50 jaar geleden: Boney M, de troetelgroep van Frank Farian

‘Daddy Cool’ verscheen in het voorjaar van 1976 als de tweede single van Boney M. en betekende de definitieve internationale doorbraak voor het project van de Duitse producer Frank Farian.

Het nummer werd opgenomen voor het debuutalbum Take the Heat off Me en was geschreven door Farian samen met George Reyam.

Aanvankelijk leek het nummer echter geruisloos voorbij te gaan. Platenmaatschappijen en radiozenders toonden weinig interesse en de verkoop kwam amper op gang.

De ommekeer volgde in september van datzelfde jaar, toen de groep werd uitgenodigd om op te treden in het invloedrijke West-Duitse muziekprogramma Musikladen.

Daar zag het publiek voor het eerst de explosieve dynamiek van het viertal op het scherm.

Danser Bobby Farrell stal de show met zijn energieke, theatrale danspassen en flamboyante uitstraling, geflankeerd door zangeressen Liz Mitchell, Marcia Barrett en Maizie Williams.

Binnen enkele weken na de uitzending schoot de single omhoog in de hitlijsten.

Muzikaal drijft ‘Daddy Cool’ op een stuwende baslijn, een tikkend ritme en een uiterst herkenbaar refrein.

De karakteristieke diepe mannenstem die de titelzin uitspreekt, werd niet ingezongen door Bobby Farrell, maar door bedenker en producer Frank Farian zelf, terwijl Liz Mitchell en Marcia Barrett de vrouwelijke harmonieën verzorgden.

Farrell trad tijdens concerten en televisieoptredens op als het charismatische gezicht van het nummer en playbackte de zangpartij met zoveel overgave dat het een vast onderdeel van het imago van de groep werd.

Het nummer groeide uit tot een monsterhit over heel Europa.

Het bereikte de eerste plaats in onder meer Duitsland, België, Zwitserland en de Scandinavische landen, terwijl het in Nederland de derde plaats bereikte in de Top 40.

Ook in het Verenigd Koninkrijk haalde de single de top tien. Daarmee legde ‘Daddy Cool’ de basis voor een reeks latere wereldsuccessen van Boney M., zoals ‘Sunny’, ‘Ma Baker’ en ‘Rasputin’, en blijft het tot op de dag van vandaag een van de meest herkenbare klassiekers uit het discotijdperk van de jaren zeventig.

Putting Out Fire: de donkere magie tussen Bowie en Giorgio Moroder

Na baanbrekende en experimentele periodes, waaronder de geroemde Berlijnse trilogie aan het einde van de jaren zeventig, luidde het begin van de jaren tachtig voor David Bowie een nieuw commercieel hoofdstuk in.

Een cruciaal kruispunt in deze fase was zijn samenwerking met de Italiaanse producer en discopionier Giorgio Moroder.

In 1982 werd Bowie gevraagd om muziek te schrijven voor de erotische horrorklassieker Cat People van regisseur Paul Schrader.

De film was een remake van de gelijknamige klassieker La Féline uit 1942, toen geregisseerd door Jacques Tourneur en met de Franse actrice Simone Simon in de hoofdrol.

Ik had destijds een boontje voor actrice Nastassja Kinski, dus ging ik de film in de bioscoop bekijken, waar deze donkere prent best een diepe indruk op me naliet.

Het muzikale resultaat van Bowies bijdrage was het nummer Cat People, dat al snel de bekende ondertitel Putting Out Fire meekreeg.

Het nummer opent met een donkere, ingehouden spanning waarin Bowies lage baritonstem langzaam aanzwelt tegen een achtergrond van synthesizerpulsen en zware percussie.

De thematiek van innerlijke verscheurdheid en gevaarlijk verlangen mondt vervolgens uit in een explosief refrein, waarin Bowie met rauwe intensiteit zingt over het doven van vuur met benzine.

De combinatie van Moroders stuwende elektronica en Bowies theatrale vocale kracht leverde hem zelfs een Golden Globe-nominatie op.

