflankeerd door gitarist A.J. Mills van Hostile, bassist Tony Newton van Voodoo Six en drummer Sean Elg van Deathriders.
Daarmee bewees de gitarist dat hij nog altijd over bakken energie beschikt.
Ook in 2026 stond hij nog volop in de spotlights: KK’s Priest trok die herfst op een uitgebreide Noord-Amerikaanse tournee als special guest van W.A.S.P., met een stomende mix van tijdloze Priest-klassiekers en eigen stevig werk.
Gisteren nog vandaag
Judas Priest, de goede ouwe keiharde rock (Joepie 8 januari 1975)
Rob Halford van Judas Priest in de Joepie van 18 mei 1980
Gisteren nog vandaag
Judas Priest (Poster Joepie 9 oktober 1983)
Op 9 oktober 1978 brachten de Britse rockers van Judas Priest hun vijfde studioalbum uit: Killing Machine.
Voor de Amerikaanse markt kozen ze echter voor de titel Hell Bent For Leather, omdat de oorspronkelijke naam te gevoelig lag na een recente schietpartij op de Cleveland Elementary School.
In die Amerikaanse release werd het titelnummer Killing Machine dan ook vervangen door de Fleetwood Mac-cover The Green Manalishi (With The Two Pronged Crown).
Waar de teksten net als op de voorgaande albums lekker donker bleven, koos de band muzikaal voor een meer toegankelijke en commerciële insteek.
Dat legde hen geen windeieren, want er verschenen maar liefst vier singles van de plaat: Before the Dawn, Take On the World, Evening Star en The Green Manalishi.
De grootste hit bleek echter Hell Bent For Leather. Die kraker is sindsdien nooit meer uit de live setlist verdwenen en luidt nog altijd het moment in waarop zanger Rob Halford op een Harley Davidson het podium op komt scheuren.
Judas Priest, neemt nieuwe start in Amerika (Joepie 27 juli 1980)
Judas Priest, een lesje zelfverdediging (Joepie 29 januari 1984)
Judas Priest , de nieuwe kleren van de keizers (Joepie 18 mei 1986)
Gisteren nog vandaag
Judas Priest onthutst, we schrikken zelf van onze show (Joepie 14 februari 1982)
Gisteren nog vandaag
Op 4 januari 1984 bracht het Britse Judas Priest hun negende studioalbum Defenders of the Faith uit. Hoewel Wikipedia 13 januari noemt, houdt de officiële website van de band het ook gewoon op 4 januari.
Van deze plaat verschenen drie singles: Freewheel Burning, Some Heads Are Gonna Roll en Love Bites. Vooral over de track Eat Me Alive ontstond destijds flink wat ophef in het vrome Amerika, omdat de tekst over orale seks zou gaan. Naast de bekende singles zijn overigens ook The Sentinel en Jawbreaker uitgegroeid tot absolute metalklassiekers.
Commercieel deed het album het uitstekend: in Amerika schopte de plaat het tot de achttiende plek in de Billboard-albumlijst, terwijl in Nederland de 27ste positie werd bereikt.
