35 jaar Obsession: Army of Lovers en hun onverwoestbare formule

Army of Lovers is die Zweedse popgroep die in 1987 in Stockholm ontstond en in de vroege jaren negentig internationaal doorbrak met een extravagante look, campy videoclips en een eigenzinnige mix van eurodance, disco en gothic pop.

De drijvende kracht was altijd Alexander Bard, geboren op 17 maart 1961. Volgens Zweedse bronnen kwam hij ter wereld in Zuid-Afrika, maar groeide hij op in Motala en Västra Ny.

Hij studeerde economie en economische geografie aan de Stockholm School of Economics en had een uitgesproken interesse in filosofie en sociale theorie – iets wat later duidelijk terugkwam in zowel zijn songteksten als zijn ideeën over digitale cultuur.

Al in 1985, nog voor Army of Lovers bestond, richtte Bard het synthpop- en danceproject Barbie op, samen met Camilla Henemark (die toen onder de naam Katanga optrad).

Met haar en de kleurrijke Jean-Pierre Barda vormde hij de oorspronkelijke kern van de band.

Camilla trad binnen Army of Lovers op als La Camilla. Jean-Pierre Barda, van Frans-Algerijnse Joodse komaf, viel in clips en op het podium vaak op door kleding vol religieuze symboliek.

De bandnaam verwijst naar Rosa von Praunheims documentaire ‘Army of Lovers or Revolt of the Perverts’, een titel die op zijn beurt terugverwijst naar het Heilige Bataljon van Thebe, de elite-eenheid van homoseksuele soldaten uit het oude Griekenland.

Hun muzikale doorbraak kwam in 1990 met het debuutalbum ‘Disco Extravaganza’.

Het echte internationale succes volgde een jaar later met ‘Crucified’, van het album ‘Massive Luxury Overdose’.

Op dat album zingt Camilla Henemark alle leadvocalen.

Met Bards opvallende bariton, opera-achtige refreinen en een uitbundige videoclip werd ‘Crucified’ een grote clubhit in heel Europa.

Een andere grote hit van hetzelfde album was ‘Obsession’, uitgebracht in augustus 1991 en geschreven door Alexander Bard en Anders Wollbeck.

Het werd een hit in de herfst van 1991, met een negende plaats in de Nederlandse Top 40 en een vierde plaats in de Vlaamse Ultratop.

De clip, geregisseerd door Fredrik Boklund, is bekend om zijn campy esthetiek met religieuze symboliek en barokke mode. Jean-Pierre Barda valt er op door zijn theatrale outfits.

Er bestaan twee versies van de videoclip. De eerste, uit 1991, is met La Camilla.

Nadat zij de groep later in 1991 tijdelijk verliet voor een solocarrière, werd er in 1992 een tweede versie gemaakt met haar opvolger Michaela de la Cour.

In beide clips is dezelfde opname van het nummer te horen – dus met de stem van Camilla.

Michaela was van 1991 tot 1995 lid van de band, was van oorsprong leerkracht en model, en bracht een meer dramatische en mysterieuze glamour mee.

Ze is te horen op de albums ‘The Gods of Earth and Heaven’ en ‘Glory, Glamour and Gold’. In 1995 vertrok ze en keerde La Camilla tijdelijk terug.

Samen met nummers als ‘Israelism’ en ‘Sexual Revolution’ markeerde ‘Obsession’ de internationale doorbraak van de band.

De bezetting wisselde de jaren erna regelmatig.

La Camilla bracht solosingles uit als ‘Everytime You Lie’ en ‘I’m Not in the Mood for Lovers’.

Later kwam Dominika Peczynski erbij. Een hoogtepunt – en voor mij dan ook mijn favoriete nummer – is ‘La Plage de Saint Tropez’, geschreven door Bard, Wollbeck en Barda.

In de clip (opnieuw van Fredrik Boklund) schitteren Michaela de la Cour en Dominika Peczynski zij aan zij.

In 2010 kwam La Camilla wereldwijd in het nieuws door onthullingen over haar geheime affaire eind jaren negentig met de Zweedse koning Carl XVI Gustaf.

Het schandaal brak uit na de publicatie van de biografie ‘Carl XVI Gustaf: Den motvillige monarken’, die handelde over wilde nachten, naakte jacuzzifeestjes en contacten met onderwereldfiguren.

Uit het boek en later uit Henemarks eigen uitspraken bleek dat de koning een relatie met haar had gehad.

De affaire eiste een zware tol van Henemark, die sprak over een aanhoudend feest met champagne en een diepe depressie.

De koningin keek machteloos toe naar zijn uitspattingen.

In Zweden viel het volk vooral over het gebruik van belastinggeld en gelogen overheidshandelingen, meer dan over het overspel zelf.

Ondanks alle wisselingen en pauzes bleef de esthetiek van de band onveranderd: religieuze symboliek, overdadige barokke mode, uitgesproken seksualiteit en politieke spot.

Na hun glorietijd kwam de groep af en toe bijeen voor reünies, compilaties en nostalgische optredens.

De huidige bezetting bestaat uit Alexander Bard, Jean-Pierre Barda en Dominika Peczynski.

Eind 2023, na tien jaar stilte, verscheen het studioalbum ‘Sexodus’. Het album klinkt alsof de tijd is blijven staan en de formule nog steeds werkt.