Vreemd genoeg was het nummer zowel in Vlaanderen als in Nederland niet te bespeuren in de hitlijsten, al groeide het internationaal wel uit tot een grote favoriet.

Het succes van Cat People (Putting Out Fire) vormde bovendien de opmaat naar de grootste commerciële triomf uit zijn carrière.

Een jaar later, in 1983, besloot Bowie het nummer in een stevigere rockjas te steken voor zijn monsterverkoopalbum Let’s Dance, ditmaal geproduceerd door Nile Rodgers en voorzien van het karakteristieke gitaarwerk van Stevie Ray Vaughan.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat regisseur, acteur en auteur Sam Bogaerts van ons heenging.

Op een dag nam toenmalig zakelijk directeur Vercauteren van het NTGent contact met me op. Sam Bogaerts wilde namelijk dringend een babbel met mij.

Tijdens die eerste ontmoeting deed hij zijn artistieke visie voor het gezelschap uit de doeken.

Hij legde zijn concept voor Het Salon uit: hij wilde er één organisch geheel van maken, waarbij de foyer en de theaterzaal naadloos in elkaar overliepen.

Hij polste of ik zijn plannen begreep en of hij op mijn volle medewerking kon rekenen.

Voor mij was dat een volmondig ja, want theater stopt voor mij nu eenmaal niet bij het podium of de acteurs alleen.

Ik zie nog altijd voor me hoe hij van de Minnemeers een echt, warm salon maakte.

Gisteren nog vandaag

Het werd een levendige kweekvijver voor jong talent met een ontembare passie voor de planken.

Door zijn aanpak vloeiden de zaal en het horecagedeelte helemaal in elkaar over, als één natuurlijk geheel. Ik bewaar prachtige herinneringen aan memorabele voorstellingen uit die periode, zoals ‘Mario, ga eens open doen, er werd gebeld’ van Kamagurka.

Van dat stuk heb ik trouwens nog altijd een origineel kussentje als aandenken liggen.

Maar evengoed producties als ‘De dienstlift’, ‘Wachten op Godot’ en ‘Onder de torens’ staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Toen hij aan die laatste productie werkte, wist hij dat ik een verwoed verzamelaar was van alles wat met Frank Sinatra te maken had.

Gisteren nog vandaag

Hij vroeg me of ik het nummer ‘Dry Your Eyes’ kende en of ik toevallig Sinatra’s uitvoering ervan in huis had.

Met de nodige trots heb ik hem die opname bezorgd, en het nummer kreeg uiteindelijk ook een echte plek in het stuk.

Jaren later liepen we elkaar weer tegen het lijf op de Gentse boekenmarkt langs de Ajuinlei.

Hij wist dat ik destijds mee aan de wieg van die markt had gestaan en zei me met een veelbetekenende knipoog dat hij eigenlijk niets anders van mij had verwacht.

Mooie tijden om met warme weemoed aan terug te denken.

Gisteren nog vandaag

Mario ga eens opendoen en werd gebeld (6 mei 1992)

Gisteren nog vandaag

Vandaag nieuwe single voor Blondie: Spectral Eyes als voorbode van album High Noon

Het nummer geldt als het allereerste voorproefje van High Noon, het langverwachte twaalfde studioalbum van Blondie.

De release van het album staat gepland voor 26 februari 2027 en wordt hun eerste nieuwe langspeler sinds Pollinator uit 2017.

De opnamesessies gingen al van start in 2022 in New York City. Zowel de nieuwe single als het volledige album dragen een bijzonder emotionele lading.

Ze bevatten immers de allerlaatste studio-opnames van medeoprichter en topdrummer Clem Burke, die in 2025 op 70-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker.

Zijn herkenbare, stuwende en dynamische drumstijl drukt dan ook nog een laatste keer een onmiskenbaar stempel op het groepsgeluid.

‘Spectral Eyes’ fungeert meteen als opener van het album.

