25 jaar geleden, de Amerikaanse actrice en zangeres Carmen Electra

Ze werd geboren als Tara Leigh Patrick, maar kreeg haar artiestennaam ooit van poplegende Prince.

In februari 2024 besloot ze die naam, na al die jaren, ook officieel en wettelijk aan te nemen.

De meesten zullen zich ongetwijfeld haar grote doorbraak in 1997 herinneren, toen ze als Lani McKenzie in het bekende rode badpak van ‘Baywatch’ verscheen.

Ze speelde de rol maar een jaar, maar het was genoeg om haar te lanceren als een van de grootste sekssymbolen van de late jaren 90 en vroege jaren 2000.

65 jaar geleden, reclame voor Knäckebröd van het merk Verkade

Knäckebröd, of “knackebrod”, is een dun, krokant en lang houdbaar broodproduct dat van oorsprong uit Scandinavië komt.

Het wordt gemaakt van roggemeel, kort en heet gebakken, en daarna gedroogd, waardoor het een laag vochtgehalte heeft.

De naam is Zweeds en betekent letterlijk “breekbrood”. Er zijn veel variaties op het klassieke recept, zoals met sesam, spelt of vijgen.

Vandaag is het 55 jaar geleden dat de Nederlandse schrijver en dichter Willem van Iependaal komt overlijden.

Willem van Iependaal, pseudoniem van Willem van der Kulk, groeide op in een Rotterdamse volksbuurt.

Zijn weerbarstige natuur bleek al op jonge leeftijd; meerdere scholen zagen zich genoodzaakt hem weg te sturen.

Na korte en afgebroken opleidingen aan de mulo en de tuinbouwschool, vertrok hij naar Engeland om als tuinder te werken.

De Eerste Wereldoorlog bracht een drastische wending in zijn leven.

In 1915 nam hij dienst in het Britse leger.

Zijn ervaringen in de Belgische loopgraven maakten hem tot een overtuigde antimilitarist.

Bovendien verloor hij door zijn dienst in een buitenlands leger het Nederlands staatsburgerschap, wat hem na de oorlog in een lastige positie bracht.

Zonder vaste grond onder de voeten raakte hij in de onderwereld verzeild.

Hij hield zich bezig met oplichting en fraude, wat hem meermaals in de gevangenis deed belanden.

Tijdens zijn detentie begon hij gedichten te schrijven.

Enkele van deze gedichten bereikten de bekende schrijver en journalist A.M. de Jong, die het talent van Van Iependaal herkende.

Buiten zijn boeken, waaronder de toen populaire reeks Merijntje Gijzens jeugd. Was De Jong ook de schrijver van ‘Bulletje en Bonestaak’, een immens populaire strip die getekend werd door George van Raemdonck, een Vlaming die in 1914 naar Nederland was gevlucht.

De strip werd een favoriet binnen socialistische kringen, mede omdat de makers geen zoetsappige, brave verhaallijnen volgden. Integendeel, het beeldverhaal werd als zedenbedervend beschouwd omdat de personages scholden, kotsten en soms in hun blote billen liepen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist De Jong, met zijn voorliefde voor het tegendraadse, het talent van de opstandige Van Iependaal herkende.

Hij nam hem onder zijn hoede en moedigde hem aan te publiceren.

Deze steun, samen met zijn huwelijk met Fien Klapwijk, bracht rust in zijn leven.

Het paar kreeg drie kinderen.

Hij begon te publiceren in pacifistische en socialistische tijdschriften en werd actief in de vrijdenkersbeweging.

In de jaren dertig groeide zijn bekendheid aanzienlijk, met name door zijn anarchistische schelmenromans ‘Polletje Piekhaar’ en ‘Lord Zeepsop’.

Zijn werk viel op door de levendige, door het Rotterdams gekleurde taal.

De Nederlands romanschrijver, dichter en muziekcriticus Simon Vestdijk noemde hem zelfs de interessantste schrijver van de ‘nieuwe revolutionaire generatie’.

Hij zorgde ook voor ophef met zijn scherpe kritiek op het gevangenissysteem en de reclassering in zijn boek ‘De commissaris kan me nog meer vertellen’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikte Van Iependaal zijn schrijverssucces om goed te doen.

In 1943 vestigde hij zich in Laren, waar hij samen met de zoon van A.M. de Jong tientallen Joden hielp onderduiken.

Deze periode werd echter overschaduwd door diep persoonlijk leed: zijn zevenjarige dochtertje overleed en zijn bewonderde vriend A.M. de Jong werd in 1943 door Nederlandse SS’ers vermoord.

Na de oorlog was Van Iependaal zijn wilde haren grotendeels kwijt, al bleef hij een man van het volk.

Vanwege zijn verdiensten in het verzet kreeg hij in 1954 zijn Nederlandse staatsburgerschap terug, waar hij aanvankelijk gemengde gevoelens over had, omdat hij nu weer belasting moest betalen.

Hij bleef schrijven en hield door het hele land voordrachten.

Willem van Iependaal overleed op 23 oktober 1970 in Baarn.

Ondanks zijn kleurrijke leven en omvangrijke oeuvre – van poëzie en romans tot hoorspelen – is hij grotendeels in de vergetelheid geraakt.

Een straatnaam in Rotterdam en de opera ‘Pol’, gebaseerd op zijn bekendste werk, herinneren nog aan deze volksschrijver.

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat de BRT de eerste aflevering van ‘Johan en de Alverman’ uitzond.

Deze jeugdreeks groeide uit tot een onvergetelijk stuk Vlaamse televisiegeschiedenis en werd onmiddellijk ontzettend populair.

De serie vertelt het verhaal van Johan Claeszoons, een jonge chirurgijn gespeeld door Frank Aendenboom, die rond 1650 in het Nekkersbos een bijzonder mannetje ontmoet.

Dit wezentje, vertolkt door Jef Cassiers, blijkt een alverman te zijn die door zijn koning uit de mythische wereld Avalon is verbannen.

Zijn straf voor nieuwsgierigheid is dat hij pas mag terugkeren als hij iets vindt dat van nut kan zijn voor zijn volk.

Zijn onverstaanbare taal klonk als “mallapatta kling kling!”. Gelukkig staan zijn magische fluit en toverring Fafifoerniek hem bij tijdens zijn avonturen in de mensenwereld.

Het succes van de reeks was te danken aan een combinatie van factoren.

De verzorgde opnamen op historische locaties zoals het Kasteel van Gaasbeek, de mergelgrotten van Folx-les-Caves en het openluchtmuseum van Bokrijk gaven de serie een authentieke en magische sfeer.

Ook de muziek speelde een cruciale rol. Het thema, dat als een leidmotief door het verhaal verweven zit, versterkte de sfeer aanzienlijk.

Zoals wel vaker in die tijd, leende componist Pieter Verlinden de muziek uit een bestaande filmscore: ‘The Duchess of Brighton’ van Miklós Rózsa.

Een bijzonder detail is dat de chemie tussen de hoofdrolspelers ook buiten de set oversloeg: acteur Frank Aendenboom trouwde in het echt met zijn tegenspeelster Rosemarie Bergmans, die in de serie de rol van Rosita speelde.

De populariteit van ‘Johan en de Alverman’ beperkte zich niet tot Vlaanderen.

De serie werd ook in Nederland en Italië uitgezonden en is later meermaals herdrukt als boek en uitgebracht op dvd.

Mede door de sterke acteursregie van Senne Rouffaer en de beeldregie van Bert Struys, wordt de reeks nog steeds beschouwd als een van de beste jeugdproducties die de BRT ooit heeft gemaakt.