De nummers ‘Signed On My Tattoo’ en ‘People Are Lonely’ springen eruit. Beide zijn samenwerkingen met Gravitonas, het Zweedse elektronische rock- en synthpopproject dat Bard in 2009 oprichtte samen met zanger Andreas Öhrn (naast producer Henrik Wikström en gitarist Ben Smith).

Gravitonas was een van Bards parallelle projecten naast Vacuum en BWO. ‘Signed On My Tattoo’ (Army of Lovers feat. Gravitonas) verscheen al in 2013 en ‘People Are Lonely’ (Gravitonas feat. Army of Lovers) in 2014.

Ze werden later opgenomen op ‘Sexodus’. Daarna volgden nog remixen en samenwerkingen, waaronder een nieuwe versie van ‘Crucified’.

Alexander Bard bleef daarnaast actief als producer, songwriter, auteur en filosoof.

Hij had succes met Vacuum (‘I Breathe’, 1997), BWO (‘Sunshine in the Rain’, ‘Open Door’, ‘Temple of Love’), Alcatraz, Solar Twins en Imam, waarin pop werd gecombineerd met Midden-Oosteninvloeden en religieuze thema’s.

Samen met Jan Söderqvist schreef hij de invloedrijke Futurica-trilogie over de digitale revolutie: ‘Netocrats’, ‘The Global Empire’ en ‘The Body Machines’.

Hij was ook jarenlang jurylid bij de Zweedse versie van ‘Idols’ en bij ‘Talang’, de Zweedse versie van het talentenprogramma ‘Got Talent’.

Army of Lovers in Veronica week 46 van 1991

De eerste video, toen nog met Camilla Henemark

Van New Song tot Live Aid: het muzikale verhaal van Howard Jones

John Howard Jones, geboren op 23 februari 1955 in het Britse Hythe, groeide uit tot een van de meest invloedrijke en kenmerkende figuren van de synth-pop en new wave uit de jaren tachtig.

Al op jonge leeftijd kreeg hij pianoles, wat de basis legde voor een muzikale carrière waarin melodie en geavanceerde synthesizers centraal zouden staan.

In het begin van de jaren tachtig timmerde Jones aan de weg als solomuzikant.

In zijn vroege optredens werd hij vaak vergezeld door danser en mime-artiest Jed Hoile, wat zijn optredens een unieke visuele dimensie gaf.

Zijn vroege optredens en cassetteopnamen trokken al snel de aandacht van platenlabels.

In 1983 debuteerde hij met de single ‘New Song’, waarmee hij in datzelfde jaar zijn tv-debuut maakte in het Britse programma Top of the Pops en definitief doorbrak.

Wat volgde was een reeks wereldwijde hits waarin optimistische, filosofische en positieve teksten werden gecombineerd met elektronische popmuziek.

Het jaar erop bracht hij zijn debuutalbum ‘Human’s Lib’ uit, met onder meer de hits ‘What Is Love?’, ‘Pearl in the Shell’ en zijn eerste single ‘New Song’.

Dit album was in zijn thuisland goed voor een verkoop van meer dan 600.000 exemplaren en vloog naar de eerste plaats in de Britse albumlijst.

In de zomer van 1984 bracht hij de single ‘Like to Get to Know You Well’ uit, die volgens hem was opgedragen aan de originele geest van de Olympische Spelen.

Ondanks dat de single niet het officiële anthem werd voor de in Los Angeles gehouden Olympische Spelen, groeide het nummer uit tot een wereldwijde hit.

In Vlaanderen was de single ‘What Is Love?’ goed voor een zestiende plaats in de hitparade.

In Nederland kwam de single vreemd genoeg niet verder dan de dertiende plaats in de Tipparade.

Ook de single ‘Things Can Only Get Better’ bereikte in Nederland niet de hitparade, terwijl het in Vlaanderen goed was voor een twaalfde plaats.

Het mooie ‘Hide & Seek’ was in Vlaanderen goed voor een achtendertigste plaats, terwijl in Nederland de single goed was voor een achtentwintigste plaats in de Top 40.

‘Life In One Day’ bereikte in 1985 de dertigste plaats in de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zevenentwintigste plaats in de Top 40.

Hierbij kunnen we dan ook besluiten dat zowel in Vlaanderen als in Nederland het succes in de hitparades beperkt was, en dat was toen best jammer.

Hoewel het succes in de Lage Landen dus bescheiden bleef, beleefde Howard Jones in andere delen van de wereld een enorme populariteit en scoorde hij ware wereldhits.

Zijn grootste commerciële bolwerk was zijn thuisland het Verenigd Koninkrijk, waar hij in de jaren tachtig een vaste waarde was in de hitlijsten.

Daarnaast brak hij ook door op de Noord-Amerikaanse markt, waar nummers als ‘No One Is to Blame’ hoge posities bereikten in de Billboard-hitlijsten, mede dankzij de populariteit op de Amerikaanse radio en MTV.

Ook in landen waar de synth-pop- en new-wave-stroming een groot publiek trok, zoals Canada, Duitsland en Australië, wist hij de hitlijsten te halen en volle zalen te trekken, waardoor zijn muziek wereldwijd grote weerklank vond.

In 1985 bracht Jones zijn tweede succesvolle album ‘Dream into Action’ uit, dat de tweede plek in het Verenigd Koninkrijk bereikte en vol stond met klassiekers als ‘Things Can Only Get Better’, ‘Life in One Day’, ‘Like to Get to Know You Well’ en de hartverwarmende ballad ‘No One Is to Blame’, waarvoor hij samenwerkte met drumlegende Phil Collins die meespeelde op drums en de achtergrondzang verzorgde.