Het nummer werd geschreven door voormalig The Smiths-gitarist Johnny Marr, die zelf ook de gitaarpartijen inspeelde.

Onder leiding van topproducer John Congleton brengt de track die typische, sprankelende gitaarsound samen met een eigentijdse newwave-energie, afgewerkt met de herkenbare en doorleefde stem van Debbie Harry.

Het verwachte album telt in totaal dertien nieuwe nummers.

Naast Johnny Marr doken nog heel wat andere vertrouwde namen en muzikale gasten de studio in, zoals Sex Pistols-bassist Glen Matlock, Zach Condon van Beirut en het Amerikaanse zangduo Jess Wolfe en Holly Laessig van Lucius.

Volgens Harry en Stein vloeien alle muzikale invloeden en tijdperken van de groep samen op de plaat: een geluid dat stevig verankerd ligt in het heden, maar tegelijk als een prachtig eerbetoon aan hun rijke muziekgeschiedenis en aan Clem Burke aanvoelt.

Naast de single vinden we op de tracklijst titels terug zoals Heartbreak Kid, Tambo Tambo, Little Metal Drummer, Sleepwalking en de afsluiter Ah, Sunflower, Weary of Time.

Wat vinden jullie van deze nieuwe van Blondie?

Kan Spectral Eyes jullie al bekoren, en kijken jullie ook al uit naar de nieuwe plaat High Noon volgend jaar? Laat maar horen wat jullie ervan vinden.

De geschiedenis van Free Record Shop begon op 15 oktober 1971, toen Hans Breukhoven zijn eerste platenzaak opende aan het Broersveld te Schiedam

Omdat de winkel niet was aangesloten bij de officiële vereniging voor detailhandelaren, kreeg de zaak de typerende naam Free Record Shop.

Het bedrijf groeide in de decennia daarna gestaag en had eind jaren tachtig al tientallen vestigingen in Nederland en België, waarna later ook de stap naar Luxemburg werd gezet.

In 1997 speelde de keten in op de digitale ontwikkeling met de lancering van een eigen webshop.

Hans Breukhoven was een groot bewonderaar van Frank Sinatra, de legendarische zanger die hij in 1991 bezocht tijdens een onvergetelijk concert, waar ik ook aanwezig was, in het Sportpaleis in Antwerpen.

Breukhoven was daar aanwezig als vipgast, nadat hij de wereldster twee jaar eerder zelf naar Rotterdam had gehaald.

Om die boeking rond te krijgen, vloog hij speciaal naar Detroit om een optreden van Sinatra bij te wonen.

De investering van 3,8 miljoen dollar om de zanger op 8 april 1989 naar Nederland te brengen, was onderdeel van een slimme zakelijke strategie.

Omdat het bedrijf naar de beurs ging, zocht Breukhoven naar een sterke campagne om de naamsbekendheid onder de oudere doelgroep te vergroten.

Terwijl jongeren de keten al massaal wisten te vinden, was de generatie boven de veertig juist de groep die zich met aandelen bezighield.

Een optreden van Sinatra was het ideale middel om deze groep te bereiken.

Het concert in 1989 was een society-evenement van formaat.

Het publiek vergaapte zich aan de vele celebrity’s die over de rode loper arriveerden, onder wie prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, Freddy Heineken, Joop van den Ende, Lee Towers, Neelie Kroes, Jan Rietman, Ron Brandsteder en Ed Nijpels.

Naast dit glitter- en glamouraspect diende het concert als een krachtig signaal in een tijd waarin de muziekindustrie volop in beweging was.

De lp verdween en de cd kwam ervoor in de plaats, al was het destijds nog onzeker of dit nieuwe medium een succes zou worden.

Breukhoven wilde de concerten ook gebruiken om de verkoop van tickets in zijn winkels te stimuleren en meer aanloop te genereren.

Het was overigens niet de eerste keer dat de keten betrokken was bij een historisch evenement; op 23 juni 1978 was Free Record Shop ook al betrokken bij het allereerste popconcert in de Kuip in Rotterdam, waar Bob Dylan voor het eerst in Nederland optrad.