Dit nummer werd een van zijn grootste hits in de Verenigde Staten. Tot zijn verdere succesalbums uit die periode behoorden ‘One to One’ uit 1986 en het met rockinvloeden verrijkte ‘Cross That Line’ uit 1989 met de single ‘Everlasting Love’.

Een absoluut hoogtepunt in zijn carrière vond plaats op 13 juli 1985, toen Jones optrad tijdens het historische benefietconcert Live Aid in Wembley Stadium.

Terwijl veel artiesten met grote bands en uitgebreide producties het podium betraden, koos hij ervoor om helemaal alleen op te treden en zong hij zijn uit 1984 daterende hit ‘Hide and Seek’ al spelende op een piano die ooit eigendom was van Freddie Mercury.

Ondanks de gespannen sfeer reageerde het massale publiek uitgelaten en zong luidkeels mee, wat dit optreden tot een onvergetelijke mijlpaal in de popgeschiedenis maakte.

Na zijn commerciële hoogtijdagen bleef Jones muzikaal zeer actief en toonde hij zich een vroege pionier op het gebied van onafhankelijk platenbeheer door de oprichting van zijn eigen label Dtox, waarmee hij volledige artistieke controle behield.

In de decennia die volgden, verbreedde hij zijn muzikale horizon aanzienlijk met introspectieve en alternatieve albums zoals ‘In the Running’ uit 1992, ‘Working in the Backroom’ uit 1993, het organische ‘People’ uit 1998 en de warme elektronische comeback ‘Revolution of the Heart’ uit 2005.

Vervolgens bracht hij thematische en multimediale projecten uit, waaronder ‘Ordinary Heroes’ uit 2009 en het ambitieuze ‘Engage’ uit 2015, dat de start vormde van een futuristische trilogie die werd voortgezet met de albums ‘Transform’ uit 2019 en ‘Dialogue’ uit 2022.

Als klassiek geschoolde pianist bleef Jones bovendien trouw aan zijn instrument door middel van diverse experimentele pianoprojects, variërend van geïmproviseerde solopianostukken op ‘Piano Solos (For Friends and Loved Ones)’ uit 2003 en het tweede deel uit 2006, tot het recente dubbelproject ‘Piano Composed Ivory’ en ‘Piano Composed Spirio’ uit 2025, waarin tien zorgvuldig gecomponeerde pianowerken werden uitgebracht met bijbehorende bladmuziek.

In 2025 en 2026 toerde hij rond het veertigjarig jubileum van zijn album ‘Dream into Action’ en trad hij op in onder meer Europa en de Verenigde Staten.

Voor het voorjaar van 2027 is hij aangekondigd als special guest tijdens de Final Encore-tournee van Sir Rod Stewart door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

Howard Jones in de Joepie van 16 november 1986

Gisteren nog vandaag

Fad Gadget (echte naam Frank Tovey) mikt op de massa

Tovey studeert visuele kunsten en mime aan de Leeds Metropolitan University, maar begint op zijn Grundig-bandrecorder al vlug te experimenteren met geluiden.

Kort daarna schaft hij zijn eerste synthesizers aan. Frank vervult talloze jobs, om uiteindelijk halfweg de jaren 70 een homestudio te kunnen bouwen.

Als Fad Gadget maakt hij een geslaagde mix van popsongs met experimentele muziek.

Tovey maakte, net als genregenoten Einstürzende Neubauten, gebruik van gevonden voorwerpen zoals drilboren en scheermachines.

Zijn sound doorspekte hij met sarcastische, donkere teksten, die ironisch genoeg vaak een aanklacht waren tegen industrialisatie, de consumptiemaatschappij, massamedia en religie.

In 1979 is hij samen met Deutsch-Amerikanische Freundschaft (D.A.F.) een van de eerste artiesten die een contract tekent bij het door Daniel Miller opgerichte Mute Records. ‘Back To Nature’ is datzelfde jaar de eerste single.

Later volgen klassiekers als ‘Coïtus Interruptus’, ‘Life On The Line’, ‘Lady Shave’ en ‘Collapsing New People’ (1983), dat hij samen met Einstürzende Neubauten opneemt.

Ook zijn podiumact bleef niet onopgemerkt. Hierbij kwam zijn achtergrond als visueel kunstenaar sterk uit de verf.

Soms choqueerde Tovey zijn publiek door naakt op het podium te verschijnen of getooid in pek en veren, andere keren schopte hij wild in het rond, trok hij lichaamsharen uit of bespeelde hij instrumenten met zijn hoofd.

Vanaf eind jaren 80 verandert Frank Tovey zijn muzikale koers; zo neemt hij een akoestisch coveralbum op met standards als ‘Sixteen Tons’.

In 1993 trok hij zich terug uit de muziek. Tijdens de Exciter Tour van Depeche Mode, zijn succesvollere maatjes bij Mute Records, keerde hij in 2001 als supportact terug als Fad Gadget.

Frank Tovey bleek een aangeboren hartafwijking te hebben. Die werd hem op 3 april 2002 fataal.

Hij werd slechts 45 jaar.

Annunzio Paolo Mantovani: de maestro van de meeslepende strijkers

Vandaag, op 15 november, staan we even stil bij de geboortedag van Annunzio Paolo Mantovani.

De legendarische dirigent en violist werd op deze dag in 1905 geboren in Venetië en kreeg de muziek met de paplepel ingegoten.

Zijn vader was eerste violist bij het befaamde La Scala-orkest in Milaan onder leiding van Arturo Toscanini en werd later concertmeester bij het Covent Garden-orkest in Londen, de stad waar het gezin Mantovani in 1912 naartoe verhuisde.

Mantovani zette zijn talent voort met een studie aan het Trinity College.

Na zijn afstuderen richtte hij zijn eigen orkest op, waarmee hij volop optrad in en rondom Birmingham.

Rond het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog behoorde zijn gezelschap inmiddels tot de populairste orkesten in Engeland, mede dankzij concertoptredens en uitzendingen op de BBC-radio.

Daarnaast was hij actief als muzikaal leider voor diverse toneelstukken en musicals, onder andere van Noel Coward.

Na de oorlog verlegde hij zijn focus steeds meer naar het opnemen van grammofoonplaten, tot hij het live optreden uiteindelijk helemaal achter zich liet.

In die periode werkte hij nauw samen met arrangeur Ronnie Binge, het brein achter het onmiskenbare handelsmerk van zijn orkest: de beroemde cascading string sound.

Die techniek was een geniale vondst van Binge, geïnspireerd door de natuurlijke nagalm van kathedralen.

In plaats van alle violen tegelijk te laten spelen, splitste hij de strijkers op: de ene groep speelde een noot en hield die zachtjes aan, terwijl de volgende groep al de lagere noot inzette.

Zo ontstond een trapsgewijs dalende klankwaterval waarbij de tonen weelderig over elkaar heen vloeiden, een effect dat in nummers als ‘Charmaine’ en ‘Greensleeves’ voor een ongekend dromerige sfeer zorgde.

Ook aan beide kanten van de oceaan sloegen zijn opnames enorm aan.

Ook aan beide kanten van de oceaan sloegen zijn opnames enorm aan.

Zo scoorde Mantovani in 1953 een Britse nummer 1-hit met de single ‘Moulin Rouge’ en bereikte hij in 1957 de Amerikaanse top 10 met ‘Around The World In Eighty Days’.

Vóór de doorbraak van The Beatles was hij zelfs de meest succesvolle Britse albumartiest, met wereldwijd meer dan 100 miljoen verkochte platen en albums op zijn conto.

Mantovani overleed op 29 maart 1980, maar zijn muziek roept bij velen nog altijd levendige herinneringen op.

Als ik zelf aan Mantovani denk, keer ik met weemoed terug naar mijn kindertijd. In de late namiddag kaartten we vaak bij mijn grootouders het spel bieden.

Twee teams namen het tegen elkaar op: mijn marraine (grootmoeder) en ik vormden een duo tegen grootvader en mémé (zijn mama).

Ik kreeg de verantwoordelijke taak om nauwgezet de punten bij te houden.

Terwijl de volwassenen genoten van hun aperitiefje, stond er voor mij een cola klaar met natuurlijk een portie paprikachips.

En geloof me, toen zat er tenminste nog echte paprika op de chips, zeker bij het vertrouwde Belgische merk Samo.

Tussendoor klonk op de achtergrond steevast de weelderige muziek van Mantovani door de kamer, een warme klank die voor altijd verbonden blijft met die gezellige kaartnamiddagen van weleer.

Welke herinneringen of platen komen er bij jullie naar boven bij het horen van Mantovani?

Peter R. de Vries werd geboren op 14 november 1956: een terugblik op het leven van de meest onverschrokken misdaadverslaggever van de Lage Landen

Vandaag, op zijn verjaardag, denken we aan een man die bij De Telegraaf begon en van daaruit zonder schroom de wereld van de georganiseerde misdaad binnendrong.

Zijn naam werd definitief gevestigd met zijn verslaglegging rond de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken en diens chauffeur Ab Doderer in november 1983.

De Vries beet zich vast in het dossier en won het vertrouwen van betrokkene Cor van Hout. Jaren later, in 1994, wist hij ontvoerder Frans Meijer op te sporen in Paraguay, waar deze onder een valse identiteit leefde.

De Vries confronteerde hem persoonlijk; de publiciteit die daarop volgde leidde tot zijn aanhouding en uiteindelijk tot uitlevering aan Nederland.

Over deze zaak schreef hij een bestseller die de standaard zette voor zijn verdere carrière.

Vanaf 1995 trok hij met zijn televisieprogramma ‘Peter R. de Vries, misdaadverslaggever’ zeventien seizoenen lang een enorm publiek.

Met vasthoudendheid, dossierkennis en geavanceerde opsporing beet hij zich vast in cold cases en onopgeloste misdrijven.

Een van zijn grootste wapenfeiten was de Puttense moordzaak, die betrekking had op de verkrachting en moord van Christel Ambrosius in januari 1994.

Twee mannen, Wilco Viets en Herman du Bois, zaten al jaren onschuldig vast na een veroordeling tot tien jaar cel.

De Vries weigerde zich neer te leggen bij het vonnis en bewees dat het sporenbeeld volstrekt niet klopte.

Zijn niet-aflatende strijd en minutieuze reconstructies dwongen een herziening af, die in april 2002 leidde tot volledige vrijspraak.

In 2008 werd de werkelijke dader dankzij een DNA-match alsnog ingerekend. Het bewees zijn overtuiging dat gerechtigheid altijd moet zegevieren over autoriteit: wie voor een dubbeltje geboren is, hoeft niet voor een dubbeltje te sterven, maar een onschuldige mag nooit boeten voor andermans daden.