Tijdens de latere piekuren van het succes breidde de organisatie verder uit door in 2006 de Belgische keten Game Mania over te nemen, een formule die vervolgens ook in Nederland werd geïntroduceerd.

Op het hoogtepunt in 2008 telde de onderneming honderden filialen in de Benelux, terwijl de activiteiten in Scandinavië werden verkocht aan GameStop.

Vanaf 2013 kwam de keten echter in zwaar weer terecht door de economische crisis en de teruglopende verkopen in fysieke winkels.

Dit leidde tot een hoge schuldenlast en het uiteindelijke faillissement van de Nederlandse tak in mei 2013.

Hoewel er kort daarna een doorstart volgde waarbij onderdelen als Game Mania en FAME werden afgesplitst, bleven de problemen aanhouden.

Eind 2013 viel ook het doek voor de Belgische activiteiten.

De situatie verslechterde verder toen begin 2014 de logistieke partner E-Ways faillietging, waardoor ook de onlineverkoop volledig stilviel.

De keten probeerde nog te overleven als outlet voor oude voorraden, maar in april 2014 volgde een nieuw faillissement voor de Nederlandse tak.

De resterende activa werden uiteindelijk overgenomen door Boekenvoordeel, waarna de laatste winkels begin mei 2014 definitief hun deuren sloten na een laatste uitverkoop met hoge kortingen.

Precies 45 jaar geleden maakte Timi Yuro een opmerkelijke comeback in de hitlijsten met haar tijdloze klassieker ‘Hurt’.

De zangeres werd op 4 augustus 1941 in Chicago geboren als Rosemarie Timotea Aurro.

Haar muzikale reis begon kleinschalig en intiem, zingend tussen de tafels van het Italiaanse restaurant van haar ouders in Hollywood.

Haar grote doorbraak volgde in 1961 met haar allereerste single, ‘Hurt’.

Dat nummer was geschreven door Jimmy Crane en Al Jacobs en werd al in 1954 voor het eerst opgenomen door Roy Hamilton.

Timi Yuro zong het echter met zoveel rauwe passie dat het debuut meteen doorstootte naar de vierde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

In de loop van de jaren zestig reeg ze de successen aaneen met nummers als ‘I Apologize’ en het door Phil Spector geproduceerde ‘What’s A Matter Baby’, een song die velen onder ons zich wellicht ook nog herinneren van de succesvolle cover door Ellen Foley in 1979.

Daarna volgde een stillere periode. Ze koos voor haar gezin en kreeg bovendien zware tegenslagen te verwerken, waaronder een operatie wegens keelkanker.

Toch bleek haar muziek allerminst vergeten. In 1981 beleefde ‘Hurt’ een enorme heropleving in Vlaanderen en Nederland, waar het opnieuw uitgroeide tot een gigantische hit.

Het warme onthaal bij ons deed haar besluiten om speciaal voor de Vlaamse en Nederlandse markt nog twee gloednieuwe albums op te nemen.

Haar latere leven werd jammer genoeg opnieuw overschaduwd door zware gezondheidsproblemen. Begin jaren negentig stelden artsen longkanker bij haar vast.

Op 30 maart 2004 overleed Timi Yuro op 63-jarige leeftijd thuis in haar slaap ten gevolge van een hersentumor. Haar as werd, geheel volgens haar eigen wens, uitgestrooid over het graf van haar ouders in Cicero.

Vandaag dertig jaar geleden werd Lourdes Maria Ciccone Leon geboren.

Het was tijdens de filmopnames van Evita dat Madonna ontdekte dat ze zwanger was.

De vader van Lourdes is Carlos Leon, die op dat moment niet alleen haar partner was, maar ook haar persoonlijke fitnesstrainer.

Uiteindelijk zag Lourdes op 14 oktober 1996 in Los Angeles het levenslicht.