Vanaf augustus 1998 zette De Vries zich onvoorwaardelijk in voor de ouders van de elfjarige Nicky Verstappen, die dood werd gevonden op de Brunssummerheide.

Toen het politieonderzoek vastliep, weigerde hij het dossier te laten rusten. Jarenlang bleef hij aandringen op nieuwe methoden en voerde hij publiek campagne voor een grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek onder duizenden Limburgse mannen.

Die vasthoudendheid leidde in 2018 naar Jos B., die zich schuilhield in Spanje. De enorme publiciteit forceerde diens aanhouding, waarna een veroordeling volgde wegens ontucht met de dood tot gevolg en vrijheidsberoving.

Tegenover critici en twijfelaars herhaalde De Vries steevast zijn motto: opgeven is geen optie zolang nabestaanden met lege handen staan.

In februari 2008 bracht hij een wereldprimeur rond de verdwijning van de Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba in mei 2005.

Met verborgen camera’s in een auto wist Patrick van der Eem voor De Vries belastende verklaringen te ontfutselen aan hoofdverdachte Joran van der Sloot over de dood en het dumpen van het lichaam van Holloway op zee.

De uitzending werd wereldnieuws en leverde De Vries een prestigieuze International Emmy Award op.

Zelf bleef hij er nuchter onder: een journalist hoort niet bezig te zijn met prijzen, maar uitsluitend met de feiten en de waarheid.

Tussen 2014 en 2021 richtte hij zijn vizier steeds vaker op het meedogenloze geweld van de georganiseerde misdaad en de zogeheten Mocro-maffia.

In 2021 nam hij de levensgevaarlijke taak op zich om als adviseur en vertrouwensman op te treden voor Nabil B., de kroongetuige in het omvangrijke Marengo-proces rond Ridouan Taghi.

Eerdere vertrouwelingen en de advocaat van de kroongetuige waren al vermoord, maar De Vries weigerde te buigen.

Toen men hem wees op het immense gevaar, bleef hij trouw aan zijn diepste levensfilosofie: op je knieën leven is geen optie, want buigen voor geweld betekent het einde van de rechtsstaat.

Op 6 juli 2021 werd hij na een uitzending van RTL Boulevard midden in Amsterdam neergeschoten.

Hij overleed negen dagen later, op 15 juli 2021, op 64-jarige leeftijd.

Zijn dood veroorzaakte een enorme schokgolf en bracht een brede discussie teweeg over persvrijheid en de bescherming van de rechtsstaat.

Ter nagedachtenis aan zijn onvermoeibare inzet richtte zijn familie de Peter R. de Vries Foundation op, die zich met zijn lijfspreuk ‘on bended knee is no way to be free’ blijft inzetten voor het oplossen van cold cases.

Van ‘Bailamos’ tot ‘Hero’: de zegetocht van Enrique Iglesias

Enrique Miguel Iglesias Preysler werd op 8 mei 1975 geboren in Madrid als jongste zoon van de Spaanse zanger Julio Iglesias en het Filipijnse model Isabel Preysler.

Door zijn afkomst kwam hij al van jongs af aan in contact met de muziekwereld.

In 1982 stuurde zijn moeder hem naar Miami, waar zijn vader op dat moment woonde.

In deze bruisende omgeving raakte Enrique gefascineerd door de rijke wisselwerking tussen Spaanse, Europese en Amerikaanse muziekstijlen.

Toch koos hij na de middelbare school niet meteen voor het artiestenbestaan.

Hij schreef zich in aan de University of Miami voor een studie bedrijfskunde.

Pas na een jaar hakte hij de knoop door om zijn studies stop te zetten en voluit voor een muzikale loopbaan te gaan.

Omdat zijn vader wereldwijd miljoenen platen verkocht, besefte Enrique al snel hoe reusachtig die schaduw was.

Hij wilde op geen enkele manier vergeleken worden met zijn beroemde vader en weigerde resoluut diens invloed of naam te gebruiken.

Om zijn eigen pad te effenen, leende hij in het geheim geld om een demo op te nemen.

Die stuurde hij naar verschillende platenlabels onder de schuilnaam Enrique Martínez, waarbij hij zich voordeed als een onbekende zanger uit Guatemala.

Toen Julio Iglesias ontdekte dat zijn zoon stiekem een contract had getekend, leidde dat tot een diepe breuk.

Julio was gewend de touwtjes strak in handen te houden, begreep niet waarom zijn zoon hem had gepasseerd en betwijfelde openlijk of Enrique zonder zijn hulp wel zou overleven in de harde muziekbusiness.

Die scepsis gaf Enrique net de gedrevenheid om zijn eigen kunnen te bewijzen.

Dat hij zijn vader niet nodig had om succes te boeken, werd meteen duidelijk.

In november 1995 en begin 1996 verscheen onder zijn eigen naam zijn Spaanstalige debuutalbum ‘Enrique Iglesias’.

Het album kende een vliegende start in Spanje en Portugal, waar in drie maanden tijd meer dan een miljoen stuks over de toonbank gingen, en werd bekroond met een Grammy Award.

Ook de rest van de wereld volgde al snel.

Na sterke platen zoals ‘Vivir’ en ‘Cosas del Amor’ lonkte de grote internationale markt en besloot hij de overstap naar het Engels te wagen.

Die wereldwijde doorbraak raakte in een stroomversnelling toen Will Smith tijdens een concert in Los Angeles diep onder de indruk raakte van Enrique’s podiumprésence.

Smith legde op dat moment de laatste hand aan de film ‘Wild Wild West’ en zocht een zwoele song voor de soundtrack.

Enrique had net het nummer ‘Bailamos’ opgenomen, voornamelijk geschreven door Paul Barry en Mark Taylor, het bekende Britse schrijversduo achter Cher’s hit ‘Believe’.

Smith was dan ook meteen verkocht.

In de zomer van 1999 werd ‘Bailamos’ een gigantische wereldhit die zelfs de eerste plaats veroverde in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

Er ontstond een biedstrijd tussen grote platenlabels, waarna Enrique tekende bij Interscope Records.

Met zijn Engelstalige debuut ‘Enrique’ uit 1999 brak hij mondiaal door en werden nummers zoals ‘Bailamos’ en ‘Be With You’ overal grijsgedraaid.

Zijn positie aan de wereldtop werd definitief bezegeld met het album ‘Escape’.

Samen met Paul Barry en Mark Taylor schreef Enrique de emotionele ballad ‘Hero’, evenals de Spaanstalige versie ‘Héroe’, geïnspireerd op zijn tienerjaren en het gevoel om als geliefde een beschermer te willen zijn.

Regisseur Joseph Kahn maakte er een dramatische videoclip bij in film-noirstijl, waarin Enrique te zien was als voortvluchtige naast Jennifer Love Hewitt en Mickey Rourke.

Toen de single begin september 2001 uitkwam en kort daarna de aanslagen van 11 september plaatsvonden, groeide ‘Hero’ uit tot een universeel troostlied.

De single bereikte vier weken lang de eerste plaats in het Verenigd Koninkrijk en klom in Amerika naar de derde plaats in de Billboard Hot 100, met vijftien weken op één in de Adult Contemporary-lijst.

Ook in onze regio’s was het succes enorm: op 8 en 15 december 2001 stond ‘Hero’ op de eerste plaats van de BRT Top 30 in Vlaanderen, behaalde het nummer de tweede plaats in de Ultratop 50 en eindigde de single in Nederland op de derde positie.

Bij de opnames van de videoclip voor het titelnummer ‘Escape’ in het najaar van 2001 leerde Enrique de Russische toptennisster Anna Kournikova kennen.

Vanaf de eerste draaidag was er een vonk die al snel uitgroeide tot een duurzame romance.

In navolging van zijn vader zong Enrique ook geregeld in andere talen.

Zo verscheen in 2002 de Franse versie ‘Tes larmes sont mes baisers’ en pakte hij in 2008 samen met zangeres Nâdiya de eerste plaats in Frankrijk met het tweetalige duet ‘Tired of Being Sorry’ / ‘Laisse le destin l’emporter’.

In 2010 volgde het tweetalige album ‘Euphoria’ met succesvolle duetten zoals ‘Heartbeat’ met Nicole Scherzinger, ‘Dirty Dancer’ met Usher en Lil Wayne, de zomerhit ‘I Like It’ met Pitbull en de clubhit ‘Tonight (I’m F*cking You)’ met Ludacris.

Wegens ophef over de gewaagde tekst en video werd die titel voor de radio in veel landen omgedoopt tot ‘Tonight (I’m Loving You)’.

Een geplande heruitgave onder de naam ‘Euphoria Reloaded’ liep echter spaak nadat de single ‘I Like How It Feels’ met Pitbull achterbleef in de hitlijsten en het nummer ‘Mouth 2 Mouth’ met Jennifer Lopez enkel op YouTube verscheen, waarna Enrique het project liet varen.

Zijn status als wereldster kreeg in 2014 een extra dimensie met ‘Bailando’ van het album ‘Sex and Love’.

Het nummer werd geschreven door de Cubaanse singer-songwriter Descemer Bueno en reggaetonduo Gente de Zona.

Hoewel Enrique aanvankelijk twijfelde, raakte hij tijdens een autorit helemaal in de ban van het aanstekelijke Cubaanse ritme.

Naast het origineel bracht hij tweetalige versies uit met onder meer Sean Paul.

Het nummer domineerde de hitlijsten, stond maar liefst eenenveertig weken op nummer één in de Billboard Hot Latin Songs en won drie Latin Grammy Awards.

De videoclip, opgenomen in Santo Domingo met de Cubaanse danseres Ana Karla Suárez, was een van de eerste Spaanstalige video’s die meer dan een miljard weergaven haalde op YouTube.

Hoewel vader Julio en zoon Enrique elkaars rivalen werden op de hitlijsten en beiden tientallen miljoenen platen verkochten, zongen ze nooit een duet samen.

Enrique bewaakte strikt zijn eigen muzikale identiteit met eigentijdse pop en dansbare ritmes, terwijl Julio trouw bleef aan het klassieke chanson.

Julio toonde later veel respect voor het vakmanschap van zijn zoon, en Enrique behield altijd eerbied voor zijn vaders nalatenschap, ondanks de professionele afstand.

Na tientallen jaren besloot Enrique zijn koers aan te passen.

Hij kondigde aan dat het tweedelige project ‘Final’ zijn laatste traditionele albumreeks zou worden.

Met ‘Final Vol. 1’ in 2021 en ‘Final Vol. 2’ in 2024 nam hij afscheid van het klassieke albumtraject om meer tijd door te brengen met zijn gezin en vlotter losse nummers uit te brengen.