Haar vader Carlos liet in interviews al vaker weten dat hij en Lola, zoals zijn koosnaam voor haar luidt, een bijzonder hechte en speciale band koesteren.

Ze hebben zeer regelmatig contact en hij omschrijft zijn dochter zonder aarzelen als zijn allergrootste inspiratiebron.

Waar Lourdes haar moeder gekscherend weleens een controlefreak durft te noemen, is haar vader juist de meer relaxte ouder.

Het tweetal wordt in New York City dan ook geregeld samen gespot terwijl ze ontspannen herinneringen ophalen, gezellig gaan winkelen of rustig lunchen.

Bovendien zijn ook Carlos en Madonna door de jaren heen altijd op uitstekende voet gebleven om er samen voor hun dochter te zijn.

Die sterke familieband vertaalt zich tevens naar wederzijdse steun in hun loopbaan.

Toen Carlos in 2024 tijdens de New York Fashion Week zijn opgemerkte debuut maakte als catwalkmodel, zat Lourdes trots op de eerste rij om hem aan te moedigen, waarna ze na de show innig samen poseerden voor de verzamelde persfotografen.

Naast dergelijke exclusieve modeopdrachten runt Carlos vandaag de dag voornamelijk zijn eigen holistische mind-and-body fitnessstudio Oleon House in Manhattan.

In augustus 2000 mocht Madonna een tweede kind verwelkomen.

Na een naar verluidt zware bevalling werd in Los Angeles haar zoon Rocco John Ritchie geboren.

Zijn vader is regisseur Guy Ritchie, met wie de zangeres op 22 december 2000 in Schotland in het huwelijk trad, al liep die relatie acht jaar later op de klippen.

Intussen timmert Lourdes zelf al enkele jaren stevig aan de weg met experimentele pop en triphop.

Recent was ze bovendien te horen op Madonna’s album Confessions II in het nummer ‘The Test’.

Daarnaast is ze een bijzonder veelgevraagd model tijdens internationale modeweken en grote campagnes, waarbij ze nauw samenwerkt met gerenommeerde modehuizen zoals Saint Laurent, Mugler, Marc Jacobs en Stella McCartney.

Dankzij haar artistieke opleiding aan de University of Michigan en Purchase College verwerkt ze geregeld professionele danschoreografieën in haar eigen videoclips en projecten.

Tijdens haar schooltijd aan de vermaarde Fiorello H. LaGuardia High School in New York beleefde ze in 2013 een veelbesproken tienerromance met de inmiddels wereldberoemde acteur Timothée Chalamet.

In interviews bevestigde ze later openhartig dat hij haar allereerste vriendje was en dat ze nog steeds veel respect voor hem koestert.

Meteen na het afronden van de middelbare school koos Lourdes resoluut voor haar zelfstandigheid.

Ze betaalde zelf haar studies en bekostigde haar eigen flat in New York City.

Vandaag heeft ze haar vaste stek in Brooklyn. Om haar eigen identiteit te kunnen ontwikkelen en los te komen van Madonna’s overweldigende roem, wilde ze zo snel mogelijk op eigen benen staan.

Hoewel ze apart wonen en Lourdes haar eigen koers vaart, hebben moeder en dochter nog altijd een hechte band en slaan ze creatief regelmatig de handen in elkaar.

Haar meest recente langdurige relatie was met de Amerikaanse kapper en skateboarder Jonathan Puglia.

Rond 2017 sloeg de vonk over en gingen ze samenwonen in Bushwick, Brooklyn. Hoewel het koppel door de jaren heen geregeld samen werd gespot op vakantie, treedt Lourdes de laatste tijd nog nauwelijks met hem in de openbaarheid.

Sir Cliff Richard mag vandaag 86 kaarsjes uitblazen.

Zijn levensverhaal begint echter duizenden kilometers hiervandaan, in India.

Daar woonde het gezin Webb, bestaande uit vader Rodger, moeder Dorothy en hun drie kinderen: de achtjarige Harry, de vijfjarige Donella en de amper tien maanden oude baby Jacqueline.