Op 6 december 2023 werd bekend dat Enrique de rechten op zijn opnames van vóór 2021 had verkocht, inclusief zijn eigen masters en royalty’s bij Universal, met uitzondering van ‘Final Vol. 2’.

Hij verkocht tevens de rechten op zijn naam en beeltenis, een overeenkomst die volgens Bloomberg werd gewaardeerd op minstens honderd miljoen dollar.

Stilzitten deed hij allerminst: op 9 oktober 2026 lanceerde hij samen met Santos Bravos de single ‘Ooh Laka Laka La’ en in september stond hij nog op het podium in onder andere Slowakije en Kazachstan.

Privé kozen Enrique en Anna Kournikova voor een rustig bestaan in Miami, ver weg van de rode lopers.

Hun geluk werd in december 2017 bezegeld met de tweeling Nicholas en Lucy, gevolgd door een dochter Mary in januari 2020.

Op 17 december 2025 mochten ze hun vierde kindje verwelkomen.

Met ruim honderd miljoen verkochte platen op zijn naam toonde Enrique Iglesias dat hij niet enkel de zoon van een legende was, maar zelf uitgroeide tot een van de meest bepalende en zelfstandige artiesten uit de moderne popgeschiedenis

Het politieke en turbulente leven van Jaak Gabriëls (1943–2024)

Petrus Josephus Jacobus, beter bekend als Jaak Gabriëls, werd geboren in Bree op 22 september 1943 en overleed daar op 8 april 2024 na een slepende ziekte.

Hij groeide uit tot een invloedrijk politicus die decennialang zijn stempel drukte op het Vlaamse en Belgische landschap, eerst als kopstuk binnen de Volksunie en later bij de oprichting en uitbouw van de VLD (Anders)

Na zijn humaniora in Asse studeerde Gabriëls geschiedenis aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1965 zijn licentiaat behaalde.

Vóór hij vol de politiek in stapte, stond hij tot 1977 voor de klas als leraar geschiedenis in Neerpelt en Overpelt.

Zijn lokale politieke doorbraak beleefde hij in zijn thuisstad Bree, waar hij in 1977 de lijst Verjonging oprichtte en onafgebroken 36 jaar lang burgemeester bleef tot eind 2012.

Op nationaal en Vlaams vlak timmerde hij eveneens hard aan de weg.

Vanaf 1977 zetelde hij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor de Volksunie, en van 1986 tot 1992 was hij de nationale partijvoorzitter.

In 1992 maakte hij de overstap naar de nieuw opgerichte Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD, nu Anders) onder leiding van Guy Verhofstadt.

Als regeringslid bekleedde hij zware mandaten: van 1999 tot 2001 was hij federaal minister van Landbouw en Middenstand in de Regering-Verhofstadt I, waarna hij van 2001 tot 2003 als Vlaams minister van Economie, Buitenlandse Handel en Huisvesting (en vanaf 2002 ook Buitenlands Beleid) tot de Vlaamse Regering behoorde.

Na zijn ministerschap bleef hij tot 2009 actief als Vlaams parlementslid, en in 2004 benoemde koning Albert II hem tot minister van Staat.

Zijn langjarige burgemeesterschap kende echter een abrupt einde na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012.

Hoewel zijn lijst Verjonging de grootste bleef met 37,4% van de stemmen (10 zetels) en Gabriëls zelf met 2.030 voorkeurstemmen de populairste Breese politicus was, gooide coalitiepartner CD&V roet in het eten.

Ondanks een voorafgaand akkoord besloot Liesbeth Van der Auwera (CD&V) een coalitie te vormen met de lokale lijst BROS.

Omdat hij zo het burgemeesterschap misliep, nam Gabriëls zijn zetel in de gemeenteraad niet op, en in 2018 stelde hij zich definitief niet meer verkiesbaar.

De latere jaren van zijn leven werden bovendien overschaduwd door een aanslepende juridische affaire.

De bal ging in 2013 aan het rollen nadat Liesbeth Van der Auwera de sjerp overnam en het stadsbestuur – na meldingen van een derde partij met mappen vol documenten – onregelmatigheden rond facturen ontdekte.

Druk- en publiciteitskosten van de liberale partij zouden via de stad Bree zijn betaald, wat leidde tot een onderzoek naar de voormalige Open Vld-top, vennootschappen en Gabriëls zelf.

Nadat het fraudeproces op 7 oktober 2021 van start ging in Tongeren, velde de correctionele rechtbank in december 2021 een vonnis: Gabriëls en de medebeklaagden werden schuldig bevonden, maar door de lange duur van het onderzoek bleven de straffen mild.

Gabriëls kreeg een geldboete van 8.250 euro.

Hij hield steeds vol onwetend te zijn geweest, en hoewel er werd gevreesd dat hij zijn titel als minister van Staat zou verliezen, bleef dat uit en behield hij zijn eretitel tot aan zijn overlijden in het voorjaar van 2024.

Zes jaar geleden, bracht Ellen Schoenaerts haar album Vrijblijvend advies uit.

De Vlaamse zangeres, theatermaker en schrijfster Ellen Schoenaerts heeft zich de afgelopen jaren gemanifesteerd als een van de meest eigenzinnige en compromisloze stemmen in de Nederlandstalige muziek.

Zij en acteur Matthias Schoenaerts zijn halfbroer en halfzus; ze delen dezelfde vader, de befaamde Vlaamse acteur Julien Schoenaerts, die kinderen kreeg uit verschillende relaties.

Ellen werd geboren uit zijn relatie met actrice en theatermaakster Nel Rosiers, terwijl Matthias later werd geboren uit zijn relatie met kostuumontwerpster Dominique Wiche.

Beiden groeiden op met het artistieke erfgoed en de erfenis van Julien Schoenaerts in een gelaagd milieu, en vonden elk op hun eigen manier een weg in de podiumkunsten: Matthias in de internationale filmwereld en Ellen in het theater, de literatuur en de muziek, waar ze een volstrekt eigen universum opbouwde, ver weg van gemakkelijke conventies of commerciële formules.

Zelf was ik al vanaf haar eerste album een groot bewonderaar van deze veelzijdige dame.

Die muzikale doorbraak kwam er in november 2012 met het album Feiten, dat ze uitbracht met het Ellen Schoenaerts Kwartet, bestaande uit Liesa Van Der Aa, Tijs Delbeke en Ephraim Cielen. Aangevuld met een resem fantastische gastmuzikanten, onder wie Josse De Pauw en de ganse bezetting van DAAU, sloeg het debuut in als een bom bij critici en fijnproevers.

Het album werd door de pers unaniem lovend onthaald.

Schoenaerts viel op door haar rauwe, ongefilterde eerlijkheid, literaire zeggingskracht en een scherp randje van zelfspot en melancholie.

De teksten snijden diep in thema’s als liefde, verlies, menselijk onvermogen en afscheid; Feiten was bovenal één lange ventilatie van liefdesverdriet om de gebroken relatie met Tom Pintens en existentiële weltschmerz.

Muzikaal zocht ze aansluiting bij de traditie van het betere chanson, maar met een dwarse, bijna punkachtige nuchterheid en arrangementen die evenveel schatplichtig zijn aan indie-rock en klassieke kamermuziek als aan helden als Jacques Brel, Nick Cave en PJ Harvey.

In de jaren die volgden trok ze op tournee met Behoud de Begeerte en verzorgde ze de voorprogramma’s van onder meer Arno en Rufus Wainwright.

Zeven jaar en vele omzwervingen later volgde haar tweede worp: vijf jaar geleden bracht ze het album ‘Vrijblijvend advies’ uit.

Met deze opvolger verdiepte ze haar muzikale en tekstuele signatuur verder. Het album getuigt van een toegenomen muzikale rijpheid, zonder ook maar een greintje van haar karakteristieke weerbarstigheid te verliezen.

Waar het debuut nog sterk gekleurd werd door Brel, Cave en Harvey, liet ze zich ditmaal voornamelijk inspireren door het oeuvre van één artiest wiens repertoire een enorme indruk op haar had nagelaten: Benjamin Biolay. Voor

Voor het album ‘Vrijblijvend advies’ werkte ze opnieuw samen met haar vaste kern, bestaande uit Tijs Delbeke (Warhaus, Balthazar, Roosbeef), Liesa Van Der Aa en Ephraim Cielen (Deadman Orchestra, Ih8 Camera).

Daarnaast leverden muzikanten als Sjoerd Bruil van Millionaire en Dez Mona, Hannes Dhoine van DAAU en Tom Pintens waardevolle bijdragen.

Met Pintens kreeg ze een zoon tijdens hun relatie van 2006 tot en met 2010. Pintens had daarna tot zijn overlijden in augustus 2023 een relatie met actrice Laurence Roothooft, die vorig jaar schitterde in de film Julian, gebaseerd op het hartverscheurende boek van Fleur Pierets.


Inhoudelijk markeert het album een opvallende verschuiving: waar ‘Feiten’ een uiting van verdriet was, klinkt op ‘Vrijblijvend advies’ vooral een ode aan het leven.

Schoenaerts verwoordde het zelf treffend door te zeggen: als ‘Feiten Yin’ is, dan zou ‘Vrijblijvend advies’ Yang moeten zijn.

Er was de voorbije jaren een soort van aanvaarding over haar heen gekomen, vergezeld door dankbaarheid en interne vrijheid.

Naar eigen zeggen moest ze bekennen dat ze het leven, hoe rauw en onvoorspelbaar ook, toch vooral heel erg mooi vindt.

Muzikaal leunt de plaat nog altijd dicht tegen haar debuut aan; het kostte tijd om voor die nieuwe gemoedstoestand een muzikale vertaling te vinden waarin de ziel en de finesse van het eerdere werk bewaard bleven.

Samen met haar hechte kring van virtuoze muzikanten creëerde ze zo een geluid dat zowel kwetsbaar als theatraal aandoet.

Verleden jaar bracht ze haar derde album ‘De Nash Paradox’ uit, waarop opnieuw pareltjes te ontdekken vallen.

Denk maar aan het prachtige nummer ‘Wonderlijk’, het sfeervolle instrumentale ‘I Worry about a Lot’ en het schitterende duet ‘Julie’ met Stef Kamil Carlens.

Naast haar muzikale werk blijft Schoenaerts een veelzijdige theaterpersoonlijkheid.

Haar podiumprésence kenmerkt zich door een intense concentratie en een directe, ontwapenende verbinding met het publiek.

Ze zingt en vertelt alsof er geen vierde wand bestaat, waardoor haar optredens evenzeer theatervertellingen als concerten zijn.

Ellen Schoenaerts bewijst keer op keer dat het Nederlandstalige lied nog altijd rauw, poëtisch en gevaarlijk mooi kan zijn.