Wanneer het gezin besluit te verhuizen, droomt Rodger aanvankelijk van een nieuw leven in Australië.

Dorothy weet hem echter te overtuigen om terug te keren naar Engeland, waar hun andere familieleden en vrienden wonen.

Vanuit hun toenmalige woonplaats Lucknow reizen ze per trein naar Bombay.

Na een driedaagse treinrit stappen ze daar aan boord van het passagiersschip SS Ranchi, dat hen naar Engeland zal brengen.

Op 6 september 1948 meert het schip uiteindelijk aan in Tilbury, in het noorden van het graafschap Essex.

Een makkelijke start is het allerminst: het gezin heeft geen eigen onderdak en verblijft de eerste twee jaar in een opvangcentrum.

Gisteren nog vandaag

In 1950 vindt de familie eindelijk een vaste stek in Waltham Cross in het graafschap Hertfordshire.

Vader Rodger vindt werk bij Ferguson’s Radio in Enfield, terwijl moeder Dorothy aan de slag gaat in een fabriek in Broxbourne.

In Engeland kregen zijn ouders later nog een dochter, Joan (Joan Pilgrim).

Het is de jonge Harry Webb die een decennium na hun aankomst in Engeland voor altijd de muziekgeschiedenis zou veranderen: vanaf 1958 breekt hij definitief door onder zijn artiestennaam Cliff Richard.

Geschat wordt dat Cliff Richard inmiddels wereldwijd meer dan 250 tot 260 miljoen platen heeft verkocht.

Dit indrukwekkende aantal omvat zowel zijn albums als zijn singles, waarmee hij zich schaart tussen de bestverkopende muziekartiesten aller tijden.

Bovendien brak hij records door in acht opeenvolgende decennia albums in de Britse top 5 te krijgen.

Gisteren nog vandaag

Toch kende zijn leven ook diepe dalen en zware beproevingen.

In augustus 2014 deed de Britse politie een inval in zijn appartement in Berkshire na een beschuldiging van historisch misbruik.

De BBC was vooraf getipt en bracht de inval live op televisie met helikopters in beeld. Cliff Richard was op dat moment niet eens in het land en moest via de media toezien hoe agenten door zijn persoonlijke spullen liepen.

De zanger werd hierdoor wereldwijd direct in verband gebracht met zware misdrijven.

Hij gaf later in de rechtbank aan dat hij door de extreme stress vreesde voor een hartaanval, leed aan zware depressies en zich voor het leven besmeurd voelde.

Pas in juni 2016, na bijna twee jaar in tergende onzekerheid te hebben geleefd, seponeerde het Openbaar Ministerie de zaak officieel wegens een totaal gebrek aan bewijs.

Hij werd dan ook nooit gearresteerd of officieel aangeklaagd.

Slechts twee maanden na deze officiële vrijpleiting, in augustus 2016 op 73-jarige leeftijd, overleed zijn oudste zus Donna, aan de gevolgen van een langdurige ziekte.

Cliff Richard verklaarde later dat de stress van het onterechte schandaal hem mentaal volledig had uitgeput, waardoor de klap van haar overlijden extra hard aankwam.

Later klaagde hij met succes de BBC en de politie aan wegens ernstige schending van zijn privacy, een geruchtmakende rechtszaak die hij in 2018 definitief won.

Zijn andere zus Jacqueline, beter bekend als Jacqui, trouwde in 1968 en hield zich, net als de rest van de familie, altijd grotendeels buiten de schijnwerpers.

Recent overwon hij bovendien een behandeling tegen prostaatkanker, die eind 2024 werd ontdekt.

Na zijn herstel sprak hij zich publiekelijk uit over het grote belang van tijdige medische controles.

De jarige zanger staat nog altijd op het podium en verdeelt zijn tijd tegenwoordig tussen muziek en zijn pensioenleven.

Zo brengt hij een deel van zijn tijd door in Portugal en brengt hij nog steeds jaarlijkse merchandise uit, waaronder zijn bijzonder populaire kalenders.

Stilzitten doet hij allerminst. Op 7 september bracht hij de nieuwe single “Spirit in the Sky” uit, een cover van de klassieker van Norman Greenbaum, als voorloper van een gloednieuw album.

Dit album, getiteld Only Number Ones, verschijnt op vrijdag 27 november 2026.

Het is zijn 48e studioalbum en vormt een tribuut aan collega-artiesten die de hoogste positie in de hitlijsten wisten te bereiken.

Cliff Richard zingt hierop zijn eigen unieke versies van twaalf van zijn persoonlijke favoriete Britse nummer 1-hits. Naast “Spirit in the Sky” covert hij grote klassiekers zoals “Sign of the Times” van Harry Styles, “From Me to You” van The Beatles, “My Sweet Lord” van George Harrison en “Oh, Pretty Woman” van Roy Orbison.

Voor de verzamelaars verschijnt er tevens een speciale deluxe-uitvoering van het album.

Hierop zijn, naast de nieuwe covers, al zijn eigen veertien officiële Britse nummer 1-hits toegevoegd, waaronder “Living Doll”, “We Don’t Talk Anymore” en “Mistletoe and Wine”.

Van vergeten B-kantje tot wereldwijde streaminghit: het bijzondere verhaal achter Ocean Deep

Het prachtige nummer ‘Ocean Deep’ werd geschreven door het Britse songwritersduo Rod Trott en Jon Sweet.

Toen Cliff Richard het in 1983 opnam voor zijn album Silver, zagen noch de platenmaatschappij, noch de producers er een potentiële hit in. Het nummer werd dan ook weggestopt als B-kantje van de single ‘Baby You’re Dynamite’.

Radio-dj’s en fans dachten daar echter heel anders over. De achterkant van het plaatje werd zo massaal gedraaid en aangevraagd dat de platenfirma overstag ging en ‘Ocean Deep’ alsnog als officiële A-kant uitbracht.

In het Verenigd Koninkrijk bleef het succes destijds steken op een bescheiden 72e plaats in de hitlijsten, maar het bleek wel het startschot voor een ongekende cultstatus.

Hoewel het nummer dus in Europa destijds geen gigantische hitnotering behaalde, is het vandaag de dag Cliff Richards meest gestreamde nummer op Spotify, met ruim 46 miljoen streams.

Daarmee laat het zelfs iconische klassiekers als ‘We Don’t Talk Anymore’ en ‘Devil Woman’ ver achter zich.

De kracht zit voor een groot deel in de herkenbare emotie.

De tekst schetst het pijnlijke beeld van iemand die emotioneel volkomen geïsoleerd is en de liefde bijna wanhopig smeekt om een kans: Love, can’t you see I’m alone? Can’t you give this fool a chance?

De term ‘Ocean Deep’ staat symbool voor de peilloze diepte van zijn gevoelens en de leegte waarin hij verdrinkt terwijl hij eenzaam de slaap probeert te vatten: And as I cry myself to sleep… I’m so lonely.

Dat het nummer digitaal zulke duizelingwekkende cijfers haalt, heeft vooral te maken met de immense populariteit in Zuidoost-Azië.

In landen zoals de Filipijnen is het een absolute evergreen geworden.

Emotionele ballads over onbeantwoorde liefde en eenzaamheid zijn daar van oudsher enorm geliefd en het lied is er dan ook een vast onderdeel van het radio- en karaokelandschap.

De Aziatische markt telt een reusachtige en bijzonder actieve mobiele bevolking die volop luistert via streamingdiensten.

Omdat jong en oud het nummer daar al tientallen jaren koesteren, vertaalt die liefde zich rechtstreeks in miljoenen constante streams.

Bovendien leent de dramatische intensiteit van het nummer zich uitstekend voor covers op TikTok, waardoor ook de allernieuwste generatie luisteraars het ontdekt en direct aan de eigen afspeellijsten toevoegt.